Kleuren als therapie

Zo’n 5 jaar geleden hoorde ik er al eens iets over, kleurboeken voor volwassenen. Ik geef toe ik moest even gniffelen. Tot mijn ouders een paar weken geleden aan het kleuren werden gezet door een enthousiaste ‘caregiver’, zij kleurde ook regelmatig in een prachtig boek, daar word je echt helemaal rustig van hoorde ik haar zeggen.

Mijn moeder vond het na 1 tekening kleuren alweer welletjes, maar mijn vader zit nog regelmatig te kleuren. Ik haalde voor mijn ouders een eigen kleurboek met mooie natuur mandala’s en heb zelf ook een van die mandala’s gekleurd. Tja toen wilde ik zelf ook een boek en kocht ik “Het betoverde woud”. Met allerlei uiteenlopende kleurplaten, van bostafereeltjes tot draken en kastelen.
Of een perfectionist nou echt Zen wordt van kleuren vraag ik me af, een stemmetje in mijn hoofd lag al dwars… “ja maar je hebt het niet zelf getekend, kleuren dat kan iedereen”. Maar omdat het puur om ontspanning gaat mocht het toch van mezelf. Het omgaan met kleur is ook leerzaam en misschien een opstapje naar weer zelf gaan tekenen. Ik gebruik nu aquarelpotloden, dus alles moet nog dubbel ook, eerst kleuren en dan nog met een waterpenseel, maar dan wordt het wel extra mooi. En dan met pastelkrijt nog wat achtergrondjes tinten.
Ik merk dat ik het wel moeilijk weg kan leggen als ik eenmaal begonnen ben. Etenstijd.. welnee…nog ff…. pijn in mijn schouder en nek… nou vooruit ik ga zo stoppen, nog heel even… Het moet AF!  Oh nee, rustig, geen haast… laat het los. ZEN remember? Zoals ik al zei, Zen en perfectionist… ik weet niet of dat samengaat. 🙂
De foto’s zijn aanklikbaar voor een uitvergroting.