Rollator race

 

rollatorrace

Afgelopen woensdag moest mijn moeder weer op controle in het ziekenhuis voor haar schildklier. Had ik net pasjes voor de regiotaxi geregeld en uitgezocht hoe en wat, roept mijn moeder ineens…”kunnen we niet gewoon met de bus gaan??” (ze heeft zeker al 15 jaar niet meer met de bus gereisd).

Sinds kort heeft ze een nieuwe lichtgewicht rollator en ook al wilde ze in het begin van geen rollator weten, nu is het haar beste vriend, en haar beste vriend ging dus mee op pad. Ik heb nog even staan oefenen hoe ik hem snel in- en uit moest klappen, niet dat je daar pas aan denkt als de bus al in aantocht is, want reken er maar op dat het dan niet lukt. Gelukkig was ik nu goed voorbereid.

De wandeling naar de bushalte ging heel vlot. We moesten nog een kleine 10 minuten wachten en geen bushokje te zien maar gelukkig kon moeder’s op haar beste vriend gaan zitten. De bus bleek een lage instap te hebben en een brede deur, dus voor niks staan oefenen. Snel gooide ik mijn moeder… ehh… de rollator naar binnen, parkeerde hem op de rolstoelplaats en haalde twee OV chipkaarten langs de scanner, terwijl ik mijn moeder vlug richting een lege stoel dirigeerde, voordat de chauffeur iets te snel het gaspedaal in zou trappen. Nu moesten we toch naar het ziekenhuis maar liever zonder breuken erbij….
Lees verder

Advertenties

Herseninfarct

Mijn moeder is donderdagochtend opgenomen in het ziekenhuis met een herseninfarct. Ze kon niet meer praten, haar mond trok scheef en haar rechterarm werkte bijna niet. Het was eigenlijk al op woensdagavond gebeurd maar mijn vader had het niet door dat het zo ernstig was, de hele nacht is hij met haar bezig geweest. Vijf keer naar het toilet geholpen, en ze liet alles lopen, heeft hij ook nog allemaal schoon moeten maken. Ze viel een paar keer in de badkamer met haar hoofd tegen de muur, want hij kon haar niet houden. Gelukkig weet ze daar weinig meer van. Die ochtend heeft hij wel de huisarts gebeld en daarna mij, waarna ik nog een keer de huisarts gebeld heb om te roepen dat het spoed is, maar toen was de huisarts gelukkig toch al onderweg. Ze kon trouwens nog wel lopen, de ambulance broeders hebben haar lopend de trap af begeleid. Ik ben meegegaan met de ziekenwagen, mijn vader werd later gebracht door een buurvrouw.

Ze kon nog wel een paar woordjes zeggen en ze leek wel te begrijpen wat je zei maar ze kon niks uitleggen of vertellen. Ze hebben daar allerlei onderzoeken gedaan, hartfilmpjes, foto’s van hart en longen en van haar hoofd, daar was geen bloeding te zien. De uitslag krijgen we a.s. woensdag pas. Later is ze naar de afdeling Stroke Unit gebracht waar ze haar extra in de gaten konden houden, hartbewaking e.d. Die middag leek ze wat achteruit te gaan, ze kon steeds minder praten en leek ook minder te begrijpen, en ’s avonds leek ze heel apatisch en kon ze eigenlijk niet meer praten, alleen wat brabbelen. Wel leek ze ons nog te herkennen.

De volgende dag ging het gelukkig een stuk beter met haar, ze kon al beter praten en was redelijk goed bij en ook haar arm kon ze beter bewegen. Eten wilde ze niet goed, ze moesten haar onderhand dwingen om iets te eten en ze leek het niet te begrijpen. Ze kreeg toen ook alleen maar ingedikt spul zoals vla en pap en ingedikt appelsap, lijkt mij ook niet erg lekker. Dit natuurlijk omdat ze nog niet goed kon slikken. Op mijn aandringen hebben ze op vrijdagavond nog een sliktest gedaan (want het ging toen al zoveel beter met haar) en dat ging blijkbaar goed want dezelfde avond mocht ze al brood eten en ook weer water drinken. Ik had er op aangedrongen omdat de verpleging het al over sondevoeding had als ze niet snel ging eten. Tja dacht ik geef haar dan iets wat ze wel lust.

Ze ligt inmiddels ook op de gewone afdeling dus niet meer aan de apparatuur en kan zelf al naar het toilet lopen met rollator. Ook het praten gaat al heel goed, soms wil ze nog iets te snel en sommige woorden zijn wat lastig. Het korte termijngeheugen is ook nog niet zo goed maar dat lijkt me ook niet zo vreemd. Nieuwe dingen aanleren gaat ook nog niet zo goed, de knop indrukken om de zuster te roepen is bijvoorbeeld nog steeds heel moeilijk voor haar. Terwijl ze wel een telefoon kan bedienen en een nummer intikken. šŸ˜‰

Gelukkig dus dat het vooruit gaat, had ik niet verwacht toen ik haar donderdag zag en vooral omdat ze ook nog achteruit ging in eerste instantie. Nu is het natuurlijk afwachten wat er precies aan de hand is, wel vervelend dat je zo lang moet wachten op uitslagen. Op woensdag zullen de artsen bij elkaar komen om alles te bespreken.
Vanmiddag heb ik een gesprek met een maatschappelijk werkster, er zal thuis ook het een en ander aangepast moeten worden, ik wil dat er een traplift komt en thuiszorg e.d.