Dag vriendje

Het ging helaas maar een week wat beter met Tootsie, daarna ging hij achteruit. Op 13 december is de dierenarts thuis geweest om hem in te laten slapen, in april zou hij 15 zijn geworden.  😦

Ik had nog een speciaal orthopedisch ligkussen voor hem gekocht met een traagschuim toplaag, waar hij duidelijk veel fijner op lag, hij wilde er eigenlijk nauwelijks meer vanaf. Maar een week na het dierenartsbezoek, of eigenlijk al iets eerder, werd zijn eetlust steeds minder. Hij ging niet eens meer naar zijn eetbak, als ik het voor zijn neus hield wilde hij gelukkig nog wel wat eten.

Zijn suiker die de eerste week na het dierenartsbezoekje heel goed ging (4 keer de dosering moeten verlagen in die week), ging daarna ineens erg stijgen. De laatste drie dagen kwam hij nauwelijks nog onder de 20 uit en leek niet te reageren op de insuline. Verder had hij ook neurologische tikjes in zijn snuit en af en toe een trillend voorpootje. Door de hoge bloedsuikerwaardes had hij veel dorst en was steeds op zoek naar water. Aangezien zijn urine ook sterker rook en zijn vacht was ik bang voor nierfalen.

Hij ging nog wel graag de tuin in met name ’s morgens, dan was hij nog redelijk actief. Maar ik zag aan zijn oogjes dat hij zich niet zo fijn meer voelde. Hij kreeg ook al dagelijks pijnstilling. Dan komt het moment dat je die moeilijke beslissing moet nemen. Het was genoeg geweest…
Eerst had ik tot na het weekend willen wachten maar toen de suiker weer zo hoog was, en hij duidelijk onrustiger begon te worden en steeds overal water wilde drinken, heb ik op donderdag aan het eind van de middag de kliniek nog gebeld en is de dierenarts een dag later gekomen om hem in te laten slapen.

Dat was wel veel beter om dit thuis te laten doen i.p.v. de dierenkliniek, veel minder stress (ook voor mij) en op zijn eigen favoriete kussen is hij rustig ingeslapen. Daarna heb ik hem in een kussensloop gelegd, het leek net of hij lag te slapen, en hierin begraven in de achtertuin.

Ik heb er wel vrede mee, het was de juiste beslissing. Maar wat mis ik hem, het is akelig stil in huis. Het was een kwebbelkous die altijd wel terug miauwde als je iets tegen hem zei, hij had een breed scala aan geluidjes. Bijna 10 jaar lang heb ik hem twee maal daags moeten bloedprikken en insuline spuiten, in de loop van de jaren kwamen daar nog aardig wat meer medicijnen bij voor neuropathie, FORL, oogontsteking, allergie, artrose. Hoe meer ze mankeren hoe meer je van ze gaat houden want die band wordt alleen maar sterker.

Het was een lieverd die alles ook goed toeliet, hij wist precies wanneer het tijd was voor bloedprikken, dan ging hij al klaarzitten op de rugleuning van de bank, en gaf zelfs nog kopjes tijdens het prikken. Tien jaar lang dagelijks gezorgd voor hem en dan houdt dat ineens op, het is erg wennen. Het was al een moeilijke periode omdat Bibi rond deze tijd vorig jaar ook ziek begon te worden. Beide katten binnen 1 jaar af moeten geven, dat valt niet mee.

Rust zacht Tootsie ❤

Hieronder nog een selectie uit de vele foto’s die ik gemaakt heb van hem (en met Bibi)  door de jaren heen.

Ze is weer thuis

De uitslagen kregen we dinsdagmiddag al toen we een gesprek hadden met de zaalarts. Er was geen sprake van een hersenbloeding omdat dit niet op de scan te zien was, dan noemen ze het een herseninfarct. Een verstopping van een bloedvat in de linkerkant van de hersenen, dan krijg je uitval aan de rechterkant. Foto’s van longen waren goed, hartfilmpjes waren goed, onderzoek halsaders was ook goed, wel iets van verkalking maar normaal voor haar leeftijd, bloeddruk was nu weer goed, cholesterol was goed.

Waarom ze dit nu kreeg weet je natuurlijk nooit, wel heeft ze verhoogd risico vanwege haar bloeddruk (slikt ze medicijnen voor) en suikerziekte (hoeft ze nog geen medicijnen voor). Ze hebben gemerkt dat haar schildklier te traag werkt dus daar krijgt ze nu ook iets voor. Misschien dat ze daarom zo moe was steeds.

Het praten ging ook steeds beter, er kwam regelmatig een logopediste langs en een ergotherapeut, en met een fysiotherapeute moest ze weer stukjes lopen met rollator en zonder en traplopen oefenen enzo. Ging best goed allemaal. Ook haar rechterarm lijkt weer hersteld.

Woensdag mocht ze al op proefverlof naar huis, toen moesten we nog even heel veel regelen op het eind van de middag, zoals een rollator, mijn vader heeft nog gestofzuigd en ik heb de wc en badkamer schoongemaakt ’s avonds, samen slingers opgehangen. De ochtend dat ze naar huis mocht heeft mijn vader nog met de buurvrouw een rollator opgehaald bij de thuiszorgwinkel. Het proefverlof was goed gegaan, ik moest van alles invullen en bijhouden wat ze gedaan had. Donderdag moesten we terugkomen en werd ze officieel ontslagen uit het ziekenhuis. Op 30 mei moet ze op controle terug voor de schildklier en 6 juni controle bij de neuroloog. Haar korte termijn geheugen is nog niet helemaal top natuurlijk maar verder gaat het best goed.

Maandag belt de maatschappelijk werkster mij nog over een vervolgtraject, ze moet dan eerst even alle specialisten spreken in het ziekenhuis. Misschien dat ze nog extra therapie krijgt, haar conditie was ver beneden peil, maar ja dat was al voor het herseninfarct. Hopelijk krijgt ze nu meer energie omdat ze medicijnen krijgt voor die trage schildklier.