Dag vriendje

Het ging helaas maar een week wat beter met Tootsie, daarna ging hij achteruit. Op 13 december is de dierenarts thuis geweest om hem in te laten slapen, in april zou hij 15 zijn geworden.¬† ūüė¶

Ik had nog een speciaal orthopedisch ligkussen voor hem gekocht met een traagschuim toplaag, waar hij duidelijk veel fijner op lag, hij wilde er eigenlijk nauwelijks meer vanaf. Maar een week na het dierenartsbezoek, of eigenlijk al iets eerder, werd zijn eetlust steeds minder. Hij ging niet eens meer naar zijn eetbak, als ik het voor zijn neus hield wilde hij gelukkig nog wel wat eten.

Zijn suiker die de eerste week na het dierenartsbezoekje heel goed ging (4 keer de dosering moeten verlagen in die week), ging daarna ineens erg stijgen. De laatste drie dagen kwam hij nauwelijks nog onder de 20 uit en leek niet te reageren op de insuline. Verder had hij ook neurologische tikjes in zijn snuit en af en toe een trillend voorpootje. Door de hoge bloedsuikerwaardes had hij veel dorst en was steeds op zoek naar water. Aangezien zijn urine ook sterker rook en zijn vacht was ik bang voor nierfalen.

Hij ging nog wel graag de tuin in met name ’s morgens, dan was hij nog redelijk actief. Maar ik zag aan zijn oogjes dat hij zich niet zo fijn meer voelde. Hij kreeg ook al dagelijks pijnstilling. Dan komt het moment dat je die moeilijke beslissing moet nemen. Het was genoeg geweest…
Eerst had ik tot na het weekend willen wachten maar toen de suiker weer zo hoog was, en hij duidelijk onrustiger begon te worden en steeds overal water wilde drinken, heb ik op donderdag aan het eind van de middag de kliniek nog gebeld en is de dierenarts een dag later gekomen om hem in te laten slapen.

Dat was wel veel beter om dit thuis te laten doen i.p.v. de dierenkliniek, veel minder stress (ook voor mij) en op zijn eigen favoriete kussen is hij rustig ingeslapen. Daarna heb ik hem in een kussensloop gelegd, het leek net of hij lag te slapen, en hierin begraven in de achtertuin.

Ik heb er wel vrede mee, het was de juiste beslissing. Maar wat mis ik hem, het is akelig stil in huis. Het was een kwebbelkous die altijd wel terug miauwde als je iets tegen hem zei, hij had een breed scala aan geluidjes. Bijna 10 jaar lang heb ik hem twee maal daags moeten bloedprikken en insuline spuiten, in de loop van de jaren kwamen daar nog aardig wat meer medicijnen bij voor neuropathie, FORL, oogontsteking, allergie, artrose. Hoe meer ze mankeren hoe meer je van ze gaat houden want die band wordt alleen maar sterker.

Het was een lieverd die alles ook goed toeliet, hij wist precies wanneer het tijd was voor bloedprikken, dan ging hij al klaarzitten op de rugleuning van de bank, en gaf zelfs nog kopjes tijdens het prikken. Tien jaar lang dagelijks gezorgd voor hem en dan houdt dat ineens op, het is erg wennen. Het was al een moeilijke periode omdat Bibi rond deze tijd vorig jaar ook ziek begon te worden. Beide katten binnen 1 jaar af moeten geven, dat valt niet mee.

Rust zacht Tootsie ‚̧

Hieronder nog een selectie uit de vele foto’s die ik gemaakt heb van hem (en met Bibi)¬† door de jaren heen.

Tootsie

Vorige week zag het er even niet zo goed uit, ik dacht dat ik ook van Tootsie afscheid zou moeten nemen.
Hij had pijn bij het opstaan en gaan liggen, het ging allemaal erg langzaam en hij mauwde dan soms ook daarbij. Eerst dacht ik aan artrose gezien ook zijn leeftijd van 14,5, maar hij mauwde niet alleen bij het opstaan, ook een keer toen hij gewoon lag. Aangezien ik 2 jaar geleden nog 3 bultjes had ontdekt op de flank vrij bovenaan die ook groter waren geworden, dacht ik nu is het vast mis.
Zijn suikerwaardes waren ook al langere tijd onstabiel, het ging alle kanten op zonder duidelijke reden, dan speelt er vaak nog iets anders mee.

Dus vorige week woensdag met lood in mijn schoenen naar de dierenarts, bij de laatste twee bezoekjes kwam ik zonder kat thuis, dus ik had de hele nacht niet geslapen.

Volgens de dierenarts leek het toch op artrose, ze voelde verder geen rare dingen in de buik. Hij heeft zwakke gewrichten en weinig bespiering, dus ging er een spuit anabolen in en kreeg ik pijnstilling mee voor om de dag of desnoods dagelijks. Ook werd er glucosamine aangeraden als supplement. Zijn hartje klonk nog wel sterk, dat was fijn om te weten, toch nog iets goed.

We zijn nu 5 dagen verder, met 3 tabletten Seraquin (glucosamine) en 3 methyl-B12 en een halfje foliumzuur per dag en om de dag pijnstilling gaat het stukken beter. Hij laat geen pijn meer merken, staat makkelijker op en zijn suikerwaardes zijn zo verlaagd dat ik al twee dagen op rij de insuline moest verminderen.

Hij is er dus gelukkig nog, hopelijk gaat het nog een tijdje goed zo.

Neuropathie genezen

Aan de statistieken merk ik dat het logje over Tootsie’s diabetische neuropathie uit 2011, nog steeds een paar keer per week bekeken wordt. Eigenlijk dacht ik dat ik al een update had geplaatst met een filmpje, maar ik kan het nergens terugvinden. Waarschijnlijk had ik dit alleen op Facebook geplaatst, al kan ik het daar ook niet meer vinden.

In de periode dat de neuropathie bij Tootsie steeds verergerde, heb ik tussendoor filmpjes gemaakt om vast te leggen hoe hij liep. In die tijd vond ik het niet duidelijk genoeg overkomen op de beelden hoe erg het echt was. Daardoor nooit iets mee gedaan, maar toen ik later nog eens de beelden terugkeek, was het toch wel schrikken. Kun je nagaan dat het in het echt nog veel erger was. De ergste beelden staan er niet eens op, de tijd dat hij helemaal niet meer kon lopen en zijn poten gewoon onder hem weggleden alsof hij over ijs liep.

Begin december 2012 heb ik onderstaand filmpje samengesteld, waar je kunt zien hoe slecht hij liep en de verbetering na het geven van de B12 (methylcobalamine). Het was wel even slikken om dit terug te zien. De B12 deed zo goed zijn werk dat alle symptomen binnen een half jaar verdwenen. Inmiddels is hij al een half jaar gestopt met de B12 en hij huppelt nog steeds moeiteloos door het leven. ūüôā

Update 15 september 2015:
Na anderhalf jaar gestopt te zijn met de methyl-B12 begon Tootsie toch weer wat verschijnselen te krijgen van neuropathie. Je hoorde hem tikken met de nagels op de vloer alsof hij zijn pootjes minder goed optilde, en hij viel vaker van de vensterbank, minder controle over zijn pootjes of gevoel in zijn pootjes. Nog niet echt grote problemen maar toch maar snel weer begonnen met de tabletjes, ik ben hem 1 mg Supplemed per dag gaan geven. Na een maand waren de symptomen weer weg. Hij blijft nu op een dosering van 1 mg per dag staan.

Inmiddels is de Zobaline uit Amerika duurder geworden, het is goedkoper om nu Methylcobalamine van het merk Lamberts (opvolger van Supplemed) te nemen, hier zit geen zoetstof in. Gewoon in Nederland te bestellen, het is o.a.¬†hier te verkrijgen. Let op dat je de juiste neemt van 1 mg (1000¬†őľg) tabletjes en dat er ook echt methylcobalamine op het potje staat, de gewone B12 ziet er bijna¬†exact¬†hetzelfde¬†uit.

11052871_1096798860330987_6390741827278463862_n
Update 31 januari 2016:
Er is nu ook een methyl-B12 met 3 mg tabletjes te verkrijgen van het merk Nutrivian. Hier zit wel zoetstof in, maar deze werd aangeraden door een dierenarts in Nederland die eerst Zobaline verkocht. De zoetstof is Isomalt, zou geen probleem moeten zijn. De Lamberts en Zobaline is zonder smaak dus makkelijker aan een kat te geven. Maar als je kat niet zo moeilijk doet, is dit wel een goedkopere oplossing. ¬†Je hoeft dan maar √©√©n 3 mg pilletje per dag te geven i.p.v. 3 pilletjes van 1 mg. Het is o.a. hier te koop. Voor de beste prijs is het altijd verstandig even rond te ‘googlen’. ūüėČ
Tootsie krijgt sinds december 2015 ook deze 3 mg tabletjes.

Update 8 november 2016:
Nadat Tootsie zo’n 6 maanden¬†de Nutrivian tabletjes kreeg merkte ik bij hem langzaam maar zeker wat achteruitgang. Ik¬†zag hem al een paar keer mis springen als hij op het bureau wilde springen, hij lag daardoor ook nooit meer op de vitrine en hij viel zo nu en dan weer van de vensterbank. Allemaal nog kleine dingen en aan zijn lopen en de pootjes was nog niks te zien, al vond ik wel dat hij iets meer sloffend¬†leek te lopen.
Ik heb hem direct teruggezet op de tabletjes van Lamberts, 3 per dag omdat dit 1 mg tabletjes zijn. Binnen een paar weken sprong hij weer zonder moeite overal op en lag hij weer triomfantelijk naar beneden te kijken vanaf de vitrine. Om een of andere reden werkte de Nutrivian dus niet goed of niet goed genoeg bij Tootsie. Misschien is de methylcobalamine van mindere kwaliteit, het is ook een stuk goedkoper dan andere merken. Ik ken katten die het er wel goed op doen dus het is altijd te proberen, maar die van mij krijgt het dus niet meer.

Blije Toots


Terwijl Tootsie blij door huis en tuin huppelt dacht ik ja het wordt eigenlijk wel tijd voor een update. De laatste keer dat ik het over zijn diabetes had was op 23 juni, dat logje is nog ‘lost in space’ op mijn oude weblog, maar het is nog wel terug te zien op hyves.

In dat logje gaf ik al aan dat ik over zou gaan stappen op Lantus insuline na meer dan een jaar op Caninsulin. Door de enorme schommelingen van zijn bloedsuikerspiegel op Caninsulin, liep Tootsie zenuwbeschadiging (neuropathie) op in zijn voor- en achterpoten waardoor hij erg moeilijk ging lopen. Hij had doorgezakte polsen en ging op de hielen lopen met de achterpoten.  Ik ging Tootsie behandelen met 3 mg methylcobalamin (B12) per dag en na 5 weken was er al een grote vooruitgang, zoals duidelijk te zien op deze foto.

Lees verder

Neuropathie

 

neuropathie-1

Even een update over Tootsie. Een aantal logjes terug heb ik r√∂ntgenfoto’s laten
maken, op zijn verjaardag nog wel. Dit omdat hij afwijkend ging lopen met de achterpoten, ook kon hij minder goed ergens op springen. Het leek op een heupaandoening, ik zat te denken richting HD of artrose. Op de r√∂ntgenfoto’s was echter niks afwijkends te vinden. De dierenarts dacht dat het gewoon door zijn overgewicht kwam, waardoor de spiermassa sterk verminderd was, want “waar vet zit kunnen geen spieren zitten” hoor ik haar nog zeggen (en het zou ook niet meer verbeteren).

Daar was ik het niet helemaal mee eens, Tootsie is al 2 kilo afgevallen en is best veel in beweging, zeker het laatste jaar, zelfs in de winter gaat hij graag de tuin in. Als hij nu niet zou bewegen en de hele dag zou slapen ja dan kan ik me voorstellen dat zijn spieren afnemen.

Nu was er nog een mogelijkheid waar ik al rekening mee hield maar waarvan ik nog niet alle symptomen had gezien en dat is neuropathie. De dierenarts had het hier niet eens over gehad trouwens. Neuropathie is een zenuwbeschadiging, een complicatie van suikerziekte. De kat gaat dan op de hakken lopen i.p.v. op de voetjes, ze lopen nog maar korte stukjes of kunnen haast helemaal niet meer lopen, in sommige gevallen kunnen ze ook door de polsen zakken.

Drie dagen na de r√∂ntgenfoto’s had Tootsie alle symptomen van neuropathie, ik zag hem heel snel achteruit gaan. Hij zakte regelmatig door naar de hakken en kon nog maar een paar passen lopen en dan moest hij alweer gaan zitten. Tijdens het lopen zag je zijn achterpoten soms onder hem wegglijden alsof hij over een gladde vloer liep. Ook begon hij door de polsen te zakken. Ik was bang dat hij binnenkort helemaal niet meer zou kunnen lopen.

Lees verder