Rolstoel avonturen

rolstoelSinds we een rolstoel te leen hebben voor mijn moeder, voor de langere afstanden, rollen we wat af met dat ding. Nou ja ‘we’, meestal ben ik degene die mag duwen. Naar het winkelcentrum, naar het park, naar ‘de Action’, naar de dokter voor de griepspuit, naar mijn verjaardag laatst (oké toen heeft mijn vader geduwd). Het is toch wel handig, zo komt ze nog eens ergens.

Vorige maand moest ze foto’s laten maken in het ziekenhuis bij de optometrist. Al sinds een half jaar moet ik ook maandelijks met mijn vader naar de oogarts en dan gaan we met de bus, ik dacht zouden we niet gewoon ook met die rolstoel in de bus kunnen? Er is daar toch niet voor niks een rolstoelplaats. Er waren nog wat opties maar dat was of heel duur of erg tijdrovend (taxi/regiotaxi). Dus werd die bus toch nog aantrekkelijk…
De stadsbussen in mijn woonplaats zijn tegenwoordig allemaal verlaagd en het middenstuk is breed genoeg en geschikt voor rolstoelen en kinderwagens. Ze hebben een rolstoel standplaats en zelfs klapstoeltjes voor de begeleiders. Voor alles moest een eerste keer zijn dacht ik en riep heldhaftig “weet je wat, we doen het gewoon!”
Lees verder

Advertenties

Bloemkool

Blumenkohl-1Laat ik eens bloemkool uit Spanje proberen dacht ik, de Nederlandse bloemkool is er nu niet en de Franse bloemkool stinkt mij te hard. Voorzichtig rook ik aan de Spaanse en hij rook gewoon normaal.
Tot mijn verrassing smaakte hij net als de Hollandse en meurde niet meer of minder. Toen mijn moeder dit hoorde wilde zij ook bloemkool uit Spanje, pa moest het direct meebrengen uit de supermarkt. Daar was ik blij om want ze eten veel te weinig verse groenten.

Dag 1:
Ze rook ook eens aan de bloemkool, goh deze stinkt echt niet zei ze. Ze had de aardappels al geschild zag ik en de bloemkool lag klaar om schoongemaakt te worden.
Die avond belde ik haar op…

“En hoe was de bloemkool?”
“Eh Frans?! Wat hebben wij vanavond gegeten? O ja aardappels met appelcompote.”
“Maar jullie zouden toch bloemkool eten?”
“Dat eten we morgen!”

Dag 2:
“Hoe was de bloemkool?”
“Frans?! Wat hadden wij vanavond gegeten??  O ja Ik heb brood op en papa pizza, morgen maak ik die bloemkool wel klaar.”

Dag 3:
“Heb je die bloemkool nou onderhand op?”
“ Fraaaans! Wat hadden wij vanavond ook alweer gegeten? O ja vanavond had ik Chinees die nog in de vriezer lag en papa pizza.”
“Morgen eten we bloemkool, heb er zin in.”

Dag 4:
“…hoe was de bloemkool?”
“We hebben friet gehaald!”

Dag 5:
“We hebben soep gegeten”
“Straks kun je die bloemkool weggooien, is toch zonde!”
“Die eten we morgen!”

Dag 6:
Niet meer gevraagd… hoop opgegeven.

Dag 8:
“Die bloemkool nog geprobeerd?”
“Nee we hebben aardappels met sla gegeten, die bloemkool stonk, heb hem weggegooid! Altijd hetzelfde met die buitenlandse bloemkool.”

“snik…”

May the smell be with you

starwarsAfgelopen zaterdag eindelijk weer eens naar de bioscoop geweest. The Force Awakens moet je natuurlijk op een groot scherm zien. Als fans van het eerste uur gingen mijn broer en ik samen naar het langverwachte vervolg (relax… geen spoilers).

De kaartjes had ik online besteld en betaald, waarbij je zelfs precies aan kon geven waar je wilde zitten.  Toch mooi dat dit allemaal kan tegenwoordig. Omdat ik dacht dat het in het eerste weekend erg druk zou worden met vooral veel kinderen op zaterdagmiddag, koos ik voor “comfort stoelen”. Iets duurder dan gewone zitplaatsen maar met meer ruimte rondom. Volgens de plattegrond stonden de stoelen 2 aan 2 met steeds wat ruimte ertussen.  Etterbakjes zouden vast op de gewone stoelen gaan zitten dacht ik.

Helaas geen Stormtroopers in de foyer zoals bij sommige bioscopen, maar wel een penetrante zweet- lijflucht die daar ergens in de lucht hing. Een eindje verderop zaten twee jonge gasten met een skateboard, ik dacht nog zou die meur van hen afkomen? Moet wel heel erg zijn als we het tot hier kunnen ruiken. Wat moet je trouwens in hemelsnaam met een skateboard in een bioscoop?

Afijn het lint voor de zaal was ineens weggehaald en we mochten naar onze comfort stoelen. De stoelen stonden niet twee aan twee maar gewoon aan elkaar, ik zocht snel stoelnummer 11 en 12, ik had stoelen uitgekozen precies in het midden zodat we mooi uitzicht hadden op het scherm. De twee stoelen naast ons waren al bezet…  Door twee jongens met skateboards, stinkend en al op de comfort stoelen. Aaaarg!!!

Van zo dichtbij was de stank overweldigend en mijn oren werden geteisterd door de intelligente gesprekken tussen deze Beavis en Butthead, inclusief het gegrinnik. Ik zweer het ze bestaan dus echt. De meur werd een mix van zweetlucht en van allerlei etenswaar, ze zaten namelijk de hele film door te kanen. Aan de andere kant, naast mijn broer, ging iemand zitten met een literfles bier, na de pauze ging er nog een liter doorheen, onvoorstelbaar. Tijdens de film waren al onze buren gelukkig redelijk stil zodat we wel van de film hebben kunnen genieten, met de neus dicht uiteraard.

Later op weg naar de bushalte kwamen er twee jongens op een skateboard voorbij sjezen midden over de weg. “Huh hu huh… cool…. “

Over de film zelf ga ik natuurlijk niks zeggen, geen spoilers hè… behalve dat er een luchtje aan zat was ik er wel heel enthousiast over, een waardige opvolger van Return of the Jedi. 🙂

Kermis Den Bosch 2014

IMG_0446-kleinAfgelopen woensdag beloofde een hele mooie dag te worden, zonovergoten met blauwe lucht, ideaal om even naar de kermis te gaan dacht ik. Het beloofde niet alleen mooi weer te worden maar ook erg druk, mijn fiets kon ik vast niet meer kwijt in de stad dus koos ik een keer voor de bus. De eerste bus kwam niet en de volgende had vertraging en we raakten halverwege in een file, waardoor het drie kwartier duurde in plaats van 8 minuten, maar ach..

De kermis was inderdaad druk, de lucht blauw en de temperatuur prima. Vol verwondering liep ik weer eens langs alle martelwerktuigen waar mensen ook nog voor betalen om erin te mogen. Het was een zeer uitgebreide kermis met voor elk wat wils. Naast alle “kotst u maar” attracties was er ook aan de jongste bezoekers gedacht. Ponyrijden, een mega-glijbaan, zweefmolen, draaimolens, buggy’s, scootertjes, ze konden zelfs aan een elastiek stuiteren en ronddobberen in een waterbal.
Lees verder

Wij willen pindakaas!

Er hangt en ligt hier elke winter van alles in de tuin voor de buitenvogeltjes. Maar er ontbrak nog iets, een pindakaas vogelvoederhuisje. Eerst dacht ik nog wat moet een vogel met pindakaas maar ze hadden er lucht van gekregen, waarschijnlijk bij een buurvrouw, dus nu willen ze hier ook pindakaas. Direct een grote demonstratie door allerlei rare vogels in de achtertuin die pindakaas eisten, tja u kent het wel…

Toch maar overstag gegaan en op zoek naar een pindakaas vogelvoederhuisje. Gewoon een pot buiten zetten was natuurlijk niet de bedoeling, daar zou vast weer een demonstratie op volgen, het moest er wel leuk uitzien. De meeste modellen hadden geen zitstokje voor de pot pindakaas. Ik vroeg me af hoe die vogeltjes dan aan zo’n pot moeten hangen. Misschien op volle snelheid met de kop recht vooruit in de pindakaas rammen, als een dartpijltje, om dan vervolgens als een soort Pac-man rond te happen?

Ik keek nog even verder en vond toch nog een voederhuisje mét stokje, inclusief pot pindakaas speciaal voor vogels, dus zonder zout en alles wat pindakaas normaal lekker maakt, want het rook niet eens naar pindakaas. Gelukkig hoef ik het niet op te eten. Gelijk tegen de schutting getimmerd en het bleef even stil…. 7 dagen zelfs.

Om het huisje heen heb ik nog meer vreten opgehangen om ze deze kant op te lokken, het andere voederhuisje dat aan het eind van de tuin staat, niet meer bijgevuld. Dit hielp want gisteren kwamen ze dan eindelijk op de pindakaas af. De spandoeken kunnen weer de nestkastjes in, ze zijn weer tevreden.

Poppenbeurs Brabanthallen

Afgelopen weekend ben ik weer naar de grote Poppen- en Berenbeurs geweest in de Brabanthallen. Gezien de weersvooruitzichten besloot ik op zaterdag te gaan, dat beloofde een prachtige dag te worden met zon en maar liefst 18 graden. Dan is een half uurtje op de fiets natuurlijk geen probleem.

Rond het middaguur vertrok ik op mijn fiets richting de beurs. Het was inderdaad een mooie dag. De paden nog nat van de regen van de dag ervoor, bezaaid met herfstblaadjes, die mooi schitterden in het net doorgebroken zonnetje. Ik fietste langs het kerkhof, mooi gelegen in het groen, waar je alleen met de fiets mag komen. Het begin en eind van dit pad is afgezet met paaltjes zodat auto’s er niet door kunnen. Een rustige route dus voor de fietser, waar je normaal weinig mensen tegenkomt. Behalve op die dag… Lees verder

Rollator race

 

rollatorrace

Afgelopen woensdag moest mijn moeder weer op controle in het ziekenhuis voor haar schildklier. Had ik net pasjes voor de regiotaxi geregeld en uitgezocht hoe en wat, roept mijn moeder ineens…”kunnen we niet gewoon met de bus gaan??” (ze heeft zeker al 15 jaar niet meer met de bus gereisd).

Sinds kort heeft ze een nieuwe lichtgewicht rollator en ook al wilde ze in het begin van geen rollator weten, nu is het haar beste vriend, en haar beste vriend ging dus mee op pad. Ik heb nog even staan oefenen hoe ik hem snel in- en uit moest klappen, niet dat je daar pas aan denkt als de bus al in aantocht is, want reken er maar op dat het dan niet lukt. Gelukkig was ik nu goed voorbereid.

De wandeling naar de bushalte ging heel vlot. We moesten nog een kleine 10 minuten wachten en geen bushokje te zien maar gelukkig kon moeder’s op haar beste vriend gaan zitten. De bus bleek een lage instap te hebben en een brede deur, dus voor niks staan oefenen. Snel gooide ik mijn moeder… ehh… de rollator naar binnen, parkeerde hem op de rolstoelplaats en haalde twee OV chipkaarten langs de scanner, terwijl ik mijn moeder vlug richting een lege stoel dirigeerde, voordat de chauffeur iets te snel het gaspedaal in zou trappen. Nu moesten we toch naar het ziekenhuis maar liever zonder breuken erbij….
Lees verder

Snieklaas stress

De laatste tijd staat het Sinterklaasfeest steeds vaker ter discussie, vanwege de dubieuze rol van ‘zwarte Piet’. Ik vind het een beetje jammer. Het Sinterklaasfeest hoort gewoon bij Nederland en er is in de loop der jaren al veel veranderd aan de rol van Piet. Er is geen kind dat zwarte Piet als een ‘slaaf’ van Sint ziet toch? De Pieten zijn gewoon onmisbare vrolijke helpers van de Sint. Het gaat om de kinderen, die zien geen problemen, waarom dit feest voor hen verpesten. Als ze later wat ouder zijn kun je altijd nog het verhaal achter de traditie wat beter uitleggen.

Zwarte Piet is gelukkig ook met de tijd meegegaan. In mijn jeugd (begin jaren zeventig) was het toch wel iemand waar je een beetje bang voor was, met een roe in de hand en een jute zak waar je in gestopt kon worden als je niet lief was geweest. Ik weet wel dat ik als kind echt niet nadacht over de afkomst van zwarte Piet, hij was gewoon zwart door roet van de schoorstenen. Voor mij waren de Pieten een soort magische wezens, ze waren acrobatisch, snel en konden goed klimmen en over daken lopen. Ik keek dan altijd vol verwachting en een beetje angstig naar de daken of ik er een kon betrappen. Nooit gelukt trouwens, ook niet door heel lang wakker te blijven om mijn schoenen in de gaten te houden. Dat was ook iets magisch… je zag ze nooit maar ze waren toch geweest!

Pepernoten die uit het plafond kwamen was nog zo’n wereldwonder. Samen met de buurjongen onder zijn tafel Sinterklaasliedjes aan het zingen, en al vrij snel kwam het strooigoed uit de lucht vallen. Het bekende roffelende geluid tegen het plafond en over het tafelblad. Eenmaal bijgekomen van de schrik gingen we achter Piet aan die niet ver weg kon zijn, we zagen een open raam en toen wisten wij het… ooooh dus zo is Zwarte Piet naar binnen gekomen! Snel stoven wij de trap af naar beneden om dit in geuren en kleuren aan de ouders te vertellen, die waarschijnlijk nog nahijgend in een stoel hingen bij te komen. Ook bij ons thuis kwam dit wereldwonder regelmatig voor, je moest er wel hard voor zingen maar dan kwam er ook wat naar beneden hoor, zelfs de dure bordjes aan de muur (met dank aan buurvrouw Piet).

Op school was het ook altijd gezellig tijdens het Sinterklaasfeest in de aula, Sinterklaas op gympen was best hip voor die tijd. Alle kinderen werden nerveus als Sinterklaas door het grote boek bladerde, waren we wel lief genoeg geweest voor een cadeautje? Mijn vader hielp vaak met klusjes op school, zoals met stencilen, want toen hadden we nog geen kopieermachine hè. Omdat mijn vader zo goed kon stencilen wilde Sinterklaas hem meenemen naar Spanje, want zo iemand konden ze daar goed gebruiken en zwarte Piet begon hem al in een jute zak te stoppen. De kinderen moesten roepen of ze het daar mee eens waren en die riepen gelukkig voor mijn vader allemaal heel hard nee. Ik riep het hardst nee terwijl ik bijna een jeugdtrauma ontwikkelde , ik zag mijn vader al afgevoerd worden in de zak naar Spanje. Als kind geloof je dat hè en Spanje was minstens helemaal aan de andere kant van de wereld, ik dacht die zie ik nooit meer terug.

Met pakjesavond had ik vaak buikpijn van de zenuwen, zouden we Piet of Sinterklaas zien, zou er aan de deur geklopt worden… hard geklopt zacht geklopt? Wat zouden we krijgen? De spanning was voor mij vaak niet te harden. Later toen ik ouder was en ik wist waar Sinterklaas zijn pakjes haalde, werd pakjesavond een stuk relaxter en nog leuker met zelfgemaakte surprises en gedichtjes. Met veel plezier kijk ik terug op die tijd, dat had ik niet willen missen, zelfs niet het beetje enge van het hele gebeuren, ook dat hoorde erbij en maakte het alleen maar extra leuk en spannend.

Voor iedereen die het gaat vieren vanavond, fijne pakjesavond! 😉

Muizenstad

Iets langer dan een maand geleden was het weer Bossche kermis in de binnenstad. Dit jaar was het nog groter opgezet dan voorgaande jaren. Het begint een beetje traditie te worden dat mijn vader en ik dan een wandeling maken over de kermis om even de sfeer te proeven. Het was een mooie warme zomerdag dus wij hadden veel geluk (gezien de rest van de zomer). Ik had de videocamera meegenomen om wat opnames te maken.

Na het op veilige afstand aanschouwen van allerlei gruwelijke attracties, kregen wij het zo warm dat we bij De IJsvogel binnenvielen en daar een gigantische sorbet achterover sloegen. Daarna konden we weer enigszins opgefrist de rest van de kermis bekijken.

Het viel op dat naast alle heftige spectaculaire attracties er ook plaats was voor nostalgie. Zo zag ik oude draaimolens, een miniscooter baan en de glazen doolhof! Er kwam een oude jeugdherinnering boven van blauwe plekken en bulten op het hoofd omdat ik me steeds te pletter liep op die verdomde glazen wanden. Steeds als je dacht ‘nu ben ik er bijna let op hier komt mijn eindsprint’… dan stuiterde je ineens keihard achterover, stond er toch nog zo’n glaswand de weg te versperren! Toch was het wel leuk om de doolhof weer te zien, alleen al voor de herinneringen.

Even verderop zag ik nog iets uit vroeger tijden, de Muizenstad. Aan de wand hingen foto’s en oude krantenknipsels van een man met een berg muizen op zijn hoofd. Ik keek eens naar pa… ‘zullen we hier eens een kijkje nemen?’ Eindelijk een attractie waar ik in durf. Bij de kassa zag ik al 2 muizen lopen, eentje in een molentje en eentje die ik ineens in mijn hand geduwd kreeg. AAAAH ahhaha ehm lief muisje hoor… aai aai… gelukkig ben ik niet bang voor muizen. Hij zou dat maar doen bij iemand die de muis van schrik de halve kermis over laat vliegen.

Pa betaalde voor twee kaartjes en vol verwachting slopen wij naar binnen, daar zagen we een grote tafel vol huisjes met muisjes. Overal in en op en aan, klimmend in een touw en rennend in een reuzenrad, ze hadden de grootste lol, eindelijk een stad waar ze niet uitgeroeid werden. De muizenman vertelde dat de Muizenstad al 60 jaar oud was (firma Kroon), dat was ook wel te ruiken maar oké toch wel leuk dat het nog bestaat na al die jaren.  En natuurlijk een mooi onderwerp om te filmen.

In het volgende filmpje een compilatie van de beelden van de Bossche kermis 2011 met o.a. de Muizenstad. 🙂

Slaapgebrek

De kerstboom is gisteren weer opgeruimd, eindelijk weer eens normaal slapen. Ik kon de katten natuurlijk niet alleen laten met de kerstboom ’s nachts, waardoor ik hen de afgelopen 3 weken steeds mee naar boven moest nemen. Dat betekent altijd na de feestdagen een chronisch slaapgebrek, ik heb echt 8 uur slaap per nacht nodig, de katten duidelijk niet.

Voordat je eindelijk slaapt lig je al onhandig met twee katten op het voeteneind, een daarvan gaat graag over je benen hangen zodat je constant tegen spierkramp aanzit, de ander ziet je voeten als de leukste prooi ooit, dus ook die kun je maar beter stilhouden. Het grootste deel van de nacht houden zij zich rustig, althans dat neem ik aan want dan slaap ik hè? Maar dan begint het….

Lees verder

Lichtgevende smurf

Vroeg in de avond wordt er aangebeld, ik loop naar de voordeur en zie iets kleins en fel van kleur door het glas heen. Ik maak de deur open en kijk naar beneden, een lichtgevende smurf aan de deur. Toen ik beter keek las ik de naam ‘Nederlandse Energie Maatschappij’ op zijn oranje fluorescerende jas. Nee hè? "Geleur aan de deur".

Sinds de anti-colportage sticker van Tros Radar heb ik nooit meer verkopers aan de deur gekregen, bijna twee jaar lang hebben alle bedrijven het netjes gerespecteerd tot gisteren… De Nederlandse Energie Maatschappij heeft er blijkbaar als enige lak aan. Dat zegt eigenlijk al genoeg.

Het was dan wel een smurf maar wel een van de agressieve verkoop soort, misschien ter compensatie van zijn geringe lengte. "Oh ik zie het al" zei ik direct, "geen interesse… ik blijf bij Essent". De smurf trok toch zijn mond open en begon een vurig betoog over hoe goedkoop de NEM wel niet was en hoe slecht Essent. "Maar weet je wel hoe duur dat wordt bij Essent nu ze samengaan met RWE en al die dubbele rekeningen en ze zijn zo slecht voor het milieu… en wij leveren echte groene energie en we zijn een Nederlandse maatschappij dus ook nog goed voor de economie!" blahdiblah….

Lees verder

Extra Fit

Ik heb het niet zo vaak meer over mijn train en afval poging, nu denken jullie misschien dat ik het bijltje erbij neergegooid heb maar niets is minder waar. Ik houd het nog steeds vol en ben al 6 kilo kwijt, oké de eerste 3 kilo was ik al kwijt voordat ik met de Wii ging trainen maar daarna zijn er toch ook nog 3 vanaf gegaan.

Sinds mijn verjaardag heb ik er Wii fit met het Balance Board bij en dat is toch wel erg leuk. Nou ja het begin was minder leuk toen bleek dat ik op dat board 2,5 kilo zwaarder was dan op mijn oude weegschaal! Ik had even het gevoel weer terug bij af te zijn, wat natuurlijk niet zo is want die eerdere kilo’s was ik natuurlijk wel echt kwijt, alleen moest er meer vanaf dan ik in eerste instantie dacht.

Lees verder

Zumba hey… Zumba ho… Zumba auwa

Terwijl mijn ingewanden net de ene kant opgeslingerd worden, hadden ze eigenlijk alweer aan de andere kant moeten zijn. Oooh wat gaat dit snel. Mijn heupen weten niet wat hen overkomt, mijn darmen ook niet en ik had al spijt van de Joppiesaus van de dag ervoor, het begon nu te werken zullen we maar zeggen. Bij iedere sprong had ik ineens straalaandrijving, het is maar goed dat ik hier alleen stond te springen.

Langzaam worden de pasjes en bewegingen voorgedaan en dan wordt de snelheid ineens opgevoerd tot je denkt… is dit anatomisch gezien nog wel mogelijk? Bij hen blijkbaar wel, bij mij duidelijk niet. "Yeah you’re doing great!" roept men mij toe, "ech nie!!" roep ik terug. Maar ze gaan gewoon door dus ik moet ook door.

Het lijkt zo makkelijk zoals de instructrices lichtvoetig over mijn monitor huppelen. Zij hebben ergens ingebouwde vering onder de voeten vermoed ik, vergeleken met hen voel ik me net een logge olifant. Zelfs de meest simpele bewegingen zien er bij mij niet uit, ik kan mezelf zien klungelen via de spiegel van de vitrine, nou ja het spoort in ieder geval wel aan om het beter te doen.

Het is ook niet eerlijk, de instructrices zijn qua bouw natuurlijk perfect in elkaar gezet, het (geringe) gewicht netjes over het hele lichaam verdeeld. Volgens mij heb ik het gewicht van 2 van die grieten alleen al aan mijn benen hangen. Probeer dan maar eens lichtvoetig te doen.

Ineens moest ik naar rechts uitstappen en een draaibeweging maken met mijn voet, mijn been deed enthousiast mee, mijn voet helaas niet… auw.
Oké, mijn schoenen blijken dus niet zo geschikt voor draaibewegingen. Nu doe ik Zumba op mijn sloffen, letterlijk dus op mijn sloffen, die draaien een stuk beter!

Wiiiiiiiii!

Hoe krijg je een luie gamer aan het bewegen? Koop een (tweedehands) Wii spelcomputer! Sinds een week ben ik ineens heel sportief geworden. Tennissen, bowlen, honkballen, boksen en golfen… ik draai er mijn hand niet voor om. Wie had dat gedacht dat bewegen ook leuk kon zijn. Niet meer onderuitgezakt achter de pc met een gamepad maar echte slagen maken met de Wii-mote tijdens een van de sportspellen van Wii sports.

Binnen een kwartier was ik al behoorlijk uitgeput en brak het zweet me uit. Vooral het boksen bleek erg vermoeiend, maar ook erg leuk dus je gaat maar door. De dag erna deed alles zeer. Met spierpijn en al weer aan de gang maar al dat geweld vergde wel zijn tol, aangezien ik wakker werd met megakoppijn. Gelukkig herstelde ik snel en kon ik de dag erna verder ‘sporten’.

Sinds gisteren heb ik er EA Sports Active bij, dat is wel gelijk een stuk serieuzer. Een fitness programma waarmee je allerlei trainingen kunt doen voor spieren waarvan je niet eens wist dat je ze had. Inclusief personal slavendrijver die zorgt dat je de oefeningen goed uitvoert.  Nou dat heb ik ge(z)weten! 

Het spel wordt geleverd met een speciale beenband met vakje voor de nunchuck controller. Deze registreert de beenbewegingen, smokkelen is er niet meer bij. Een meegeleverde weerstandsband met handvatten zorgt ervoor dat je spierversterkende oefeningen kunt doen. Alles wordt bijgehouden in een dagboek, je vorderingen, calorieverbruik, hoe lang je gesport hebt etc. Ter motivatie kun je allerlei trofeeën winnen als je goed je best doet.

Ik dacht laat ik maar voorzichtig beginnen met de makkelijke versie van de 20 minuten training. Na 12 minuten was ik eigenlijk al dood, maar de trainer vond dat ik toch maar door moest zetten. In het echt kwam ik geen meter vooruit maar mijn pupke op tv gelukkig wel. Wat is dat een eind zo’n sintelbaan, het kwam aardig overeen met de lengte van een echte sintelbaan waar ik vroeger bij atletiek al moeite mee had.

Het rennen viel me zwaar vooral toen ik ook nog kick-ups naar achteren moest doen tijdens het rennen, dan schop je bijna tegen je kont. Ik kon mezelf dus bijna vooruit schoppen. Die ronde heb ik helaas toch niet helemaal op die manier af kunnen leggen. Oei wat genant… wat een afgang, ik zat echt naar adem te happen… die conditie moet echt beter!

Gelukkig ging het rennen vandaag al ietsje beter, dus we houden de moed erin. Niet alle oefeningen zijn even zwaar. Het tennissen, cardio dansen, boksen, basketballen, honkballen en volleyballen vond ik vrij makkelijk. Het is echt alleen training, je speelt tennis bijvoorbeeld (helaas) niet tegen andere spelers. Maar goed daar heb je weer genoeg andere games voor zoals o.a. Wii Sports, Sports Resort of Grand Slam Tennis.

Ik vermaak me voorlopig wel en de kans is vrij groot dat ik zelfs wat overtollige kilo’s ga kwijtraken. Er was trouwens al 3 kg af in de afgelopen weken dus ik was al op de goede weg.

Eens zien wanneer ik de 30 dagen uitdaging aandurf, dan krijg je een afwisselend  trainingsprogramma voorgeschoteld van 30 dagen lang. Gelukkig zijn er wel 10 rustdagen ingepland. Hmz.. eerst nog even een paar dagen oefenen en hopelijk loop ik dan tegen die tijd minder kreupel.

Een review (filmpje) van EA Active Sports vind je hier.