Trouwe ogen

Zodra de zomer aanbreekt lijkt het wel of je ze overal weer ziet, en dan steekt het toch even. Wat voelt het nog vertrouwd als ik die trouwe hondenogen zie, ook al horen ze niet meer bij mij…

Thuis blader ik nog eens door fotoalbums met een lach en een traan.


Bonnie en Bella

Advertenties

Helaas

Ondanks de vele spoelingen die Bonnie gekregen heeft de afgelopen dagen bleek de nierwaarde in het bloed zelfs nog meer gestegen. Ze ging heel hard achteruit en daarom bleef er maar 1 beslissing over. Ik heb haar dus net in laten slapen…


meest recente foto, 3 dagen geleden

Update: Dank jullie wel allemaal, ik raak op deze manier wel snel door mijn zakdoeken heen door die reacties.

De beslissing dat ik haar in liet slapen vond ik niet moeilijk, één blik op haar was voldoende om onderhand zelf die spuit te willen geven. Dat had ik gisteren al toen ik haar zag. Woensdag liep ze nog vlot daar naar binnen en vanmiddag moest ze aan alle kanten ondersteund worden, ze kon eigenlijk niet meer zelf lopen en ze liep zwaar te hijgen. Het vocht wat toegediend werd heeft helemaal niet geholpen, het werd erg slecht opgenomen. De nieren werkten haast niet meer. Ik denk dat ze sowieso niet lang meer te leven had.

Ze kreeg eerst een narcosespuit. Ze lag met haar kop op mijn arm en is zo in slaap gevallen, dit ging heel snel. De uiteindelijke spuit in het hart daar ben ik niet bijgebleven. Dat is nogal akelig om te zien weet ik nog van mijn andere hond. Ik heb het hondenspul al opgeruimd en op zolder gezet, ook veel weggegooid. Dat was even heel moeilijk, daarom heb ik dat maar zo snel mogelijk gedaan. Ik zal haar heel erg missen….

Bonnie update 2

Ik heb rond 11 uur gebeld naar de dierenkliniek en in eerste instantie was ik blij want de dierenarts vertelde dat ze het goed deed, ze had gegeten en gedronken.

Vanmiddag ging ik haar deken brengen waar ze graag op ligt. En nu bleek dat ze helemaal nog geen eten gehad had. (blijkbaar in de war met een andere hond? ) Dat krijgt ze vanavond pas voor het eerst. Ze had wel gedronken en dat was erin gebleven, niet overgegeven.

Hoewel ze daar zeiden dat ze het goed deed, vond ik het toch wat tegenvallen. Ze keek nog steeds ziek uit haar ogen en ze kon niet overeind komen ze gleed steeds weg op de gladde vloer. Dat was niet echt een fijn gezicht om haar zo over de grond te zien schuiven…
Met twee man haar overeind moeten helpen. Toen kwispelde ze wel hoor maar ik vond haar een beetje duf in heel haar doen, gisteren zag ze er beter uit.
Nu maar hopen dat ze van nog een dag spoelen en vanavond het eten (als ze het wil eten) een beetje zal opknappen. Ik heb er nog niet zo’n goed gevoel over…

Morgen tegen 12 uur mag ik bellen over het bloedonderzoek of de nierwaardes zijn gedaald.

Bonnie update

Het gaat niet zo goed met Bonnie. Vanmorgen weer naar de dierenarts geweest want ze eet nog steeds niks en heeft weer overgegeven. De dierenarts heeft een bloedonderzoek gedaan om te zien hoe het met de nieren is, de waarden in het bloed waren veel te hoog. Ze is nu opgenomen in de kliniek en krijgt daar vochtinjecties onder de huid om de nieren door te spoelen. Eind van de middag mag ik bellen hoe het gaat en morgen om 12 uur of ze naar huis mag, als de waarden nog te hoog zijn moet ze nog een dag langer blijven….

update: Ik heb net gebeld, ze staat nog steeds vrolijk te kwispelen volgens de assistente. Inmiddels heeft ze nog meer vochtinjecties gekregen en 3 zakken infuus, straks krijgt ze nog 3 zakken. Vrijdag wordt de bloedwaarde pas weer gemeten dus ze moet morgen ook nog blijven.

Dierenarts

Bonnie mocht vandaag weer mee in de Doggyride want ze moest naar de dierenarts. Ze loopt al een paar weken te krabben en heeft er sinds een paar dagen ook nog een oorontsteking bij.

Dus ik vanmorgen gelijk dat ding weer in elkaar gezet, wat vrij makkelijk gaat gelukkig. Het valt alleen niet mee om de wielen erop te zetten zonder nagelbreuken, maar ze zijn nog heel!

De Doggyride is dus een fietskar, net zoiets als wat ze voor kinderen hebben alleen deze is speciaal voor honden. Werkt heel goed het rijdt goed stabiel (zolang de hond stil zit).

Bonnie gaat er niet vanzelf in maar voor een koekje doet ze alles. Ik hield het koekje voor haar neus en lokte haar de fietskar in, daarna snel de achterflap dichtgeritst zodra ze met haar dikke kont binnen was. Ze stak haar kop door het dak want die kan ook open. Daar wist ik wel wat op en liet een koekje op de bodem vallen…Bonnie bukte….ik greep mijn kans en ritste de bovenkant snel dicht waarna ik met mijn andere hand de fiets opving die bijna tegen de grond ging door Bonnie’s gedraai.

Op weg naar de dierenarts constant GAAT AF geroepen naar achteren toe, niet dat het helpt. Een normale hond zou gaan liggen op den duur maar Bonnie niet, die blijft half staan en half zitten en dan weer eens draaien en nog eens de andere kant uit. Ik zie dat niet maar voel het wel tijdens het fietsen, de fiets schokt dan van voor naar achteren en terug. Gelukkig blijft het wel stabiel genoeg om niet de controle over de fiets te verliezen. Het fietspad is ook breed genoeg dus een beetje slalommen kon geen kwaad.

Bij de dierenarts aangekomen werden wij gelijk geholpen. De dierenarts heeft naar Bonnie’s hart geluisterd en schoot even in de lach vanwege het enthousiaste gehijg van Bonnie. Dat zal me een herrie geven door zo’n stethoscoop hehehe. Haar hart klonk er toch nog duidelijk bovenuit en was verder in orde. Daarna waren de oren aan de beurt. Haar ene oor zag er wat vies uit van binnen en het andere iets te roze van kleur dus zalf meegekregen voor beide oren, iedere dag wat zalf in de oren doen een week lang en dan komt het goed. Ze heeft ook nog de anaalklieren uitgedrukt die vrij vol zaten. Bonnie had dus best wel een pechdag vandaag.

Toen ze de huid nakeek kon ze niet echt iets vinden wat de jeuk zou veroorzaken. Ook zag ze niet echt een huidinfectie dus antibiotica was niet direct nodig, gelukkig maar want Bonnie is een nierpatient. Het kan een allergie zijn toch nog van het wassen van een aantal weken geleden, of een allergische reactie op de vlooiendruppels (van een ander merk dan normaal) die ik haar 2 weken geleden heb gegeven. Of door iets anders… Het is dus heel moeilijk na te gaan waar het door komt. Ze heeft niet echt grote plekken opengebeten, maar overal kleinere plekken ter grootte van een knaak en daar komen dan weer korstjes op en de huid gaat schilferen. Krijg ineens overal jeuk terwijl ik dit schrijf.

Nog maar even aankijken dus. Ik heb er een flesje sanoderm bijgekocht want dit was bijna op, dat helpt goed tegen de jeuk en de huid geneest sneller. Dat was weer 44 euro…kassa…!
Bonnie is nu uiteraard een beetje zielig…

Fobietje

Bonnie is altijd een apart geval geweest. Niet bepaald een Golden Retriever karakter volgens de raskenmerken. Wel de lieve en altijd vrolijke kant maar niet het evenwichtige en zelfverzekerde. Mijn vorige golden had dit wel, die was zelfs verwaand te noemen. Bella keerde regelmatig honden die zij niet interessant vond de rug toe. Bonnie niet, zij vindt iedereen leuk en aardig.

Ze heeft het niet zo op vuurwerk en onweer, daar kan ze helemaal panisch van worden. Bella trok hooguit een wenkbrauw op en ging verder slapen maar Bonnie moesten we onder de kalmerende pilletjes stoppen, waarna ze het toch nog voor elkaar kreeg de bank op te klimmen. Die pilletjes mag ze inmiddels al lang niet meer vanwege haar epilepsie, dus is het iedere keer feest bij onweer of vuurwerk.

Ze weet ook nogal goed verband te leggen tussen gebeurtenissen. Zoals bij hevige regenval -> kans op onweer. Waardoor ze al zit te bibberen als het een keer flink regent. Soms heeft ze ook angsten die ik niet helemaal kan peilen. Dan wil ze niet alleen gelaten worden, terwijl ze normaal heel goed alleen kan zijn. Gisterenavond was het weer zover.

Ik maakte aanstalten om naar boven te vertrekken en deed de lampen uit, liep naar de gang en wie stond me daar op te wachten…Bonnie. Dat doet ze wel vaker, dan gaat ze in de gang staan zodat ik de deur niet dicht kan doen van de woonkamer, heel irritant. Ze stond wat te dribbelen en ik ging haar nog maar een keer uitlaten want ik vertrouwde het niet zo. Het was inmiddels 2 uur ’s nachts en ik had knallende koppijn. Ze nam alle tijd en leek helemaal geen hoge nood meer te hebben. "Doe dan wat!" fluisterde ik haar streng toe en wees richting gras. Uiteindelijk een plasje en dat was het. Ik kwam weer binnen, zette Bonnie in de woonkamer en deed vlug de deur dicht voordat ze weer achter me zou staan.

Hè hè eindelijk kan ik slapen dacht ik terwijl ik de trap beklom. Even later kom ik uit de badkamer en hoor ik haar janken beneden. Ik heb het een tijdje aan staan horen in de hoop dat ze het op zou geven, maar helaas. Verdorie, zou ze dan toch nog iets anders moeten doen? Weer naar beneden, het was inmiddels half 3 ’s nachts. Deze keer ging ik achterom met Bonnie. Nog net op tijd griste ik een zaklamp mee voor eventuele vervelende verrassingen onderweg. Opvallend schoon was mijn tuinpad.

Bij de poort sta ik wat onhandig te doen en mijn lampje schijnt ineens naar links. Nu weet ik gelijk dat naaktslakken ook kunnen klimmen, precies in de lichtbundel zat een grote naaktslak op mijn schuurdeur te glibberen. Dat kon er ook nog wel bij! Mijn hoofdpijn werd van schrik nog een graadje erger. Snel de poort van slot en Bonnie uitgelaten. Ze deed uiteraard weer niks en zuchtend slofte ik terug naar huis. Dit zou een lange nacht worden.

Ik ging maar weer een lampje aanmaken en plofte in mijn bureaustoel om te wachten tot Bonnie zou slapen. Al snel werd ze rustig en ging ze liggen. Zolang ik bij haar in de buurt zat was het goed. Ik keek de bank eens aan, maar die ligt niet echt geweldig en zou me alleen nog maar meer koppijn opleveren. Verheugd hoorde ik Bonnie na een tijdje een snurkend geluid maken, dit was mijn kans om weg te komen! Helaas had ik de verkeerde stoel uitgekozen, dit was de kraakstoel. Heel voorzichtig probeerde ik op te staan, maar iedere beweging die ik maakte zorgde voor een oorverdovend gekraak. Dat moest dus hééééél langzaam. Eindelijk stond ik naast mijn stoel, trots op mijn bijna geruisloze slow-motion moves, keek ik triomfantelijk naar Bonnie die dit niet gehoord kon hebben. Bonnie staarde terug met een blik van "waar gaan wij naartoe?!?". Aááárg….!!

Uiteindelijk kon ik rond half 4 toch ongezien wegsluipen en mocht ik eindelijk gaan slapen.

Waterpret

Nou ja ‘pret’…. Het werd hoog tijd dat Bonnie eens gewassen werd. Ze stonk naar hond en naar zweetsokken. Heerlijk als je zit te eten met die lucht onder je neus, ze deed er dan altijd nog een schepje bovenop door me ook nog eens te vergassen.

Vandaag moest ze eraan geloven en volgens mij had ze het door. Met geen mogelijkheid was ze de trap op te krijgen, meesleuren, omhoog duwen, met koekjes …heb het allemaal geprobeerd zonder succes. Zo stond ik een kwartier te klungelen, de hele buurt wist nu wel dat Bonnie gewassen ging worden, wat kan dat beest janken. Toen toch maar weer een nieuwe poging gedaan, en ja hoor daar ging ze de trap op…met haar voorpoten. De rest bleef beneden staan. Je wilt niet weten hoe ik haar uiteindelijk boven heb gekregen maar het is gelukt. *auw m’n rug*

Nog niets vermoedend…


Hellup!

Whèèèèèèèèèh!!!

Toen nam ze wraak… en kon ik mezelf uitwringen

Al klaaaar… Maar wel zwaar beledigd.

Hmpfff… ik kijk je niet meer aan vandaag…

Bonnie (en Bella)

Bonnie is mijn Golden Retriever van 11 jaar oud. Ik ben net even de fotoboeken ingedoken naar puppyfoto’s en heb er een paar gescanned. Zo leuk om die foto’s terug te zien vind ik…waar blijft de tijd.




Samen met Bella (Bella is 5 jaar geleden overleden, ze is 13 jaar oud geworden).


Samen in de mand.


Op de uitkijk in de deuropening, links Bonnie rechts Bella.


Dit vind ik de mooiste foto van Bella die ik heb, ze was hier een jaar of 7.
…even later lag ze door een koeienvlaai te rollen…


Bonnie 9 jaar oud, blij zoals gewoonlijk.


Deze foto is een paar weken geleden gemaakt door een vriend.


Luieren….haar favoriete hobby 🙂