Dag vriendje

Het ging helaas maar een week wat beter met Tootsie, daarna ging hij achteruit. Op 13 december is de dierenarts thuis geweest om hem in te laten slapen, in april zou hij 15 zijn geworden.Ā  šŸ˜¦

Ik had nog een speciaal orthopedisch ligkussen voor hem gekocht met een traagschuim toplaag, waar hij duidelijk veel fijner op lag, hij wilde er eigenlijk nauwelijks meer vanaf. Maar een week na het dierenartsbezoek, of eigenlijk al iets eerder, werd zijn eetlust steeds minder. Hij ging niet eens meer naar zijn eetbak, als ik het voor zijn neus hield wilde hij gelukkig nog wel wat eten.

Zijn suiker die de eerste week na het dierenartsbezoekje heel goed ging (4 keer de dosering moeten verlagen in die week), ging daarna ineens erg stijgen. De laatste drie dagen kwam hij nauwelijks nog onder de 20 uit en leek niet te reageren op de insuline. Verder had hij ook neurologische tikjes in zijn snuit en af en toe een trillend voorpootje. Door de hoge bloedsuikerwaardes had hij veel dorst en was steeds op zoek naar water. Aangezien zijn urine ook sterker rook en zijn vacht was ik bang voor nierfalen.

Hij ging nog wel graag de tuin in met name ’s morgens, dan was hij nog redelijk actief. Maar ik zag aan zijn oogjes dat hij zich niet zo fijn meer voelde. Hij kreeg ook al dagelijks pijnstilling. Dan komt het moment dat je die moeilijke beslissing moet nemen. Het was genoeg geweest…
Eerst had ik tot na het weekend willen wachten maar toen de suiker weer zo hoog was, en hij duidelijk onrustiger begon te worden en steeds overal water wilde drinken, heb ik op donderdag aan het eind van de middag de kliniek nog gebeld en is de dierenarts een dag later gekomen om hem in te laten slapen.

Dat was wel veel beter om dit thuis te laten doen i.p.v. de dierenkliniek, veel minder stress (ook voor mij) en op zijn eigen favoriete kussen is hij rustig ingeslapen. Daarna heb ik hem in een kussensloop gelegd, het leek net of hij lag te slapen, en hierin begraven in de achtertuin.

Ik heb er wel vrede mee, het was de juiste beslissing. Maar wat mis ik hem, het is akelig stil in huis. Het was een kwebbelkous die altijd wel terug miauwde als je iets tegen hem zei, hij had een breed scala aan geluidjes. Bijna 10 jaar lang heb ik hem twee maal daags moeten bloedprikken en insuline spuiten, in de loop van de jaren kwamen daar nog aardig wat meer medicijnen bij voor neuropathie, FORL, oogontsteking, allergie, artrose. Hoe meer ze mankeren hoe meer je van ze gaat houden want die band wordt alleen maar sterker.

Het was een lieverd die alles ook goed toeliet, hij wist precies wanneer het tijd was voor bloedprikken, dan ging hij al klaarzitten op de rugleuning van de bank, en gaf zelfs nog kopjes tijdens het prikken. Tien jaar lang dagelijks gezorgd voor hem en dan houdt dat ineens op, het is erg wennen. Het was al een moeilijke periode omdat Bibi rond deze tijd vorig jaar ook ziek begon te worden. Beide katten binnen 1 jaar af moeten geven, dat valt niet mee.

Rust zacht Tootsie ā¤

Hieronder nog een selectie uit de vele foto’s die ik gemaakt heb van hem (en met Bibi)Ā  door de jaren heen.

Tootsie

Vorige week zag het er even niet zo goed uit, ik dacht dat ik ook van Tootsie afscheid zou moeten nemen.
Hij had pijn bij het opstaan en gaan liggen, het ging allemaal erg langzaam en hij mauwde dan soms ook daarbij. Eerst dacht ik aan artrose gezien ook zijn leeftijd van 14,5, maar hij mauwde niet alleen bij het opstaan, ook een keer toen hij gewoon lag. Aangezien ik 2 jaar geleden nog 3 bultjes had ontdekt op de flank vrij bovenaan die ook groter waren geworden, dacht ik nu is het vast mis.
Zijn suikerwaardes waren ook al langere tijd onstabiel, het ging alle kanten op zonder duidelijke reden, dan speelt er vaak nog iets anders mee.

Dus vorige week woensdag met lood in mijn schoenen naar de dierenarts, bij de laatste twee bezoekjes kwam ik zonder kat thuis, dus ik had de hele nacht niet geslapen.

Volgens de dierenarts leek het toch op artrose, ze voelde verder geen rare dingen in de buik. Hij heeft zwakke gewrichten en weinig bespiering, dus ging er een spuit anabolen in en kreeg ik pijnstilling mee voor om de dag of desnoods dagelijks. Ook werd er glucosamine aangeraden als supplement. Zijn hartje klonk nog wel sterk, dat was fijn om te weten, toch nog iets goed.

We zijn nu 5 dagen verder, met 3 tabletten Seraquin (glucosamine) en 3 methyl-B12 en een halfje foliumzuur per dag en om de dag pijnstilling gaat het stukken beter. Hij laat geen pijn meer merken, staat makkelijker op en zijn suikerwaardes zijn zo verlaagd dat ik al twee dagen op rij de insuline moest verminderen.

Hij is er dus gelukkig nog, hopelijk gaat het nog een tijdje goed zo.

Tootsie en Bibi

Net zag ik dat ik dit jaar maar 1 bericht heb geplaatst over de katten, alleen over Tootsie eigenlijk. Op Facebook post ik foto’s van de katten tot vervelens toe en hier niks, dat kan natuurlijk niet, ze zijn nu zwaar beledigd. Dus even met terugwerkende kracht wat kattenfoto’s van afgelopen jaar. šŸ™‚

Op de foto’s klikken voor eenĀ uitvergroting.

Lente in November

Ik kan mij niet herinneren dat het ooit zo warm was de eerste dagen van november. Eindelijk een keer geen grauwe luchten en regenbuien morgen opĀ mijn verjaardag, 17 graden zeg… dat komt echt zelden voor.
De katten weten het ook wel te waarderen, TootsieĀ kijkt er zelfs scheel van. šŸ™‚

IMG_3100

IMG_3099

IMG_3108