Lieve Bibi

IMG_20181227_172852
Bibi 27 dec

Gisteren heb ik volkomen onverwachts afscheid moeten nemen van Bibi, ze had acuut nierfalen. Bibi is 11 jaar oud geworden, in mei zou ze 12 worden.

Nog maar 5 weken geleden dat ik Sammie van mijn ouders in moest laten slapen en nu stond ik daar weer, alleen was het nu mijn eigen lieve Bibi. Wat een vreselijk begin van het jaar.

Vorige week leek ze minder te eten dan normaal en vrijdag wilde ze vrijwel niks eten en zag ik dat ze weer een zweer achterop de tong had, dit heeft ze vaker gehad als haar allergie weer opspeelde. Vanwege de allergie (atopie) kreeg ze om de dag een tabletje dexamethason, dit hielp ook voor haar astma.  Niks doen was geen optie want ze krabde dan heel haar snuit en buik open, zo’n middel geeft wel kans op bijwerkingen maar ja je moet wat. Haar suiker hield ik zelf altijd in de gaten, want ze kunnen suikerziekte krijgen hierdoor, maar was altijd een nette waarde. Dit ging 7 jaar lang goed.

Maar vorige week dus at ze slecht, ze probeerde wel te eten maar stopte snel na een paar happen, ik dacht dat is duidelijk door de pijn. Ik heb haar toen pijnstilling gegeven en ben haar gaan ‘dwangvoeren’ met speciaal natvoer van de dierenarts, steeds kleine beetjes op de tong gedaan en dan at ze het op. Dit ging redelijk, ik merkte ook dat de pijnstilling wel wat deed, want na ongeveer een uur na het toedienen zag je haar ontspannen en relaxed gaan liggen.

Op maandag oudejaarsdag had ik met haar naar de dierenarts willen gaan, maar die ochtend at ze uit zichzelf weer wat brokjes. Ik dacht dan wacht ik toch nog maar even, ze waren al flink vuurwerk aan het afsteken buiten en als je er dan doorheen moet met de fietskar, dat is geen pretje. Helaas op dinsdag wilde ze helemaal geen eten, en gaf ze gelijk over als ik haar iets aanbood, de kliniek was toen gesloten dus de dag erna gelijk een afspraak gemaakt.

Dat was dus gisteren. Ik dacht ze zullen de dexamethason wel tijdelijk verhogen en misschien antibiotica erbij geven, net als een paar jaar geleden toen ze dit ook had.
De dierenarts deed een lichamelijk onderzoek en voelde de buik lang na, ze zei nog niks, wel dat ze twijfelde of het wel door die zweer kwam dat slechte eten. Ze wilde direct een bloedonderzoek doen. Na een half uur kreeg ik de uitslag. Het was heel slecht nieuws, ze bleek acuut nierfalen te hebben. Dat kwam als een mokerslag aan, hoezo dan, ze heeft geen symptomen van nierfalen op het niet eten na dan, haar vacht zag er ook mooi uit. Terwijl ik normaal altijd het ergste denk, dacht ik nu echt dat er niks bijzonders uit het bloedonderzoek zou komen.
De waardes waren extreem hoog, toen vertelde de dierenarts dat ze al gevoeld had dat de nieren vergroot waren en onregelmatig aanvoelden.
Maar wat nu dan?? vroeg ik in shock. We kunnen niks meer doen zei de dierenarts. Ik heb haar daarna tot mijn grote verdriet in moeten laten slapen. Weer meenemen naar huis terwijl ze alsmaar zieker werd wilde ik haar niet aandoen.

Je gaat toch denken hoe dan, waardoor? Dat moest dan ergens vorige week gebeurd zijn, ze had niks aparts gegeten of gedaan. Op mijn vragen of het dan van de dexamethason kon komen, vertelde ze dat de nierfunctie soms slechter wordt daardoor maar dat je dan een geleidelijke achteruitgang krijgt, dus niet zo acuut. Meestal kom je niet achter de oorzaak, vervolgde ze. Ze had het natuurlijk al voordat ik de pijnstilling ging geven, al zal dat niet gunstig zijn geweest voor de nierwaardes. Toch verzekerde de dierenarts mij dat dit niet veel uitgemaakt heeft. Ze heeft in ieder geval daardoor geen pijn gehad.

En dan kom je thuis en is het allemaal zo onwerkelijk, zo onverwachts in 1 keer weg, vorige week sprong ze nog vrolijk bij mij op schoot. Zij was de jongste en mankeerde eigenlijk het minst als je het vergelijkt met Tootsie. En hij leeft al een poosje in reservetijd, dus hoe lang voordat ook hij…

Ik liep langs de kattenbak en zag de afdrukken van haar kattenpootjes nog in het grit. Haar speelgoed overal en haar favoriete mandje en speelhuisje. Steeds denk je dat ze zo om de hoek komt gelopen, maar dat gebeurt niet en ’s avonds geen Bibi bij me op schoot. Want dat was vaste prik. Bibi was vrij eenkennig maar bij mij was ze een knuffel, lag het liefst de hele dag bij me. Pootjes uitgestrekt naar boven tot in je hals en dan kon ze je zo aankijken met die mooie ogen van ‘wat hebben we het toch goed hè?’ Ze was ontzettend lief, schattig en ook grappig met vaak de meest uiteenlopende uitdrukkingen op haar koppie, ze kon echt verontwaardigd en ook zielig kijken maar ook heel tevreden met een big smile.

Aan Tootsie merk ik nog niks, hij doet gewoon als altijd, heeft niet lopen zoeken of zo, gelukkig maar, want dat zou ik toch ook wel erg zielig vinden. Wel slaapt hij veel…

Ik mis haar nu al heel erg, dit zal echt moeten slijten. Bij de meeste dieren die ik moest laten gaan, had ik er ondanks het verdriet op zich wel vrede mee, maar dat gevoel heb ik nu niet, ik was er niet op voorbereid. Het voelt alleen maar heel oneerlijk, te vroeg, te onverwacht. 😦

Hieronder nog  een aantal foto’s van Bibi.

Sammie

Op 26 november heb ik Sammie, de kat van mijn ouders, in moeten laten slapen. Hij is 13 jaar oud geworden.

Hij was al langere tijd ziek, vermoedelijk suikerziekte en artrose in zijn voorpoot. De laatste maanden is hij enorm afgevallen, hij had zwaar overgewicht. Een kat die zich helaas nooit liet behandelen, hij vloog je aan als je ook maar iets probeerde en dan was het gelijk goed raak. Hij beet niet 1 keer en weer los… nee je had dan gelijk je hele arm rondom vol bijtwonden en krabben. Diverse keren met mijn ouders naar de huisarts geweest vanwege bijt- en krabwonden. Als hij een kat zag in de tuin, raakte hij zo opgefokt dat hij de eerste de beste die hij zag aanviel. Afgeleide agressie noemen ze het ook wel.

Toen iedereen riep ‘afmaken dat beest’ omdat het niet meer verantwoord was bij twee oude mensen, hebben we toch besloten om hem te houden, ze hielden ondanks zijn kuren veel van hem. Ik had de ramen afgeplakt met folie zodat Sammie geen katten meer kon zien, daarna heeft hij hen niet meer ‘zomaar’ aangevallen.
Hij had ook een lievere kant, het was alleen geen knuffelkat en aaien was oké maar niet te lang. Ik mocht hem de laatste tijd zelfs af en toe voorzichtig borstelen, wel soms nog even een uithaal voor de show als ik weer wegliep, want je moet wel laten zien wie er de baas in huis is natuurlijk. 😉

Ik gaf hem voor de artrose een paar keer per week pijnstilling door wat mousse, het enige wat je bij hem naar binnen kreeg qua meds. En voor de zekerheid op diabetesvoer overgezet. Maar je kunt niet oneindig rekken als je hem niet kunt behandelen dus die bewuste dag was het genoeg geweest. Hij kon ineens zijn pootje niet neerzetten van de pijn en wilde niet meer eten. Mijn ouders zagen nu ook in dat het zo niet langer kon.
Eerst pijnstilling gegeven en toen dat begon te werken was ik een paar uur later met hem bij de dierenarts.

Ik heb laatst deze tekening gemaakt met grafietpotlood van een foto van Sammie en voor hen ingelijst, ze waren er heel blij mee. De tekening is op A5 formaat, de lijst A4. We zullen hem missen die vurige rooie.

Katten tekenen

Als ik iets niet kan dan is het wel tekenen, dat leek me altijd zo mooi om dat te kunnen. Ik kwam niet veel verder dan een soort stokfiguurtjes. Boetseren ging mij veel beter af, dus hield ik het daarbij.

Maar tegenwoordig heb je van die leuke video tutorials die stap voor stap laten zien hoe je bijvoorbeeld een kat kunt tekenen. Met boetseren ben ik ook ooit uit een boek begonnen met stap voor stap aanwijzingen, dus waarom eigenlijk niet vroeg ik me ineens af en ging een paar weken geleden snel wat potloden scoren. Aandachtig volgde ik de les en ging het zelf proberen. En warempel, mijn eerste serieuze poging leek echt op een kat. Onderstaande tekening is ongeveer 10×15 cm groot.
Een nieuwe hobby lijkt geboren. 🙂

Inmiddels heb ik ook al een mooie set polychromos kleurpotloden en ben ik aan het oefenen in kleur.

Kijkje in de keuken

Nee niet in de gewone keuken maar in de klei keuken. Er staat weer het een en ander in de steigers. Ik ben weer vrij actief aan het boetseren de laatste tijd. Waar ik nu aan werk is gemaakt van een nieuw soort boetseer medium genaamd Beesputty. Een combi van bijenwas en pvc, ik mocht deze klei gratis uitproberen. Het was even wennen en er zitten aspecten aan die ik liever anders zou zien maar ik vond het wel fijn boetseren. Je kunt er heel gedetailleerd mee werken.

Deze kat heb ik kort voor Kerst gemaakt, het moet een soort Abessijn worden. Inmiddels ben ik hem aan het schilderen. Hij is maar 7 cm hoog.

IMG_4156 IMG_4143

Hier heeft hij een eerste laagje verf gekregen zodat je meer detail ziet. Heeft nog vele laagjes verf nodig. 😉

IMG_4357Waar ik pas aan begonnen ben is een portret van een lief oud vrouwtje, iemand die veel goeds gedaan heeft in de oorlog. Wie het is zal ik vertellen als het klaar is. 🙂

Je ziet dat het een stuk kleiner is dan het jong/oud borstbeeldje, dat ook nog steeds in de maak is.
IMG_5270

Het hoofdje is bijna 4 cm groot, totale hoogte ongeveer de grootte van een cocktailprikker.

IMG_5277-b IMG_5284 IMG_5285

De kleur van de klei onder de lamp lijkt lichter dan het in werkelijkheid is, na het bakken werd het nog een stuk donkerder. Dat vond ik jammer want ik heb liever een lichtere huidtint als basis.

SAM_7416-bInmiddels ben ik al een paar dagen druk met het beschilderen, ik gebruik Genesis heat set paint, die verf moet je steeds fixeren in de oven na elk laagje, dus dat vergt wat tijd. Maar ze is bijna klaar, binnenkort een nieuw logje dus. 😉

Wandeling door de Heinis

Afgelopen woensdag leek het me wel mooi weer om op paddestoelenjacht te gaan in de Heinis. Helaas geen enkele paddestoel gezien. Gelukkig is er genoeg moois te fotograferen daar, ik ben zeker 2 uur weggeweest.

De foto’s zijn aanklikbaar voor een uitvergroting.

IMG_1814 IMG_1728

De koeien die hier staan hebben nog horens, dat zie je niet vaak meer.

IMG_1692

Lees verder

Neuropathie genezen

Aan de statistieken merk ik dat het logje over Tootsie’s diabetische neuropathie uit 2011, nog steeds een paar keer per week bekeken wordt. Eigenlijk dacht ik dat ik al een update had geplaatst met een filmpje, maar ik kan het nergens terugvinden. Waarschijnlijk had ik dit alleen op Facebook geplaatst, al kan ik het daar ook niet meer vinden.

In de periode dat de neuropathie bij Tootsie steeds verergerde, heb ik tussendoor filmpjes gemaakt om vast te leggen hoe hij liep. In die tijd vond ik het niet duidelijk genoeg overkomen op de beelden hoe erg het echt was. Daardoor nooit iets mee gedaan, maar toen ik later nog eens de beelden terugkeek, was het toch wel schrikken. Kun je nagaan dat het in het echt nog veel erger was. De ergste beelden staan er niet eens op, de tijd dat hij helemaal niet meer kon lopen en zijn poten gewoon onder hem weggleden alsof hij over ijs liep.

Begin december 2012 heb ik onderstaand filmpje samengesteld, waar je kunt zien hoe slecht hij liep en de verbetering na het geven van de B12 (methylcobalamine). Het was wel even slikken om dit terug te zien. De B12 deed zo goed zijn werk dat alle symptomen binnen een half jaar verdwenen. Inmiddels is hij al een half jaar gestopt met de B12 en hij huppelt nog steeds moeiteloos door het leven. 🙂

Update 15 september 2015:
Na anderhalf jaar gestopt te zijn met de methyl-B12 begon Tootsie toch weer wat verschijnselen te krijgen van neuropathie. Je hoorde hem tikken met de nagels op de vloer alsof hij zijn pootjes minder goed optilde, en hij viel vaker van de vensterbank, minder controle over zijn pootjes of gevoel in zijn pootjes. Nog niet echt grote problemen maar toch maar snel weer begonnen met de tabletjes, ik ben hem 1 mg Supplemed per dag gaan geven. Na een maand waren de symptomen weer weg. Hij blijft nu op een dosering van 1 mg per dag staan.

Inmiddels is de Zobaline uit Amerika duurder geworden, het is goedkoper om nu Methylcobalamine van het merk Lamberts (opvolger van Supplemed) te nemen, hier zit geen zoetstof in. Gewoon in Nederland te bestellen, het is o.a. hier te verkrijgen. Let op dat je de juiste neemt van 1 mg (1000 μg) tabletjes en dat er ook echt methylcobalamine op het potje staat, de gewone B12 ziet er bijna exact hetzelfde uit.

11052871_1096798860330987_6390741827278463862_n
Update 31 januari 2016:
Er is nu ook een methyl-B12 met 3 mg tabletjes te verkrijgen van het merk Nutrivian. Hier zit wel zoetstof in, maar deze werd aangeraden door een dierenarts in Nederland die eerst Zobaline verkocht. De zoetstof is Isomalt, zou geen probleem moeten zijn. De Lamberts en Zobaline is zonder smaak dus makkelijker aan een kat te geven. Maar als je kat niet zo moeilijk doet, is dit wel een goedkopere oplossing.  Je hoeft dan maar één 3 mg pilletje per dag te geven i.p.v. 3 pilletjes van 1 mg. Het is o.a. hier te koop. Voor de beste prijs is het altijd verstandig even rond te ‘googlen’. 😉
Tootsie krijgt sinds december 2015 ook deze 3 mg tabletjes.

Update 8 november 2016:
Nadat Tootsie zo’n 6 maanden de Nutrivian tabletjes kreeg merkte ik bij hem langzaam maar zeker wat achteruitgang. Ik zag hem al een paar keer mis springen als hij op het bureau wilde springen, hij lag daardoor ook nooit meer op de vitrine en hij viel zo nu en dan weer van de vensterbank. Allemaal nog kleine dingen en aan zijn lopen en de pootjes was nog niks te zien, al vond ik wel dat hij iets meer sloffend leek te lopen.
Ik heb hem direct teruggezet op de tabletjes van Lamberts, 3 per dag omdat dit 1 mg tabletjes zijn. Binnen een paar weken sprong hij weer zonder moeite overal op en lag hij weer triomfantelijk naar beneden te kijken vanaf de vitrine. Om een of andere reden werkte de Nutrivian dus niet goed of niet goed genoeg bij Tootsie. Misschien is de methylcobalamine van mindere kwaliteit, het is ook een stuk goedkoper dan andere merken. Ik ken katten die het er wel goed op doen dus het is altijd te proberen, maar die van mij krijgt het dus niet meer.

Website bijgewerkt

Van de week kwam eindelijk het zonnetje voorzichtig erdoor, zodat ik buiten foto’s kon maken van het portret van de kat. Dat is toch wel mooier dan binnen bij kunstlicht. Ik heb zelfs 1 foto van het portret in de volle zon, deze staat niet op mijn website. Die zal ik hier laten zien, je ziet hem gewoon genieten van het zonnetje, hij komt veel meer tot leven. 😉

De foto’s van de kat op mijn website kun je hier vinden, ik heb ook hard gewerkt om een aantal stap voor stap foto’s op de website te krijgen op de ‘Work in progress’ pagina.

Kat in reliëf

Ik ben weer bezig hoor, deze week begonnen aan een kat in reliëf. Of in ieder geval een poging tot. Het leek me niet zo heel moeilijk, met name ook omdat ik eerst een foto m.b.v. carbon papier doorgedrukt had op het ovale plankje. Dan heb je toch wat hulplijntjes. Maar ja na het eerste laagje klei ben je natuurlijk wel al je lijntjes kwijt hè… tja en dan. Het bleek toch wel een zware bevalling. :mrgreen:

Bij reliëf komt het iets omhoog maar ook weer niet zover als een echte kattenkop uit zou steken, je zit dus steeds te klooien met de verhoudingen die dan toch wel heel anders liggen.

Het is nog niet klaar maar heb wel foto’s gemaakt tussendoor, dan kun je de opbouw zo’n beetje terugzien. Ik heb Prosculpt gebruikt en het lijstje is 18×13 cm.

Lees verder