Chinny

Vanmorgen heb ik helaas afscheid moeten nemen van Chinny mijn 20-jarige chinchilla. Gisterenavond zag ik dat hij niet goed kon eten, alleen zachte dingen dat ging nog wel. Hij was mager geworden en snotterig, tranende oogjes… kortom hij maakte niet zo’n gezonde indruk. Toen ik hem eruit haalde om zijn oogjes schoon te maken en hem verder nakeek, zag ik nog iets verontrustend. Om zijn penis zat een rand van haar waardoor deze aan het afknellen was, dit gebeurt vaker bij chinchilla’s en moet snel verholpen worden want dat is erg pijnlijk zul je begrijpen.

Vanmorgen met hem naar de dierenarts geweest die de haren vrij snel verwijderd had. Na verder onderzoek bleek hij haken aan de kiezen te hebben waardoor hij niet goed meer kon eten. Gezien zijn zwakke gezondheid en leeftijd kon dit niet behandeld worden, een narcose zou hij niet overleven. Ze had nog aan willen modderen met vloeibaar eten e.d. maar dat wilde ik niet, een chinchilla krijgt heel snel last van verstopping als hij iets anders krijgt dan zijn normale eten.

De stress van het dwangvoederen…de grote kans op verstopping (is ook al snel dodelijk bij een chin), nee dat wilde ik hem niet meer aandoen, dus heb ik ervoor gekozen hem verder lijden te besparen en hem in te laten slapen. De dierenarts vond het ook een verstandig besluit.

Ik heb hem vanmiddag begraven in de achtertuin, naast Pino.

Chinny ik zal je missen, 20 jaar is een hele lange tijd, dat is gewoon mijn halve leven, vanavond voor het eerst in die 20 jaar dat ik je geen eten hoef te geven, dat alleen al voelt zo raar….

Stil

Het eerste logje van het jaar is helaas niet zo’n leuke, gisterenavond is Pino overleden. Zaterdag werd ze ineens ziek, ze ging bol zitten, sliep veel en had geen kracht meer om te vliegen, terwijl ze de dag ervoor nog met gemak van de keuken naar de huiskamer vloog en praatjes voor twee had. Het ging zo snel achteruit dat een ritje naar een vogelspecialist geen zin meer zou hebben, dat zou haar zoveel stress opleveren dat ze de rit daarheen misschien niet eens zou overleven. Ze at en dronk nog wel maar werd steeds zwakker. Ze heeft nog wel op haar nieuwe schommeltje zitten schommelen de laatste dagen, waar ze eerder nog niks mee gedaan had.

Eind november had ik al gezien dat haar buik ietsje boller was, ik dacht dat er misschien een ei dwarszat omdat ze gestopt was met eieren leggen, maar een paar weken later kwam er toch weer een ei en bleef ze om de paar weken een ei leggen. Dus dat was het niet, ik heb alle vogelziektes doorgenomen op internet maar kon niks vinden wat overeenkwam. Ze leek ook helemaal niet ziek verder, dus ik dacht ik zal wel weer overbezorgd zijn en spoken zien. Maar blijkbaar was er toch iets niet in de haak en was het zaterdag ineens foute boel, ik snap niet dat het zo snel kon gaan.

Gelukkig heeft het niet te lang geduurd, ze ging gewoon steeds meer slapen, het was op het laatst dan ook geen doodsstrijd, ze is heel rustig heengegaan. Het doet me wel meer dan ik had verwacht, de laatste tijd was ik veel met haar bezig, elke dag mocht ze even in de huiskamer rondvliegen als de katten buiten waren. Ik kon merken dat ze minder agressief werd en ik haar steeds beter kon benaderen in de kooi.

Pino was altijd erg aanwezig met haar vrolijke gefluit, en nu na twee jaar is het ineens akelig stil in huis. Ik mis haar nu al. Ze is maar 4 jaar oud geworden. Zometeen ga ik haar begraven in de achtertuin.