Een bietje sneeuw

Vannacht begon het voorzichtig wat te sneeuwen en dat is de hele dag zo’n beetje doorgegaan. Niet dat er veel ligt, op de stoep ligt niks, op de wegen ook niet, en op het gras werd het pas aan het eind van de middag iets witter. De planten houden de sneeuw iets beter vast, dus toch nog een paar winterse plaatjes kunnen schieten.

Bibi kijkt met grote ogen naar de vlokjes vanuit haar huisje en is vast blij dat ze droog zit.

Het waterreservoir onder de waterschalen heb ik met het oog op de komende vorst vanmiddag nog eens goed bijgevuld, zodat de pomp niet zo snel kan bevriezen. Inmiddels heb ik ook weer een net over de schalen gespannen, zo kunnen de vogeltjes wel drinken maar niet badderen. Scheelt weer een paar diepvriesvogeltjes in de tuin.

Tootsie zit te dromen van grote bergen sneeuw, want dit dunne laagje is natuurlijk niks voor een echte sneeuwkat als Toots.

Ook maar gelijk de vogelvoederhuisjes bijgevuld. De vogelzaadsilo’s zaten nog vrij vol maar de vogeltjes keken er niet meer naar om. Van dichterbij bekeken snapte ik wel waarom. De hogere temperaturen van laatst hadden iets in gang gezet.

Het onderste gedeelte was tot leven gekomen, precies waar de gaten zitten. Dat vonden de vogeltjes blijkbaar toch minder smakelijk.

Het onderste stuk was niet alleen aan het ontkiemen maar ook aan het rotten. Terwijl ik met een mes de kleffe massa probeerde los te steken, kwam er een stank vrij dat leek op een combinatie van kuilvoer en zwitserse (stink)strooikaas. Kokhalzend hing ik boven de vuilnisbak waarin ik de derrie probeerde te dumpen.

Gelukkig kan zo’n silo helemaal uit elkaar worden gehaald, zelfs de buis kan in twee helften dus kon ik het goed schoon- en droogmaken voor de nieuwe voorraad vogelvoer. Voorlopig gelukkig weinig kans op ontkiemen met die aankomende vrieskou. Nu maar hopen dat de vogeltjes hun weg terug weten te vinden naar de schone stankvrije voersilo’s. šŸ˜‰