Tootsie

Vorige week zag het er even niet zo goed uit, ik dacht dat ik ook van Tootsie afscheid zou moeten nemen.
Hij had pijn bij het opstaan en gaan liggen, het ging allemaal erg langzaam en hij mauwde dan soms ook daarbij. Eerst dacht ik aan artrose gezien ook zijn leeftijd van 14,5, maar hij mauwde niet alleen bij het opstaan, ook een keer toen hij gewoon lag. Aangezien ik 2 jaar geleden nog 3 bultjes had ontdekt op de flank vrij bovenaan die ook groter waren geworden, dacht ik nu is het vast mis.
Zijn suikerwaardes waren ook al langere tijd onstabiel, het ging alle kanten op zonder duidelijke reden, dan speelt er vaak nog iets anders mee.

Dus vorige week woensdag met lood in mijn schoenen naar de dierenarts, bij de laatste twee bezoekjes kwam ik zonder kat thuis, dus ik had de hele nacht niet geslapen.

Volgens de dierenarts leek het toch op artrose, ze voelde verder geen rare dingen in de buik. Hij heeft zwakke gewrichten en weinig bespiering, dus ging er een spuit anabolen in en kreeg ik pijnstilling mee voor om de dag of desnoods dagelijks. Ook werd er glucosamine aangeraden als supplement. Zijn hartje klonk nog wel sterk, dat was fijn om te weten, toch nog iets goed.

We zijn nu 5 dagen verder, met 3 tabletten Seraquin (glucosamine) en 3 methyl-B12 en een halfje foliumzuur per dag en om de dag pijnstilling gaat het stukken beter. Hij laat geen pijn meer merken, staat makkelijker op en zijn suikerwaardes zijn zo verlaagd dat ik al twee dagen op rij de insuline moest verminderen.

Hij is er dus gelukkig nog, hopelijk gaat het nog een tijdje goed zo.

Lieve Bibi

IMG_20181227_172852
Bibi 27 dec

Gisteren heb ik volkomen onverwachts afscheid moeten nemen van Bibi, ze had acuut nierfalen. Bibi is 11 jaar oud geworden, in mei zou ze 12 worden.

Nog maar 5 weken geleden dat ik Sammie van mijn ouders in moest laten slapen en nu stond ik daar weer, alleen was het nu mijn eigen lieve Bibi. Wat een vreselijk begin van het jaar.

Vorige week leek ze minder te eten dan normaal en vrijdag wilde ze vrijwel niks eten en zag ik dat ze weer een zweer achterop de tong had, dit heeft ze vaker gehad als haar allergie weer opspeelde. Vanwege de allergie (atopie) kreeg ze om de dag een tabletje dexamethason, dit hielp ook voor haar astma.  Niks doen was geen optie want ze krabde dan heel haar snuit en buik open, zo’n middel geeft wel kans op bijwerkingen maar ja je moet wat. Haar suiker hield ik zelf altijd in de gaten, want ze kunnen suikerziekte krijgen hierdoor, maar was altijd een nette waarde. Dit ging 7 jaar lang goed.

Maar vorige week dus at ze slecht, ze probeerde wel te eten maar stopte snel na een paar happen, ik dacht dat is duidelijk door de pijn. Ik heb haar toen pijnstilling gegeven en ben haar gaan ‘dwangvoeren’ met speciaal natvoer van de dierenarts, steeds kleine beetjes op de tong gedaan en dan at ze het op. Dit ging redelijk, ik merkte ook dat de pijnstilling wel wat deed, want na ongeveer een uur na het toedienen zag je haar ontspannen en relaxed gaan liggen.

Op maandag oudejaarsdag had ik met haar naar de dierenarts willen gaan, maar die ochtend at ze uit zichzelf weer wat brokjes. Ik dacht dan wacht ik toch nog maar even, ze waren al flink vuurwerk aan het afsteken buiten en als je er dan doorheen moet met de fietskar, dat is geen pretje. Helaas op dinsdag wilde ze helemaal geen eten, en gaf ze gelijk over als ik haar iets aanbood, de kliniek was toen gesloten dus de dag erna gelijk een afspraak gemaakt.

Dat was dus gisteren. Ik dacht ze zullen de dexamethason wel tijdelijk verhogen en misschien antibiotica erbij geven, net als een paar jaar geleden toen ze dit ook had.
De dierenarts deed een lichamelijk onderzoek en voelde de buik lang na, ze zei nog niks, wel dat ze twijfelde of het wel door die zweer kwam dat slechte eten. Ze wilde direct een bloedonderzoek doen. Na een half uur kreeg ik de uitslag. Het was heel slecht nieuws, ze bleek acuut nierfalen te hebben. Dat kwam als een mokerslag aan, hoezo dan, ze heeft geen symptomen van nierfalen op het niet eten na dan, haar vacht zag er ook mooi uit. Terwijl ik normaal altijd het ergste denk, dacht ik nu echt dat er niks bijzonders uit het bloedonderzoek zou komen.
De waardes waren extreem hoog, toen vertelde de dierenarts dat ze al gevoeld had dat de nieren vergroot waren en onregelmatig aanvoelden.
Maar wat nu dan?? vroeg ik in shock. We kunnen niks meer doen zei de dierenarts. Ik heb haar daarna tot mijn grote verdriet in moeten laten slapen. Weer meenemen naar huis terwijl ze alsmaar zieker werd wilde ik haar niet aandoen.

Je gaat toch denken hoe dan, waardoor? Dat moest dan ergens vorige week gebeurd zijn, ze had niks aparts gegeten of gedaan. Op mijn vragen of het dan van de dexamethason kon komen, vertelde ze dat de nierfunctie soms slechter wordt daardoor maar dat je dan een geleidelijke achteruitgang krijgt, dus niet zo acuut. Meestal kom je niet achter de oorzaak, vervolgde ze. Ze had het natuurlijk al voordat ik de pijnstilling ging geven, al zal dat niet gunstig zijn geweest voor de nierwaardes. Toch verzekerde de dierenarts mij dat dit niet veel uitgemaakt heeft. Ze heeft in ieder geval daardoor geen pijn gehad.

En dan kom je thuis en is het allemaal zo onwerkelijk, zo onverwachts in 1 keer weg, vorige week sprong ze nog vrolijk bij mij op schoot. Zij was de jongste en mankeerde eigenlijk het minst als je het vergelijkt met Tootsie. En hij leeft al een poosje in reservetijd, dus hoe lang voordat ook hij…

Ik liep langs de kattenbak en zag de afdrukken van haar kattenpootjes nog in het grit. Haar speelgoed overal en haar favoriete mandje en speelhuisje. Steeds denk je dat ze zo om de hoek komt gelopen, maar dat gebeurt niet en ’s avonds geen Bibi bij me op schoot. Want dat was vaste prik. Bibi was vrij eenkennig maar bij mij was ze een knuffel, lag het liefst de hele dag bij me. Pootjes uitgestrekt naar boven tot in je hals en dan kon ze je zo aankijken met die mooie ogen van ‘wat hebben we het toch goed hĂš?’ Ze was ontzettend lief, schattig en ook grappig met vaak de meest uiteenlopende uitdrukkingen op haar koppie, ze kon echt verontwaardigd en ook zielig kijken maar ook heel tevreden met een big smile.

Aan Tootsie merk ik nog niks, hij doet gewoon als altijd, heeft niet lopen zoeken of zo, gelukkig maar, want dat zou ik toch ook wel erg zielig vinden. Wel slaapt hij veel…

Ik mis haar nu al heel erg, dit zal echt moeten slijten. Bij de meeste dieren die ik moest laten gaan, had ik er ondanks het verdriet op zich wel vrede mee, maar dat gevoel heb ik nu niet, ik was er niet op voorbereid. Het voelt alleen maar heel oneerlijk, te vroeg, te onverwacht. 😩

Hieronder nog  een aantal foto’s van Bibi.

Sammie

Op 26 november heb ik Sammie, de kat van mijn ouders, in moeten laten slapen. Hij is 13 jaar oud geworden.

Hij was al langere tijd ziek, vermoedelijk suikerziekte en artrose in zijn voorpoot. De laatste maanden is hij enorm afgevallen, hij had zwaar overgewicht. Een kat die zich helaas nooit liet behandelen, hij vloog je aan als je ook maar iets probeerde en dan was het gelijk goed raak. Hij beet niet 1 keer en weer los… nee je had dan gelijk je hele arm rondom vol bijtwonden en krabben. Diverse keren met mijn ouders naar de huisarts geweest vanwege bijt- en krabwonden. Als hij een kat zag in de tuin, raakte hij zo opgefokt dat hij de eerste de beste die hij zag aanviel. Afgeleide agressie noemen ze het ook wel.

Toen iedereen riep ‘afmaken dat beest’ omdat het niet meer verantwoord was bij twee oude mensen, hebben we toch besloten om hem te houden, ze hielden ondanks zijn kuren veel van hem. Ik had de ramen afgeplakt met folie zodat Sammie geen katten meer kon zien, daarna heeft hij hen niet meer ‘zomaar’ aangevallen.
Hij had ook een lievere kant, het was alleen geen knuffelkat en aaien was okĂ© maar niet te lang. Ik mocht hem de laatste tijd zelfs af en toe voorzichtig borstelen, wel soms nog even een uithaal voor de show als ik weer wegliep, want je moet wel laten zien wie er de baas in huis is natuurlijk. 😉

Ik gaf hem voor de artrose een paar keer per week pijnstilling door wat mousse, het enige wat je bij hem naar binnen kreeg qua meds. En voor de zekerheid op diabetesvoer overgezet. Maar je kunt niet oneindig rekken als je hem niet kunt behandelen dus die bewuste dag was het genoeg geweest. Hij kon ineens zijn pootje niet neerzetten van de pijn en wilde niet meer eten. Mijn ouders zagen nu ook in dat het zo niet langer kon.
Eerst pijnstilling gegeven en toen dat begon te werken was ik een paar uur later met hem bij de dierenarts.

Ik heb laatst deze tekening gemaakt met grafietpotlood van een foto van Sammie en voor hen ingelijst, ze waren er heel blij mee. De tekening is op A5 formaat, de lijst A4. We zullen hem missen die vurige rooie.

Zomer in beeld

Goh we zijn alweer 5 maanden verder. Kort samengevat, de zomer begon vroeg en was droog, lang en heet. Voor mijn gevoel was het 1 lange hittegolf, twee maanden lang afzien. Boven de 30 graden trek ik niet zo goed en zeker geen weken achter elkaar. Gelukkig was het erg droge lucht dus werd het niet drukkend benauwd. Maar ja 27 graden op de slaapkamer ’s nachts was nog steeds geen pretje. Alle airco’s in heel Nederland in een mum van tijd uitverkocht.

Het was al druk maar door die hitte moest er nog een tandje bij en ‘mantelzorgde’ ik me suf, dus vrijwel dagelijks op het heetst van de dag op het fietske erdoor. Elke avond zeulen met zware gieters om de tuin te redden. Ik had geen fitness nodig. Nederland begon niet alleen qua temperatuur maar ook qua landschap op Spanje te lijken, alles droog en dor. Toch ging er hier tijdens de hitte een overijverige man het hooi op de groenstroken maaien, hij verdween compleet in een stofwolk.

Het voorjaar was erg mooi met veel jonge vogeltjes in mijn magnolia, die daar gevoerd werden. Zo leuk om te zien. Door de droogte kwamen er ook allerlei vogels drinken bij mijn fontein. Zelfs een kraai kwam bijna dagelijks even drinken of badderen.

Hierbij een aantal zonnige foto’s van afgelopen maanden.
De foto’s zijn aan te klikken voor een uitvergroting.

Katten tekenen

Als ik iets niet kan dan is het wel tekenen, dat leek me altijd zo mooi om dat te kunnen. Ik kwam niet veel verder dan een soort stokfiguurtjes. Boetseren ging mij veel beter af, dus hield ik het daarbij.

Maar tegenwoordig heb je van die leuke video tutorials die stap voor stap laten zien hoe je bijvoorbeeld een kat kunt tekenen. Met boetseren ben ik ook ooit uit een boek begonnen met stap voor stap aanwijzingen, dus waarom eigenlijk niet vroeg ik me ineens af en ging een paar weken geleden snel wat potloden scoren. Aandachtig volgde ik de les en ging het zelf proberen. En warempel, mijn eerste serieuze poging leek echt op een kat. Onderstaande tekening is ongeveer 10×15 cm groot.
Een nieuwe hobby lijkt geboren. 🙂

Inmiddels heb ik ook al een mooie set polychromos kleurpotloden en ben ik aan het oefenen in kleur.

Tootsie en Bibi

Net zag ik dat ik dit jaar maar 1 bericht heb geplaatst over de katten, alleen over Tootsie eigenlijk. Op Facebook post ik foto’s van de katten tot vervelens toe en hier niks, dat kan natuurlijk niet, ze zijn nu zwaar beledigd. Dus even met terugwerkende kracht wat kattenfoto’s van afgelopen jaar. 🙂

Op de foto’s klikken voor een uitvergroting.

Kiespijn

tootsieTootsie at al een tijdje moeizaam, hij leek last te hebben van zijn kiezen en/of tandvlees. Al jaren heeft hij wat rood tandvlees bij met name de grote kies linksboven, er is al een paar keer tandsteen verwijderd en antibiotica voorgeschreven maar het leek niet echt veel te helpen. Met een speciale tandpasta die werkt tegen tandvleesontsteking kon ik het wel wat terugdringen.

Onlangs ging het eten ineens toch een stuk lastiger waardoor ik maar weer richting dierenarts ging. Hij bekeek de kiezen eens goed en het oordeel was… tandhalslaesie oftewel FORL. Alle kiezen moesten eruit. FORL komt neer op tandweefsel dat wordt afgebroken door tandoplossende cellen. Heel erg pijnlijk en het enige dat helpt is de aangedane tanden en of kiezen trekken.

Dat was even slikken maar die pijn moest wel weg natuurlijk. Eerst nog 10 dagen een antibioticakuur en op 30 augustus werd Tootsie verlost van al zijn pijnlijke kiezen. Een ingreep van zo’n 2 uur dus best pittig, zeker voor een kat met overgewicht. Het blijkt dat het narcosemiddel langer in vetweefsel blijft hangen waardoor zo’n kat dan moeilijker uit de narcose komt. Hij heeft een speciale injectie gekregen om sneller bij te komen. Flinke pijnstilling erin die 3 dagen zou werken en daarna moest ik hem vloeibare pijnstiller gaan geven.

Thuis aangekomen was hij nog helemaal van de wereld, zijn ogen lodderig, bekkie open, tong eruit, zijn pootjes leken van elastiek. Toch wist hij de kattenbak te vinden en daar kon ik hem nog net op tijd weer overeind zetten en houden voordat de grote boodschap, die nogal dun bleek, eruit kwam. 😉

20160831_135457-1Gelukkig was hij de dag erna weer wat helderder en begon hij weer te eten, alles voorlopig gepureerd. Ook de insuline mocht weer toegediend worden dus dat was ook best spannend, langzaam weer opbouwen, maar ook dat ging prima. Het was wel een intensief programma met 2x daags antibiotica toedienen, 1x daags pijnstilling en 2x daags diarreeremmers (vanwege de AB) en natuurlijk 2x daags bloedprikken en insuline spuiten. Ook zijn allergie speelde extra op door alle medicatie of door iets wat in het natvoer zat wat hij normaal niet kreeg, dus ook regelmatig oren en buik insmeren. Na een week ging hij weer wat brokjes eten, zonder kiezen is het natuurlijk meer hap-slik-weg maar dat maakt niet uit.

Na 10 dagen moest hij terugkomen voor de controle, dat was vorige week vrijdag en het zag er goed uit. De hechtingen moeten er vanzelf uitvallen, ze zijn wel oplossend maar dat werkt normaal alleen onderhuids. Hij was er al een paar kwijt zag ze. Door het eten zouden de rest van de hechtingen op den duur ook moeten verdwijnen. Sinds gisteren is hij weer volledig over op brokjes, dat heeft hij veel liever dan natvoer. Al was het natvoer duidelijk beter voor zijn diabetes, veel lagere waardes en minder insuline nodig. tootsie-luiTootsie voelt zich inmiddels weer een heel eind de oude, en ligt regelmatig op de schommelbank te chillen. 🙂

Toch nog sneeuw!

Op 31 januari dit jaar, schreef ik een logje met de naam “Elk jaar sneeuw?“. Het zag er niet naar uit dat we dit jaar in Den Bosch nog sneeuw zouden krijgen want in januari leek het wel lente. Terwijl we al jarenlang elk jaar sneeuw hadden, tenminste hier in Den Bosch. Gelukkig net op de valreep kregen we toch nog sneeuw, ook dit jaar telt weer mee! 🙂

En inderdaad Willie, ik heb uiteraard foto’s gemaakt en speciaal voor jou dit logje wat eerder geschreven. 😉

IMG_4845-kl IMG_4848-kl IMG_4867-kl

Lees verder

Relaxte Kerst

Het is pas mijn eerste logje in december zie ik, en gelijk al bijna Kerst. De boom staat weer en de katten tonen deze keer weinig interesse om de boel te slopen. Toch wel fijner zo, een stuk relaxter voor mij!

IMG_4435

Ze vonden het wel erg interessant bij het optuigen.

IMG_4533

IMG_4542 IMG_4556 IMG_4544

Wat een rust…

IMG_4577-2 IMG_4580

Alleen de antieke kerstmannetjes waren de pineut, Bibi deed een poging hen te verscheuren, maar ze zijn inmiddels weer aan elkaar gelijmd. 😉

IMG_4464 IMG_4478-1