Koolweesjes 1 mei

Ik schrijf dit op 27 juli. We gaan weer even terug in de tijd naar 1 mei 2020.


Na een onrustige nacht, ging ik in de vroege ochtend met ingehouden adem kijken of de vogeltjes nog in leven waren. Ik had namelijk de dag ervoor nog gelezen dat baby vogeltjes jonger dan 2 weken heel moeilijk in leven te houden zijn. Er waren er natuurlijk ook een paar wat zwakker, dus ik ging er al vanuit dat ze de nacht niet allemaal zouden overleven.

Voorzichtig nam ik het doosje mee naar het aanrecht waar ik beter licht had, ik opende het doosje en gelijk gingen er heel wat bekjes open. Niet allemaal maar ik zag al snel dat ze allemaal nog in leven waren. Dat geeft de burger moed.

Vlug maakte ik de pap klaar en ging ik hen voeden. De kleinste was nog te zwak om lang te kunnen sperren, die nam ik in de hand om te voeden zodat ik het kopje beter kon ondersteunen. De slikreflex was ook nog niet optimaal, dus moest ik regelmatig met de rubbertip-penseel in het keeltje duwen zodat hij ging slikken, anders bleef hij piepen en heb je kans dat het in de longen komt.

Mijn eerste poging om een stukje te filmen tijdens het voeren heb ik heel kort gehouden, want dat was niet te doen. Later kreeg ik er meer handigheid in en op 4 mei komt er een beter filmpje, daar zie je ze ook poepen. 😂


Het nestje was helemaal schoon, dat is heel bijzonder bij koolmees baby’s, zij poepen namelijk pas als ze eten krijgen. Zo klein als ze nog zijn, gaan ze direct nadat ze gegeten hebben met de kont omhoog staan en dan komt de poep. En dat is behoorlijk wat. De natuur heeft het ook nog zo geregeld dat het verpakt zit in een soort vliesje, zodat je het zo kunt pakken zonder vieze handen te krijgen.

Om af te wisselen heb ik ook af en toe een stukje worm gevoerd, want ik had natuurlijk ook nog die moriowormen. Ik nam het scherpste mes dat ik kon vinden om heel snel de kop van zo’n worm te hakken (met mijn ogen dicht). Krakend ging het mes er doorheen…. Dat was al horror genoeg voor mij, maar het werd nog wat erger, de worm bleef gewoon door kronkelen zonder kop. En ook de kop met pootjes bewoog vrolijk (nou ja…) door. Pas nadat ik de kop met het mes deed splijten was hij echt dood, maar de rest van het lijf wilde niet dood. In hapklare stukjes gesneden en toch maar gevoerd. De meesjes maakte het niet uit, die schrokken alles naar binnen wat je ze geeft.

Omdat ik mantelzorger ben voor mijn ouders, moest ik de meesjes regelmatig meenemen, zodat ik ze elk uur kon blijven voeden. Gelukkig hebben zij ook een vitrine waar ik ze onder een warm lampje kon zetten.

Die eerste dag op 1 mei moest ik ze al meenemen, want sinds begin april hielp ik mijn moeder op vrijdag met douchen. Dit had ik tijdelijk overgenomen van de thuiszorg omdat zij niet preventief met mondkapjes werkten. Ik vond dat echt onverantwoord, zeker gezien de ellende in de verzorgingshuizen in die periode. Dus dan maar meenemen, hup op de fiets met aan een kant de vogeltjes in het doosje in een tas aan mijn stuur, aan de andere kant een tas met de schone was (huishoudelijke hulp was ook nog ziek), en zo ging ik op pad. 😅😂