Wiiiiiiiii!

Hoe krijg je een luie gamer aan het bewegen? Koop een (tweedehands) Wii spelcomputer! Sinds een week ben ik ineens heel sportief geworden. Tennissen, bowlen, honkballen, boksen en golfen… ik draai er mijn hand niet voor om. Wie had dat gedacht dat bewegen ook leuk kon zijn. Niet meer onderuitgezakt achter de pc met een gamepad maar echte slagen maken met de Wii-mote tijdens een van de sportspellen van Wii sports.

Binnen een kwartier was ik al behoorlijk uitgeput en brak het zweet me uit. Vooral het boksen bleek erg vermoeiend, maar ook erg leuk dus je gaat maar door. De dag erna deed alles zeer. Met spierpijn en al weer aan de gang maar al dat geweld vergde wel zijn tol, aangezien ik wakker werd met megakoppijn. Gelukkig herstelde ik snel en kon ik de dag erna verder ‘sporten’.

Sinds gisteren heb ik er EA Sports Active bij, dat is wel gelijk een stuk serieuzer. Een fitness programma waarmee je allerlei trainingen kunt doen voor spieren waarvan je niet eens wist dat je ze had. Inclusief personal slavendrijver die zorgt dat je de oefeningen goed uitvoert.  Nou dat heb ik ge(z)weten! 

Het spel wordt geleverd met een speciale beenband met vakje voor de nunchuck controller. Deze registreert de beenbewegingen, smokkelen is er niet meer bij. Een meegeleverde weerstandsband met handvatten zorgt ervoor dat je spierversterkende oefeningen kunt doen. Alles wordt bijgehouden in een dagboek, je vorderingen, calorieverbruik, hoe lang je gesport hebt etc. Ter motivatie kun je allerlei trofeeën winnen als je goed je best doet.

Ik dacht laat ik maar voorzichtig beginnen met de makkelijke versie van de 20 minuten training. Na 12 minuten was ik eigenlijk al dood, maar de trainer vond dat ik toch maar door moest zetten. In het echt kwam ik geen meter vooruit maar mijn pupke op tv gelukkig wel. Wat is dat een eind zo’n sintelbaan, het kwam aardig overeen met de lengte van een echte sintelbaan waar ik vroeger bij atletiek al moeite mee had.

Het rennen viel me zwaar vooral toen ik ook nog kick-ups naar achteren moest doen tijdens het rennen, dan schop je bijna tegen je kont. Ik kon mezelf dus bijna vooruit schoppen. Die ronde heb ik helaas toch niet helemaal op die manier af kunnen leggen. Oei wat genant… wat een afgang, ik zat echt naar adem te happen… die conditie moet echt beter!

Gelukkig ging het rennen vandaag al ietsje beter, dus we houden de moed erin. Niet alle oefeningen zijn even zwaar. Het tennissen, cardio dansen, boksen, basketballen, honkballen en volleyballen vond ik vrij makkelijk. Het is echt alleen training, je speelt tennis bijvoorbeeld (helaas) niet tegen andere spelers. Maar goed daar heb je weer genoeg andere games voor zoals o.a. Wii Sports, Sports Resort of Grand Slam Tennis.

Ik vermaak me voorlopig wel en de kans is vrij groot dat ik zelfs wat overtollige kilo’s ga kwijtraken. Er was trouwens al 3 kg af in de afgelopen weken dus ik was al op de goede weg.

Eens zien wanneer ik de 30 dagen uitdaging aandurf, dan krijg je een afwisselend  trainingsprogramma voorgeschoteld van 30 dagen lang. Gelukkig zijn er wel 10 rustdagen ingepland. Hmz.. eerst nog even een paar dagen oefenen en hopelijk loop ik dan tegen die tijd minder kreupel.

Een review (filmpje) van EA Active Sports vind je hier.

Poppen

Het loopt weer tegen Sinterklaas dus de ene stapel reclame na de andere valt op de mat. Behalve als je zo’n anti reclame sticker op de deur hebt, ik heb dat niet want ik vind het veel te leuk om die folders door te bladeren. Vooral de speelgoedfolders blijf ik leuk vinden om door te kijken. Laatst bladerde ik weer eens door zo’n folder en dwaalden mijn gedachten af naar mijn speelgoed van vroeger. Ook al hadden we het niet al te breed, er was altijd meer dan genoeg speelgoed.

Ik was aangekomen bij de poppenafdeling in de folder, met enige verbazing las ik wat ze tegenwoordig allemaal kunnen. Al had ik vroeger ook een pop die echt kon eten, dat was in die tijd heel bijzonder. De mond ging open en dicht als je er een lepeltje instak, trouwens ook als je er je pink instak en dan merkte je dat die pop de kaken had van een Terminator *auw*.

Al bladerend viel mijn oog op een pop die echt kon lopen, ik had vroeger ook een looppop, die was bijna zo groot als ik zelf was. Een hoogwaardig stukje techniek, je moest erachter blijven lopen om die poppenbenen vooruit te schoppen. Het is duidelijk dat de techniek inmiddels een stuk verbeterd is.

Ik had allerlei soorten poppen maar toch was ik niet echt een ‘poppenmoedertje’, tutten met poppen was niks voor mij. Mijn poppen beleefden allerlei spannende avonturen.

Lees verder

Vlerkje

Vlerkje, zo heette ze, en wat een fijn leven had ze samen met haar vriendjes en vriendinnetjes in de grote kooi. Vrolijk kwetterend vloog ze naar de hoogste tak, om daarna met een duikvlucht weer naar beneden te sjezen. Het leven was goed vond Vlerkje, ze kende toen nog geen gevaar.

De volièreman boog zich over de kooi met zebravinkjes heen, zijn strenge keurende blik ging van vogeltje naar vogeltje tot zijn blik op Vlerkje bleef rusten. Er verscheen een frons in het voorhoofd van de volièreman en hij greep het vogeltje uit de kooi voor nadere inspectie. Misprijzend bekeek hij de gekruiste snavel van het zebravink popje. "Wat moet ik hier nu mee", dacht hij, "niet geschikt om mee te kweken… weg ermee". Hij opende de zware poort achter zijn tuin en met een onverschillige zwier gooide hij Vlerkje de straat op.

Lees verder

Made in China

Gisteren heb ik de sluitingsceremonie van de Olympische Spelen gekeken, de opening had ik grotendeels gemist dus deze keer wilde ik het toch wel zien.

Het zag er prachtig uit, wat een show! Erg spectaculair en zo gestructureerd en perfect uitgevoerd, met zo’n overweldigend aantal mensen, dat ik er een raar gevoel bij kreeg. Iets te perfect en synchroon misschien, alsof het geen individuen meer zijn maar een massa. Allen verbonden met één meesterbrein. De gedachte aan een mierenkolonie of een school vissen kwam bij me op. Ik dacht aan onmenselijk lange zware trainingen om dit te leren.

Het viel me op dat we erg mooie en vooral slanke Chinezen te zien kregen, die overigens erg op elkaar leken, opmerkelijk… alsof ze zo uit een fabriek waren gerold (Made in China). Misschien zijn ze in China al veel verder gekomen dan het schaap Dolly, je weet het niet… Waar waren de normale en dus minder ‘mooie’ mensen, mochten die niet meedoen?

Tegen het eind van de show kwamen er een aantal vrijwilligers binnen, elk met een (uiteraard) mooi kindje aan de hand in vrolijke kleertjes. Ieder kind druk zwaaiend met een krampachtig verwrongen smile op het gezichtje, met ogen die niks uitstraalden. Slachtoffers van The Joker, daar leken ze op. Ik kreeg haast medelijden met ze, waar zouden ze mee bedreigd zijn, als ze niet constant uitbundig zouden lachen? Het was zo ‘uitbundig’ dat het pijn moest doen.

Ach nou ja dat gevoel kreeg ik erbij, hopelijk heb ik het mis. Het doet allemaal wat kunstmatig aan, waar is de humor de spontaniteit?

Ja toch… even zag ik iemand het protocol doorbreken. Hij dook uit een perfecte rij, achter de bal aan die Beckham zijn kant op schopte en vergat daarbij alle opgelegde regels. Ik las oprecht plezier in zijn ogen.

Gelukkig toch nog een mens ontdekt in de massa.

Dreggen

Altijd weer een ‘fijn’ moment als de tijd aangebroken is om het waterornament te installeren.

Het ornament, dat bestaat uit twee schalen van keramiek, is niet zo’n probleem. Het gaat vooral om de waterbak en pomp onder de grond die schoongemaakt dienen te worden. Daar had de hele winter water ingezeten dat inmiddels verre van fris was, met waarschijnlijk hele bijzondere glibberige schepsels die daar leven… of dood zijn gegaan. Aan de lucht te ruiken was met name het laatste het geval.

Lees verder

De gevallen vrouw

Mijn moeder is vrij klein van stuk en dat is maar goed ook, dan is ze sneller beneden. Ze heeft namelijk de neiging om overal languit te gaan. Dit doet ze op een speciale manier, ze heeft nogal de ruimte nodig om te vallen. Voordat ze eindelijk tegen de grond gaat heeft ze al struikelend vele meters afgelegd en is haar snelheid verdrievoudigd.

Toch kan ze het ook zonder aanloop. Jaren geleden liepen wij al kletsend van de Chinees terug naar huis met tassen vol vreet. Opeens merkte ik dat mijn moeder wel erg stil was, ze had al even niks meer teruggezegd. Ik keek opzij… ik keek achter mij… en daar in de verte lag moeders languit met de tassen Chinees, waar de saus al uit begon te lopen. Ik kreeg bij de aanblik van dit schouwspel spontaan de slappe lach. “Raap die Chinees op!” riep mijn moeder mij toe, die blijkbaar meer begaan was met het eten dan met haar eigen leed.

Lees verder

De afdaling

Sneeuw en ijs is al dat ik zie. Met een duizelingwekkende vaart suis ik naar beneden, ik ontwijk bomen, lantaarnpalen, muren…. Het gaat goed ik ga winnen! Met die gedachte in mijn hoofd word ik direct onzeker en sta ineens te wiebelen op mijn snowboard. Het moet lukken… Ik heb ze allemaal achter me gelaten… toch? Ik schamp langs een muur en kan nog maar net mijn evenwicht bewaren.. oeps daar ging ik bijna! Concentratie!!

De ene schans na de andere trotseer ik, steeds harder ga ik en voel de adrenaline stromen. Hoeveel bochten komen er nog? Waar was die finish ook alweer? Ik hoor de stemmen van mijn tegenstanders achter me, ze schreeuwen, ze komen dichterbij.

Nog sneller moet ik gaan, bij iedere schans maak ik enorme sprongen, het lijkt wel of ik vlieg. Komt er ooit een eind aan deze afdaling? De omgeving flitst langs mij heen, door de snelheid schat ik de bocht verkeerd in. Ik ga niet links, niet rechts maar rechtdoor én omhoog. Aaaaaaaahhh… ik neem op mijn weg een hek mee, maar dat remt mij nauwelijks af. Dan word ik gelanceerd hoog over boomtoppen heen en zie mijn tegenstanders als stipjes onder mij voortbewegen. Lang kan ik niet van dit uitzicht genieten want met een rotvaart val ik naar beneden, ik surf nu op lucht in plaats van sneeuw. Mijn landing viel erg mee, ik nam maar 3 lantaarnpalen en een tegenstander mee in mijn val en toen zat ik alweer op de goede baan.

Opnieuw laat ik de anderen achter me, als in een trance leg ik het krankzinnige laatste stuk af. Al mijn spieren gespannen, ik voel kramp opkomen in mijn benen. Door moet ik, daarginds zie ik de finish! Nog maar een klein stukkie, ik zie de gouden plak al voor me, ik ruik de overwinning! Maar dan zie ik ineens iets heel anders, ik zie blauwe lucht en mijn snowboard dat voorbij stuitert. Wat is dit? NEEE….!!!

Vlak voor de finish word ik keihard onderuit gehaald door iemand die wraak wilde (goh wie zou dat nou zijn). Ik gooi er wat krachttermen tegenaan en krabbel weer op om de laatste paar meters tergend langzaam af te leggen. Vierde word ik… net niet genoeg om door te mogen.

RÁÁÁÁÁÁHHH….. wat een pokkespel!

Je maakt wat mee op een Playstation 2.

Superopa

Vandaag ging ik naar de stad om kerstcadeautjes in te slaan en ik besloot met de fiets te gaan. Al snel merkte ik dat er meer mensen op dat idee waren gekomen, alleen gingen zij massaal met de auto.

Ik moest ergens voorsorteren om linksaf te kunnen slaan maar kreeg geen kans met de aanhoudende rij auto’s die van 2 kanten kwamen. Ik stopte aan de rechterkant van de weg en keek achterom hoe lang die rij nog was, hmm erg lang… en het zag er niet naar uit dat ze mij er tussendoor zouden laten, want het tempo zat er flink in.

Een oudere man van een jaar of 80 wandelde over de stoep mijn kant op en zag mij hopeloos naar de rij auto’s kijken. "kun je er niet door?" vroeg de man, "nee" zei ik "er is geen doorkomen aan". De man keek ook eens naar de lange rij auto’s. "Wacht maar effe" zei hij en voordat ik iets terug kon zeggen zie ik hem met gestrekte armen tussen de auto’s springen. Als een volleerd verkeersbrigadier hield hij al het verkeer staande zodat ik eindelijk aan de andere kant kon komen. Wat een held!

Ik bedankte hem hartelijk voor zijn heldendaad en vervolgde mijn weg terwijl de tranen over mijn wangen rolden van het lachen, mijn dag kon niet meer stuk.

De arm

Aangezien een ligbad niet paste in de kleine badkamer van mijn ouders, moest het maar een zitbad worden. Mijn vader en ik gingen lopend naar Praxis bij gebrek aan een auto en namen de kortere route door een natuurgebied(je). Onderweg genoten we van de natuur, de kwetterende vogeltjes, het water, de bomen, de rust. Het leek heel wat maar eigenlijk was het niet meer dan een uitgebreide groenstrook met wat bomen en water langs beide zijden van het wandelpad, maar ach daar ben je in een stad al blij mee hè..

Met iedere stap kwamen we dichter bij de twee woonboerderijen, die bijna aan het eind links en rechts van het pad lagen. Een bijzondere lokatie om te wonen leek me, lekker rustig en midden in het groen. In de verte zag ik de kippen al over het pad lopen, die liepen daar vaak gewoon los langs de boerderij, daar was mijn hond altijd erg blij mee.

Terwijl we al pratend voorbij de boerderijen liepen, ving ik aan de rechterkant een glimp op van iets achter een raam op de bovenste verdieping. Mijn adem stokte en mijn benen voelden raar. "Papa"… ik trok mijn vader aan zijn jas, "kijk daar…" en ik wees omhoog. Met angstige ogen keken wij naar de arm die voor het zolderraam bungelde. "Huuuu" wist mijn vader uit te brengen en ging ineens over op snelwandelen, "iehhhh" was mijn antwoord en ik rende hem achterna. Het laatste stuk naar Praxis hadden we in recordtempo afgelegd.

Het bad werd gekocht en de terugweg begon, we liepen dezelfde route terug met het bad tussen ons in, dus zouden we weer langs ‘de Arm’ komen. Onderweg werd ons toegeroepen dat we beter met het bad konden gaan varen, terwijl men lachend richting de sloot wees die evenwijdig aan het pad liep. Hmm goed idee dacht ik, dan kunnen we het huis vanaf de andere kant passeren, ware het niet dat we geen roeispanen op zak hadden. Vette pech! Nee er zat niks anders op dan langs de boerderij rennen lopen. Het gebouw doemde op…"ik kijk niet hoor" zei ik, "ik ook niet" zei mijn vader.

Tegelijk keken wij bij het passeren omhoog naar het zolderraam. Daar hing de arm nog steeds voor het raam, we hadden het echt goed gezien. Aan de andere kant van het pad hing een vrouw met het hoofd uit het raam, ze lachte ons toe, een eng lachje… We keken elkaar aan en renden met het bad tussen ons in de rest van het pad af naar huis.

Inmiddels is het vele jaren later, het zitbad is al lang met het grof vuil afgevoerd, maar ik ben sinds die dag nooit meer langs die boerderij gegaan. Wat zal het geweest zijn? Een onfortuinlijke boer die vermoord werd door de krankzinnige overbuurvrouw? Of lag er een Abraham pop verstopt op zolder, die per ongeluk expres precies met zijn ene arm naar beneden hing voor het raampje om onschuldige voorbijgangers de stuipen op het lijf te jagen? We zullen het waarschijnlijk nooit weten.

Ahoy

Afgelopen vrijdag ging ik naar Ahoy waar de jaarlijkse internationale Poppen- en berenbeurs plaatsvond. Aangezien ik geen auto heb ben ik aangewezen op het openbaar vervoer, dat betekent met de bus, trein, metro en benenwagen proberen Ahoy te bereiken met redelijk zware rugzak vanwege de camera (en overlevingspakket). Toch nog zo’n 3 uur heen en 3 uur terug alles bij elkaar.

De trein van Den Bosch naar Utrecht zat behoorlijk vol, ik sjouwde van coupé naar coupé achter een hele rij mensen aan die ook nog een plaatsje zochten. Vlak voor mij liep, nou ja liep… strompelde een vrouw met een gigantische reet achterwerk, echt waar zoiets had ik nog nooit gezien, een nijlpaard was er niks bij. Ze stond stil vlakbij een lege stoel, een van de weinige vrije plaatsen. Die gaat daar niet inpassen dacht ik verheugd, die stoel is voor mij! En inderdaad ze liep verder en ik dook de stoel in om de rij mensen achter mij voor te zijn. Ik vraag me nog steeds af waar ze uiteindelijk is gaan zitten. De reis verliep voorspoedig, in Utrecht overgestapt richting Rotterdam centraal en ook daar wist ik een plaatsje te bemachtigen.

Ik word altijd een beetje depressief als ik Rotterdam aan zie komen vanuit de trein. Hoe verder die richting op hoe grijzer alles wordt, groen maakt plaats voor beton, bomen voor gebouwen en nog meer gebouwen. Toen ik eindelijk in Rotterdam Centraal uit de trein stapte en me een ongeluk zocht naar de uitgang, alles bleek afgesloten wegens verbouwingen, viel mij vooral de stank op. Die werd tien keer sterker toen ik de trappen afdaalde richting de rest van wat nog over was van het station, alsof het al jaren als toilet gebruikt werd… en waarschijnlijk was dat ook zo… blèèèrg.

Lees verder

Koeien scheren

Een koe in de wei staart me aan en ik beleef een kortstondige flashback van donkere stallen en heel veel stank.

Ik heb een agrarische opleiding ‘genoten’ waarbij je naast de normale vakken elke agrarische tak moest uitproberen voor een bepaalde periode, of je nu wilde of niet. Zo ook het vak veeteelt. Tja je weet hoe dat gaat, ze lokken je naar zo’n opleiding met lieve donzige kuikentjes tijdens de open dag en op het moment dat je niet meer terug kunt, zijn ze nergens meer te bekennen. Nee dan mag je de boer op tussen hele andere beesten.

Lees verder

Het monster in de kast

Zo ik heb het even overgenomen, want vrouwtje heeft nu geen tijd, die is aan het vechten met het monster uit de kast. Steeds als vrouwtje zegt dat wij er een zooitje van maken dan komt het enge monster met de slurf uit de kast, waarom zegt ze dat dan ook?!

Kijk daar gaat ze weer, het monster sleurt haar heel de kamer door. Het vreet alles op wat op zijn pad komt, goh vrouwtje is wel moedig, ze geeft niet op. Ze probeert hem nu te wurgen, goed zo vrouwtje pak hem!! Oooh er is een stuk afgevallen van het monster, monster is nu nog bozer, gaat nu richting de bank en sleurt vrouwtje mee. Dat monster is wel sterk zeg, als hij maar niet hierheen komt. Lag ik maar veilig hoog op de kast bij Tootsie, maar daar kan ik nog niet bij.

Oooh nee daar komt ‘ie aan, hellup!!! Het is vast een kitten verslindend monster, want hij vrat net al mijn haren op! Ik ga snel afsluiten en kijken of ik mezelf achter de pc kan verstoppen.

Pfff gelukkig, vrouwtje heeft het gevecht net op tijd gewonnen en het monster weer in de kast opgesloten. Dat scheelde maar een ehh… haartje…

Creatures of the Night

Dinsdagavond dacht ik iets te laat aan de vuilcontainer die nog aan de straat gezet moest worden. Het liep al tegen half 12 en dan is het echt aardedonker in de achtertuin.

Mijn container staat dus in de achtertuin, helemaal achteraan. Als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel om in het donker over het tuinpad te moeten lopen, het tuinpad met de naaktslakken waar ik ooit een close encounter mee had en waar ik al eerder over schreef. Dat liet echt een verpletterende indruk achter… zal ik maar zeggen.

Lees verder

Einde hobbelfiets

Mijn inmiddels 10 jaar oude fiets was al langere tijd een hobbelfiets, deze ellende begon na het vernieuwen van de binnenband van het voorwiel. Het opnieuw opleggen van de voorband leverde nog steeds geen hobbelloze wegligging op. Ik dacht dan hobbel ik maar over de weg, kan mij het schelen. Om niet ook nog een hobbel in de achterband te krijgen, liet ik na de zoveelste lekke band er een anti-lekband opleggen bij de fietsenmaker. Ik moet zeggen dat het toch net leek alsof hij daarna nog harder hobbelde, ging het eerst van floep floep floep, nu ging het van kedeng kedeng kedeng woohoo.

Lees verder