Koolweesjes 5 en 6 mei

Geschreven op 10-08-2020.


5 mei

Het gaat heel goed met alle meesjes. Ze eten nog steeds vogelpap en af en toe wat vaster eten zoals meelwormen (zonder kop) en pinkies. Die pinkies komen uit de vriezer, dus die moet ik eerst ontdooien. De naam klinkt leuker dan wat het is, het zijn namelijk maden. Die haal ik dan even door de vogelpap en voer ze met een pincet.

Ze worden met de dag mooier, wat groeien die vogeltjes toch snel. Ze krijgen al echte zachte veertjes.

Nu ze veertjes hebben hoeven ze niet meer onder een warme lamp. Het werd tijd voor een groter nestje. Daarvoor heb ik een wollige pet gebruikt die ik in een knaagdieren vervoersbox heb gezet. Met keukenrol erin is het een stuk makkelijker om de boel schoon te houden.

Gooi maar in m’n pet….
Lekker veel ruimte om te liggen.
Ukkie, klein maar dapper. Heeft nog niet veel veren, maar zijn nestgenootjes houden hem nu warm.

En dan is het weer etenstijd, nog steeds worden ze elk uur gevoerd, en wordt er uiteraard ook weer flink gepoept. 💩

6 mei

Vandaag heb ik ze weer gewogen, ze zijn allemaal aangekomen. De kleine weegt nu 14 gram, 1 weegt 15 gram, 3 van 16 gram en 2 van 17 gram.

Ukkie loopt duidelijk nog wat achter op de rest. Maar kan wel al op mijn vinger zitten.
Een van de zwaardere vogeltjes. Best veel verschil na 1 dag alweer, steeds pluiziger.

Het worden al echte vogeltjes! 🥰

Wordt vervolgd…

Koolweesjes 3 en 4 mei

Dit schrijf ik nu op 28 juli 2020, weer even terug in de tijd naar 3 en 4 mei…




3 mei

Goedemorgen kleintjes! Ze kijken je al echt aan nu. 🥰

De baby koolmeesjes ontwikkelen zich goed. Alleen de jongste lijkt zo’n 3 dagen achter te lopen op de rest qua ontwikkeling. Die had nu eenmaal een achterstand. Je ziet dan wel gelijk hoeveel verschil 3 dagen al uitmaakt.

Meesje van ongeveer 10 dagen oud, de oogjes nu duidelijk open.
Ukkie van ongeveer 7 dagen oud.
Ukkie
Buikjes weer gevuld en ze slapen weer verder.


4 mei

Voor de eerste keer wegen. Ze zijn nu ongeveer 11 dagen oud op het kleintje na.
Eentje weegt 16 gram, 4 van 15 gram, 1 van 14 gram en Ukkie weegt 13 gram. Bijzonder om te merken hoe sterk de pootjes al zijn, ze klemmen zich al echt vast aan je vinger. Wat gaat de ontwikkeling van zo’n baby vogeltje toch snel.

Ukkie 13 gram
Kleine Ukkie
Flink met de pap geknoeid, dat werd weer schoonmaken.
Beginnen al echte vogeltjes te worden.

Nog even een lekkere afsluiter met de poepzakjes, en dit persen ze er dus elk uur uit, onvoorstelbaar. In het volgende logje zie je hoe dat eruit ziet en wisten de meesjes ook nog het nieuws te halen. 😅

Koolweesjes 1 mei

Ik schrijf dit op 27 juli. We gaan weer even terug in de tijd naar 1 mei 2020.


Na een onrustige nacht, ging ik in de vroege ochtend met ingehouden adem kijken of de vogeltjes nog in leven waren. Ik had namelijk de dag ervoor nog gelezen dat baby vogeltjes jonger dan 2 weken heel moeilijk in leven te houden zijn. Er waren er natuurlijk ook een paar wat zwakker, dus ik ging er al vanuit dat ze de nacht niet allemaal zouden overleven.

Voorzichtig nam ik het doosje mee naar het aanrecht waar ik beter licht had, ik opende het doosje en gelijk gingen er heel wat bekjes open. Niet allemaal maar ik zag al snel dat ze allemaal nog in leven waren. Dat geeft de burger moed.

Vlug maakte ik de pap klaar en ging ik hen voeden. De kleinste was nog te zwak om lang te kunnen sperren, die nam ik in de hand om te voeden zodat ik het kopje beter kon ondersteunen. De slikreflex was ook nog niet optimaal, dus moest ik regelmatig met de rubbertip-penseel in het keeltje duwen zodat hij ging slikken, anders bleef hij piepen en heb je kans dat het in de longen komt.

Mijn eerste poging om een stukje te filmen tijdens het voeren heb ik heel kort gehouden, want dat was niet te doen. Later kreeg ik er meer handigheid in en op 4 mei komt er een beter filmpje, daar zie je ze ook poepen. 😂


Het nestje was helemaal schoon, dat is heel bijzonder bij koolmees baby’s, zij poepen namelijk pas als ze eten krijgen. Zo klein als ze nog zijn, gaan ze direct nadat ze gegeten hebben met de kont omhoog staan en dan komt de poep. En dat is behoorlijk wat. De natuur heeft het ook nog zo geregeld dat het verpakt zit in een soort vliesje, zodat je het zo kunt pakken zonder vieze handen te krijgen.

Om af te wisselen heb ik ook af en toe een stukje worm gevoerd, want ik had natuurlijk ook nog die moriowormen. Ik nam het scherpste mes dat ik kon vinden om heel snel de kop van zo’n worm te hakken (met mijn ogen dicht). Krakend ging het mes er doorheen…. Dat was al horror genoeg voor mij, maar het werd nog wat erger, de worm bleef gewoon door kronkelen zonder kop. En ook de kop met pootjes bewoog vrolijk (nou ja…) door. Pas nadat ik de kop met het mes deed splijten was hij echt dood, maar de rest van het lijf wilde niet dood. In hapklare stukjes gesneden en toch maar gevoerd. De meesjes maakte het niet uit, die schrokken alles naar binnen wat je ze geeft.

Omdat ik mantelzorger ben voor mijn ouders, moest ik de meesjes regelmatig meenemen, zodat ik ze elk uur kon blijven voeden. Gelukkig hebben zij ook een vitrine waar ik ze onder een warm lampje kon zetten.

Die eerste dag op 1 mei moest ik ze al meenemen, want sinds begin april hielp ik mijn moeder op vrijdag met douchen. Dit had ik tijdelijk overgenomen van de thuiszorg omdat zij niet preventief met mondkapjes werkten. Ik vond dat echt onverantwoord, zeker gezien de ellende in de verzorgingshuizen in die periode. Dus dan maar meenemen, hup op de fiets met aan een kant de vogeltjes in het doosje in een tas aan mijn stuur, aan de andere kant een tas met de schone was (huishoudelijke hulp was ook nog ziek), en zo ging ik op pad. 😅😂

Koolweesjes

Ik schrijf dit nu op 25 juli. Er komen vanaf nu een aantal logjes met terugwerkende kracht. Op 30 april werd ik noodgedwongen moeder van 7 koolmeesjes. Het grootbrengen van de jongen is niet voor iedereen te volgen geweest omdat het alleen op Facebook te zien was. Nu komt het hele verhaal dan eindelijk ook op mijn weblog.


April 2020
Voor het eerst in jaren zaten er twee koolmeesjes in het nestkastje bij mij in de tuin. Ze waren er maar druk mee, het vrouwtje deed zoals gewoonlijk al het werk. Ze sleepte van alles het nestkastje in om een mooi nestje te fabriceren, het mannetje was vooral druk met eten, baden en mooi wezen. Dat schijnt normaal te zijn in koolmezenland, het mannetje gaat pas wat doen als de eieren gelegd zijn. Het vrouwtje wordt dan gevoerd door hem als ze gaat broeden, verder zal hij het nest verdedigen tegen indringers en zal hij later helpen met het voeren van de jongen, zo zijn de taken verdeeld.

Mama koolmees verzamelt mos
Mama koolmees
Papa koolmees

En inderdaad toen mama koolmees ging broeden ging pa helpen met voeren en hield hij met het nodige geblaas iedereen op grote afstand van het nestkastje. Ook toen de eieren uitkwamen was hij druk in de weer met voeren, ze vlogen af en aan. Regelmatig namen ze een wit pakketje mee naar buiten, een poepzakje.

Mama koolmees met poepzakje

Helaas zag ik na een paar dagen het mannetje niet meer. Er was vast iets gebeurd want hij was een toegewijde vader. Moeder koolmees stond er dus alleen voor, in ieder geval na 26 april. De jongen waren toen hooguit zo’n 4 dagen oud. Ze vloog de hele dag door met eten naar het nestkastje en tussendoor ging ze even op het nest zitten om de jongen warm te houden. De jongen waren nog kaal en moeten eigenlijk constant warm gehouden worden. Het weer viel ook nog tegen met regelmatig regen waardoor het ook moeilijker werd om insecten te vinden.

Donderdag 30 april
Het arme meesje leek steeds meer uitgeput te raken en op 30 april zag ik haar ineens niet meer terugkomen. Ten prooi gevallen aan een roofdier, of misschien te uitgeput geraakt en het opgegeven? Ik hoorde de jongen luidkeels roepen, kon ze zelfs binnen in huis horen. De hele ochtend opgelet maar ik zag haar niet meer voeren. Tja wat nu… ik kon die kleintjes toch niet laten verhongeren?

Ik belde een vogelasiel voor advies en er werd mij aangeraden (aangezien ik geen vervoer had) om de dierenambulance te bellen, zodat de meesjes daarheen vervoerd konden worden. Helaas bleek de dierenambulance niet of nauwelijks uit de rijden vanwege Corona, we zaten toen natuurlijk nog midden in die crisis. Of ik het zelf zou willen proberen om ze groot te brengen. Normaal is het verboden om zelf wilde vogels op te vangen maar ja crisis hè?
Ik kreeg nog wat advies over het voeren van meelwormen en dat je de kop er eerst af moest halen, omdat ze anders terug kwamen gekropen. 😱

Nog snel wat opgezocht op internet over babyvogeltjes en ik besloot om naast de meelwormen ook Nutribird A21 te halen, dat is een vogelpap speciaal voor babyvogels. Bij de dierenwinkel hadden ze op dat moment net geen meelwormen maar wel moriowormen, bij het zien van deze grote griezels, veel groter dan meelwormen, en in de wetenschap dat ik daar een kop vanaf moest gaan snijden, werd ik een klein beetje draaierig. Ik dacht ik begin wel met de vogelpap.

Heel voorzichtig heb ik het nestje uit het nestkastje gehaald en in een kartonnen doosje geplaatst. Er bleken maar liefst 7 koolmeesjes in te zitten en allemaal nog in leven, al waren er 3 vrij zwak.

Snel de pap aangemaakt, dit moet met kokend water en het moet de juiste temperatuur en dikte zijn. Met behulp van een spuitje ben ik ze gaan voeren, 2 kleintjes wilden niet sperren, die waren te zwak. Met een rubbertip penseel heb ik heel voorzichtig wat pap via de mondhoeken naar binnen gekregen, daarna ging hij ook sperren en kon ik via het spuitje pap geven.

Eentje leek een stuk jonger dan de rest, later uit het ei gekomen of heel veel tekort gekomen waardoor hij een groeiachterstand had opgelopen, wie zal het zeggen. Ik dacht niet dat deze het zou redden, ik heb hem eerst een hele tijd in mijn handen opgewarmd want hij voelde heel koud aan. Daarna een klein drupje water in een mondhoek gedaan waardoor hij een beetje met de snavel ging bewegen, daarna kleine beetjes pap. En ineens ging het bekje wijd open en kon ik hem goed voeren.

Dit kleinste vogeltje kreeg al snel de naam Ukkie

De pap moest elke keer opnieuw aangemaakt worden want je kunt het niet bewaren en het mag niet opnieuw opgewarmd worden. De babyvogeltjes moesten elk uur gevoerd worden. Ik bleef voeren tot half 12 ’s avonds en rond 7 uur in de ochtend ging ik weer verder. Ik sliep hooguit 6 uur per nacht.
De jongen hield ik warm in de vitrine, onder een warm lampje, ook ’s nachts.

De eerste videobeelden van de kleintjes, met mijn telefoon gefilmd. Je ziet dat de kleinste (Ukkie) het koud heeft, die haalde ik er vaker uit om in mijn handen op te warmen en daarna gingen ze snel weer onder de warme lamp na het voeren.

De herrie aan het begin is de waterkoker die ik net aangezet had voor de pap.


Wordt vervolgd…