Snieklaas stress

De laatste tijd staat het Sinterklaasfeest steeds vaker ter discussie, vanwege de dubieuze rol van ‘zwarte Piet’. Ik vind het een beetje jammer. Het Sinterklaasfeest hoort gewoon bij Nederland en er is in de loop der jaren al veel veranderd aan de rol van Piet. Er is geen kind dat zwarte Piet als een ‘slaaf’ van Sint ziet toch? De Pieten zijn gewoon onmisbare vrolijke helpers van de Sint. Het gaat om de kinderen, die zien geen problemen, waarom dit feest voor hen verpesten. Als ze later wat ouder zijn kun je altijd nog het verhaal achter de traditie wat beter uitleggen.

Zwarte Piet is gelukkig ook met de tijd meegegaan. In mijn jeugd (begin jaren zeventig) was het toch wel iemand waar je een beetje bang voor was, met een roe in de hand en een jute zak waar je in gestopt kon worden als je niet lief was geweest. Ik weet wel dat ik als kind echt niet nadacht over de afkomst van zwarte Piet, hij was gewoon zwart door roet van de schoorstenen. Voor mij waren de Pieten een soort magische wezens, ze waren acrobatisch, snel en konden goed klimmen en over daken lopen. Ik keek dan altijd vol verwachting en een beetje angstig naar de daken of ik er een kon betrappen. Nooit gelukt trouwens, ook niet door heel lang wakker te blijven om mijn schoenen in de gaten te houden. Dat was ook iets magisch… je zag ze nooit maar ze waren toch geweest!

Pepernoten die uit het plafond kwamen was nog zo’n wereldwonder. Samen met de buurjongen onder zijn tafel Sinterklaasliedjes aan het zingen, en al vrij snel kwam het strooigoed uit de lucht vallen. Het bekende roffelende geluid tegen het plafond en over het tafelblad. Eenmaal bijgekomen van de schrik gingen we achter Piet aan die niet ver weg kon zijn, we zagen een open raam en toen wisten wij het… ooooh dus zo is Zwarte Piet naar binnen gekomen! Snel stoven wij de trap af naar beneden om dit in geuren en kleuren aan de ouders te vertellen, die waarschijnlijk nog nahijgend in een stoel hingen bij te komen. Ook bij ons thuis kwam dit wereldwonder regelmatig voor, je moest er wel hard voor zingen maar dan kwam er ook wat naar beneden hoor, zelfs de dure bordjes aan de muur (met dank aan buurvrouw Piet).

Op school was het ook altijd gezellig tijdens het Sinterklaasfeest in de aula, Sinterklaas op gympen was best hip voor die tijd. Alle kinderen werden nerveus als Sinterklaas door het grote boek bladerde, waren we wel lief genoeg geweest voor een cadeautje? Mijn vader hielp vaak met klusjes op school, zoals met stencilen, want toen hadden we nog geen kopieermachine hè. Omdat mijn vader zo goed kon stencilen wilde Sinterklaas hem meenemen naar Spanje, want zo iemand konden ze daar goed gebruiken en zwarte Piet begon hem al in een jute zak te stoppen. De kinderen moesten roepen of ze het daar mee eens waren en die riepen gelukkig voor mijn vader allemaal heel hard nee. Ik riep het hardst nee terwijl ik bijna een jeugdtrauma ontwikkelde , ik zag mijn vader al afgevoerd worden in de zak naar Spanje. Als kind geloof je dat hè en Spanje was minstens helemaal aan de andere kant van de wereld, ik dacht die zie ik nooit meer terug.

Met pakjesavond had ik vaak buikpijn van de zenuwen, zouden we Piet of Sinterklaas zien, zou er aan de deur geklopt worden… hard geklopt zacht geklopt? Wat zouden we krijgen? De spanning was voor mij vaak niet te harden. Later toen ik ouder was en ik wist waar Sinterklaas zijn pakjes haalde, werd pakjesavond een stuk relaxter en nog leuker met zelfgemaakte surprises en gedichtjes. Met veel plezier kijk ik terug op die tijd, dat had ik niet willen missen, zelfs niet het beetje enge van het hele gebeuren, ook dat hoorde erbij en maakte het alleen maar extra leuk en spannend.

Voor iedereen die het gaat vieren vanavond, fijne pakjesavond! 😉

Advertenties