Koolweesjes 5 en 6 mei

Geschreven op 10-08-2020.


5 mei

Het gaat heel goed met alle meesjes. Ze eten nog steeds vogelpap en af en toe wat vaster eten zoals meelwormen (zonder kop) en pinkies. Die pinkies komen uit de vriezer, dus die moet ik eerst ontdooien. De naam klinkt leuker dan wat het is, het zijn namelijk maden. Die haal ik dan even door de vogelpap en voer ze met een pincet.

Ze worden met de dag mooier, wat groeien die vogeltjes toch snel. Ze krijgen al echte zachte veertjes.

Nu ze veertjes hebben hoeven ze niet meer onder een warme lamp. Het werd tijd voor een groter nestje. Daarvoor heb ik een wollige pet gebruikt die ik in een knaagdieren vervoersbox heb gezet. Met keukenrol erin is het een stuk makkelijker om de boel schoon te houden.

Gooi maar in m’n pet….
Lekker veel ruimte om te liggen.
Ukkie, klein maar dapper. Heeft nog niet veel veren, maar zijn nestgenootjes houden hem nu warm.

En dan is het weer etenstijd, nog steeds worden ze elk uur gevoerd, en wordt er uiteraard ook weer flink gepoept. 💩

6 mei

Vandaag heb ik ze weer gewogen, ze zijn allemaal aangekomen. De kleine weegt nu 14 gram, 1 weegt 15 gram, 3 van 16 gram en 2 van 17 gram.

Ukkie loopt duidelijk nog wat achter op de rest. Maar kan wel al op mijn vinger zitten.
Een van de zwaardere vogeltjes. Best veel verschil na 1 dag alweer, steeds pluiziger.

Het worden al echte vogeltjes! 🥰

Wordt vervolgd…

Koolweesjes 2 mei

Het vervolg…. geschreven op 28 juli.


Zaterdag 2 mei, de vogeltjes doen het nog steeds heel goed. Hier waren ze ongeveer 9 dagen oud.

Er begon wel een beetje systeem te komen in het voeren van de kleintjes. Aanrecht goed schoonmaken, alles klaarleggen. Je moet zo hygiënisch mogelijk werken. Er ging per dag wel een hele keukenrol doorheen.
Wattenstaafjes en lauw water om ze schoon te maken na het voeren. Die bekjes gaan alle kanten op, is moeilijk mikken, waardoor ze regelmatig onder de pap zaten. Keukenpapier neerleggen voor de poepjes. Water koken voor de pap. De spuitjes voor en na het voeden schoonmaken met kokend water. Nadat alles weer schoon was gemaakt en klaargelegd voor de volgende voeding, was het onderhand alweer tijd, zo’n uur is zo om. Dat was best afzien en dat zo’n 14 dagen achter elkaar (daarna zat er iets langer tussen). En dat met chronisch slaaptekort, moeder van een zevenling zijn viel niet mee. 😁

De oogjes gaan al een beetje open.
Na de laatste voeding hadden ze zich netjes geordend voor de nacht.
Heel voorzichtig vasthouden…


In dit filmpje hebben ze net gegeten. Ze beginnen zelfs al hun veertjes te fatsoeneren.

Koolweesjes 1 mei

Ik schrijf dit op 27 juli. We gaan weer even terug in de tijd naar 1 mei 2020.


Na een onrustige nacht, ging ik in de vroege ochtend met ingehouden adem kijken of de vogeltjes nog in leven waren. Ik had namelijk de dag ervoor nog gelezen dat baby vogeltjes jonger dan 2 weken heel moeilijk in leven te houden zijn. Er waren er natuurlijk ook een paar wat zwakker, dus ik ging er al vanuit dat ze de nacht niet allemaal zouden overleven.

Voorzichtig nam ik het doosje mee naar het aanrecht waar ik beter licht had, ik opende het doosje en gelijk gingen er heel wat bekjes open. Niet allemaal maar ik zag al snel dat ze allemaal nog in leven waren. Dat geeft de burger moed.

Vlug maakte ik de pap klaar en ging ik hen voeden. De kleinste was nog te zwak om lang te kunnen sperren, die nam ik in de hand om te voeden zodat ik het kopje beter kon ondersteunen. De slikreflex was ook nog niet optimaal, dus moest ik regelmatig met de rubbertip-penseel in het keeltje duwen zodat hij ging slikken, anders bleef hij piepen en heb je kans dat het in de longen komt.

Mijn eerste poging om een stukje te filmen tijdens het voeren heb ik heel kort gehouden, want dat was niet te doen. Later kreeg ik er meer handigheid in en op 4 mei komt er een beter filmpje, daar zie je ze ook poepen. 😂


Het nestje was helemaal schoon, dat is heel bijzonder bij koolmees baby’s, zij poepen namelijk pas als ze eten krijgen. Zo klein als ze nog zijn, gaan ze direct nadat ze gegeten hebben met de kont omhoog staan en dan komt de poep. En dat is behoorlijk wat. De natuur heeft het ook nog zo geregeld dat het verpakt zit in een soort vliesje, zodat je het zo kunt pakken zonder vieze handen te krijgen.

Om af te wisselen heb ik ook af en toe een stukje worm gevoerd, want ik had natuurlijk ook nog die moriowormen. Ik nam het scherpste mes dat ik kon vinden om heel snel de kop van zo’n worm te hakken (met mijn ogen dicht). Krakend ging het mes er doorheen…. Dat was al horror genoeg voor mij, maar het werd nog wat erger, de worm bleef gewoon door kronkelen zonder kop. En ook de kop met pootjes bewoog vrolijk (nou ja…) door. Pas nadat ik de kop met het mes deed splijten was hij echt dood, maar de rest van het lijf wilde niet dood. In hapklare stukjes gesneden en toch maar gevoerd. De meesjes maakte het niet uit, die schrokken alles naar binnen wat je ze geeft.

Omdat ik mantelzorger ben voor mijn ouders, moest ik de meesjes regelmatig meenemen, zodat ik ze elk uur kon blijven voeden. Gelukkig hebben zij ook een vitrine waar ik ze onder een warm lampje kon zetten.

Die eerste dag op 1 mei moest ik ze al meenemen, want sinds begin april hielp ik mijn moeder op vrijdag met douchen. Dit had ik tijdelijk overgenomen van de thuiszorg omdat zij niet preventief met mondkapjes werkten. Ik vond dat echt onverantwoord, zeker gezien de ellende in de verzorgingshuizen in die periode. Dus dan maar meenemen, hup op de fiets met aan een kant de vogeltjes in het doosje in een tas aan mijn stuur, aan de andere kant een tas met de schone was (huishoudelijke hulp was ook nog ziek), en zo ging ik op pad. 😅😂