Dag vriendje

Het ging helaas maar een week wat beter met Tootsie, daarna ging hij achteruit. Op 13 december is de dierenarts thuis geweest om hem in te laten slapen, in april zou hij 15 zijn geworden.  😦

Ik had nog een speciaal orthopedisch ligkussen voor hem gekocht met een traagschuim toplaag, waar hij duidelijk veel fijner op lag, hij wilde er eigenlijk nauwelijks meer vanaf. Maar een week na het dierenartsbezoek, of eigenlijk al iets eerder, werd zijn eetlust steeds minder. Hij ging niet eens meer naar zijn eetbak, als ik het voor zijn neus hield wilde hij gelukkig nog wel wat eten.

Zijn suiker die de eerste week na het dierenartsbezoekje heel goed ging (4 keer de dosering moeten verlagen in die week), ging daarna ineens erg stijgen. De laatste drie dagen kwam hij nauwelijks nog onder de 20 uit en leek niet te reageren op de insuline. Verder had hij ook neurologische tikjes in zijn snuit en af en toe een trillend voorpootje. Door de hoge bloedsuikerwaardes had hij veel dorst en was steeds op zoek naar water. Aangezien zijn urine ook sterker rook en zijn vacht was ik bang voor nierfalen.

Hij ging nog wel graag de tuin in met name ’s morgens, dan was hij nog redelijk actief. Maar ik zag aan zijn oogjes dat hij zich niet zo fijn meer voelde. Hij kreeg ook al dagelijks pijnstilling. Dan komt het moment dat je die moeilijke beslissing moet nemen. Het was genoeg geweest…
Eerst had ik tot na het weekend willen wachten maar toen de suiker weer zo hoog was, en hij duidelijk onrustiger begon te worden en steeds overal water wilde drinken, heb ik op donderdag aan het eind van de middag de kliniek nog gebeld en is de dierenarts een dag later gekomen om hem in te laten slapen.

Dat was wel veel beter om dit thuis te laten doen i.p.v. de dierenkliniek, veel minder stress (ook voor mij) en op zijn eigen favoriete kussen is hij rustig ingeslapen. Daarna heb ik hem in een kussensloop gelegd, het leek net of hij lag te slapen, en hierin begraven in de achtertuin.

Ik heb er wel vrede mee, het was de juiste beslissing. Maar wat mis ik hem, het is akelig stil in huis. Het was een kwebbelkous die altijd wel terug miauwde als je iets tegen hem zei, hij had een breed scala aan geluidjes. Bijna 10 jaar lang heb ik hem twee maal daags moeten bloedprikken en insuline spuiten, in de loop van de jaren kwamen daar nog aardig wat meer medicijnen bij voor neuropathie, FORL, oogontsteking, allergie, artrose. Hoe meer ze mankeren hoe meer je van ze gaat houden want die band wordt alleen maar sterker.

Het was een lieverd die alles ook goed toeliet, hij wist precies wanneer het tijd was voor bloedprikken, dan ging hij al klaarzitten op de rugleuning van de bank, en gaf zelfs nog kopjes tijdens het prikken. Tien jaar lang dagelijks gezorgd voor hem en dan houdt dat ineens op, het is erg wennen. Het was al een moeilijke periode omdat Bibi rond deze tijd vorig jaar ook ziek begon te worden. Beide katten binnen 1 jaar af moeten geven, dat valt niet mee.

Rust zacht Tootsie ❤

Hieronder nog een selectie uit de vele foto’s die ik gemaakt heb van hem (en met Bibi)  door de jaren heen.

Chinny

Vanmorgen heb ik helaas afscheid moeten nemen van Chinny mijn 20-jarige chinchilla. Gisterenavond zag ik dat hij niet goed kon eten, alleen zachte dingen dat ging nog wel. Hij was mager geworden en snotterig, tranende oogjes… kortom hij maakte niet zo’n gezonde indruk. Toen ik hem eruit haalde om zijn oogjes schoon te maken en hem verder nakeek, zag ik nog iets verontrustend. Om zijn penis zat een rand van haar waardoor deze aan het afknellen was, dit gebeurt vaker bij chinchilla’s en moet snel verholpen worden want dat is erg pijnlijk zul je begrijpen.

Vanmorgen met hem naar de dierenarts geweest die de haren vrij snel verwijderd had. Na verder onderzoek bleek hij haken aan de kiezen te hebben waardoor hij niet goed meer kon eten. Gezien zijn zwakke gezondheid en leeftijd kon dit niet behandeld worden, een narcose zou hij niet overleven. Ze had nog aan willen modderen met vloeibaar eten e.d. maar dat wilde ik niet, een chinchilla krijgt heel snel last van verstopping als hij iets anders krijgt dan zijn normale eten.

De stress van het dwangvoederen…de grote kans op verstopping (is ook al snel dodelijk bij een chin), nee dat wilde ik hem niet meer aandoen, dus heb ik ervoor gekozen hem verder lijden te besparen en hem in te laten slapen. De dierenarts vond het ook een verstandig besluit.

Ik heb hem vanmiddag begraven in de achtertuin, naast Pino.

Chinny ik zal je missen, 20 jaar is een hele lange tijd, dat is gewoon mijn halve leven, vanavond voor het eerst in die 20 jaar dat ik je geen eten hoef te geven, dat alleen al voelt zo raar….