Lieve Bibi

IMG_20181227_172852
Bibi 27 dec

Gisteren heb ik volkomen onverwachts afscheid moeten nemen van Bibi, ze had acuut nierfalen. Bibi is 11 jaar oud geworden, in mei zou ze 12 worden.

Nog maar 5 weken geleden dat ik Sammie van mijn ouders in moest laten slapen en nu stond ik daar weer, alleen was het nu mijn eigen lieve Bibi. Wat een vreselijk begin van het jaar.

Vorige week leek ze minder te eten dan normaal en vrijdag wilde ze vrijwel niks eten en zag ik dat ze weer een zweer achterop de tong had, dit heeft ze vaker gehad als haar allergie weer opspeelde. Vanwege de allergie (atopie) kreeg ze om de dag een tabletje dexamethason, dit hielp ook voor haar astma.  Niks doen was geen optie want ze krabde dan heel haar snuit en buik open, zo’n middel geeft wel kans op bijwerkingen maar ja je moet wat. Haar suiker hield ik zelf altijd in de gaten, want ze kunnen suikerziekte krijgen hierdoor, maar was altijd een nette waarde. Dit ging 7 jaar lang goed.

Maar vorige week dus at ze slecht, ze probeerde wel te eten maar stopte snel na een paar happen, ik dacht dat is duidelijk door de pijn. Ik heb haar toen pijnstilling gegeven en ben haar gaan ‘dwangvoeren’ met speciaal natvoer van de dierenarts, steeds kleine beetjes op de tong gedaan en dan at ze het op. Dit ging redelijk, ik merkte ook dat de pijnstilling wel wat deed, want na ongeveer een uur na het toedienen zag je haar ontspannen en relaxed gaan liggen.

Op maandag oudejaarsdag had ik met haar naar de dierenarts willen gaan, maar die ochtend at ze uit zichzelf weer wat brokjes. Ik dacht dan wacht ik toch nog maar even, ze waren al flink vuurwerk aan het afsteken buiten en als je er dan doorheen moet met de fietskar, dat is geen pretje. Helaas op dinsdag wilde ze helemaal geen eten, en gaf ze gelijk over als ik haar iets aanbood, de kliniek was toen gesloten dus de dag erna gelijk een afspraak gemaakt.

Dat was dus gisteren. Ik dacht ze zullen de dexamethason wel tijdelijk verhogen en misschien antibiotica erbij geven, net als een paar jaar geleden toen ze dit ook had.
De dierenarts deed een lichamelijk onderzoek en voelde de buik lang na, ze zei nog niks, wel dat ze twijfelde of het wel door die zweer kwam dat slechte eten. Ze wilde direct een bloedonderzoek doen. Na een half uur kreeg ik de uitslag. Het was heel slecht nieuws, ze bleek acuut nierfalen te hebben. Dat kwam als een mokerslag aan, hoezo dan, ze heeft geen symptomen van nierfalen op het niet eten na dan, haar vacht zag er ook mooi uit. Terwijl ik normaal altijd het ergste denk, dacht ik nu echt dat er niks bijzonders uit het bloedonderzoek zou komen.
De waardes waren extreem hoog, toen vertelde de dierenarts dat ze al gevoeld had dat de nieren vergroot waren en onregelmatig aanvoelden.
Maar wat nu dan?? vroeg ik in shock. We kunnen niks meer doen zei de dierenarts. Ik heb haar daarna tot mijn grote verdriet in moeten laten slapen. Weer meenemen naar huis terwijl ze alsmaar zieker werd wilde ik haar niet aandoen.

Je gaat toch denken hoe dan, waardoor? Dat moest dan ergens vorige week gebeurd zijn, ze had niks aparts gegeten of gedaan. Op mijn vragen of het dan van de dexamethason kon komen, vertelde ze dat de nierfunctie soms slechter wordt daardoor maar dat je dan een geleidelijke achteruitgang krijgt, dus niet zo acuut. Meestal kom je niet achter de oorzaak, vervolgde ze. Ze had het natuurlijk al voordat ik de pijnstilling ging geven, al zal dat niet gunstig zijn geweest voor de nierwaardes. Toch verzekerde de dierenarts mij dat dit niet veel uitgemaakt heeft. Ze heeft in ieder geval daardoor geen pijn gehad.

En dan kom je thuis en is het allemaal zo onwerkelijk, zo onverwachts in 1 keer weg, vorige week sprong ze nog vrolijk bij mij op schoot. Zij was de jongste en mankeerde eigenlijk het minst als je het vergelijkt met Tootsie. En hij leeft al een poosje in reservetijd, dus hoe lang voordat ook hij…

Ik liep langs de kattenbak en zag de afdrukken van haar kattenpootjes nog in het grit. Haar speelgoed overal en haar favoriete mandje en speelhuisje. Steeds denk je dat ze zo om de hoek komt gelopen, maar dat gebeurt niet en ’s avonds geen Bibi bij me op schoot. Want dat was vaste prik. Bibi was vrij eenkennig maar bij mij was ze een knuffel, lag het liefst de hele dag bij me. Pootjes uitgestrekt naar boven tot in je hals en dan kon ze je zo aankijken met die mooie ogen van ‘wat hebben we het toch goed hĆØ?’ Ze was ontzettend lief, schattig en ook grappig met vaak de meest uiteenlopende uitdrukkingen op haar koppie, ze kon echt verontwaardigd en ook zielig kijken maar ook heel tevreden met een big smile.

Aan Tootsie merk ik nog niks, hij doet gewoon als altijd, heeft niet lopen zoeken of zo, gelukkig maar, want dat zou ik toch ook wel erg zielig vinden. Wel slaapt hij veel…

Ik mis haar nu al heel erg, dit zal echt moeten slijten. Bij de meeste dieren die ik moest laten gaan, had ik er ondanks het verdriet op zich wel vrede mee, maar dat gevoel heb ik nu niet, ik was er niet op voorbereid. Het voelt alleen maar heel oneerlijk, te vroeg, te onverwacht. šŸ˜¦

Hieronder nogĀ  een aantal foto’s van Bibi.

Tootsie en Bibi

Net zag ik dat ik dit jaar maar 1 bericht heb geplaatst over de katten, alleen over Tootsie eigenlijk. Op Facebook post ik foto’s van de katten tot vervelens toe en hier niks, dat kan natuurlijk niet, ze zijn nu zwaar beledigd. Dus even met terugwerkende kracht wat kattenfoto’s van afgelopen jaar. šŸ™‚

Op de foto’s klikken voor eenĀ uitvergroting.

Lente in November

Ik kan mij niet herinneren dat het ooit zo warm was de eerste dagen van november. Eindelijk een keer geen grauwe luchten en regenbuien morgen opĀ mijn verjaardag, 17 graden zeg… dat komt echt zelden voor.
De katten weten het ook wel te waarderen, TootsieĀ kijkt er zelfs scheel van. šŸ™‚

IMG_3100

IMG_3099

IMG_3108