Dag vriendje

Het ging helaas maar een week wat beter met Tootsie, daarna ging hij achteruit. Op 13 december is de dierenarts thuis geweest om hem in te laten slapen, in april zou hij 15 zijn geworden.  😦

Ik had nog een speciaal orthopedisch ligkussen voor hem gekocht met een traagschuim toplaag, waar hij duidelijk veel fijner op lag, hij wilde er eigenlijk nauwelijks meer vanaf. Maar een week na het dierenartsbezoek, of eigenlijk al iets eerder, werd zijn eetlust steeds minder. Hij ging niet eens meer naar zijn eetbak, als ik het voor zijn neus hield wilde hij gelukkig nog wel wat eten.

Zijn suiker die de eerste week na het dierenartsbezoekje heel goed ging (4 keer de dosering moeten verlagen in die week), ging daarna ineens erg stijgen. De laatste drie dagen kwam hij nauwelijks nog onder de 20 uit en leek niet te reageren op de insuline. Verder had hij ook neurologische tikjes in zijn snuit en af en toe een trillend voorpootje. Door de hoge bloedsuikerwaardes had hij veel dorst en was steeds op zoek naar water. Aangezien zijn urine ook sterker rook en zijn vacht was ik bang voor nierfalen.

Hij ging nog wel graag de tuin in met name ’s morgens, dan was hij nog redelijk actief. Maar ik zag aan zijn oogjes dat hij zich niet zo fijn meer voelde. Hij kreeg ook al dagelijks pijnstilling. Dan komt het moment dat je die moeilijke beslissing moet nemen. Het was genoeg geweest…
Eerst had ik tot na het weekend willen wachten maar toen de suiker weer zo hoog was, en hij duidelijk onrustiger begon te worden en steeds overal water wilde drinken, heb ik op donderdag aan het eind van de middag de kliniek nog gebeld en is de dierenarts een dag later gekomen om hem in te laten slapen.

Dat was wel veel beter om dit thuis te laten doen i.p.v. de dierenkliniek, veel minder stress (ook voor mij) en op zijn eigen favoriete kussen is hij rustig ingeslapen. Daarna heb ik hem in een kussensloop gelegd, het leek net of hij lag te slapen, en hierin begraven in de achtertuin.

Ik heb er wel vrede mee, het was de juiste beslissing. Maar wat mis ik hem, het is akelig stil in huis. Het was een kwebbelkous die altijd wel terug miauwde als je iets tegen hem zei, hij had een breed scala aan geluidjes. Bijna 10 jaar lang heb ik hem twee maal daags moeten bloedprikken en insuline spuiten, in de loop van de jaren kwamen daar nog aardig wat meer medicijnen bij voor neuropathie, FORL, oogontsteking, allergie, artrose. Hoe meer ze mankeren hoe meer je van ze gaat houden want die band wordt alleen maar sterker.

Het was een lieverd die alles ook goed toeliet, hij wist precies wanneer het tijd was voor bloedprikken, dan ging hij al klaarzitten op de rugleuning van de bank, en gaf zelfs nog kopjes tijdens het prikken. Tien jaar lang dagelijks gezorgd voor hem en dan houdt dat ineens op, het is erg wennen. Het was al een moeilijke periode omdat Bibi rond deze tijd vorig jaar ook ziek begon te worden. Beide katten binnen 1 jaar af moeten geven, dat valt niet mee.

Rust zacht Tootsie ❤

Hieronder nog een selectie uit de vele foto’s die ik gemaakt heb van hem (en met Bibi)  door de jaren heen.

14 gedachten over “Dag vriendje

  1. En als je er dan zo op terugkijkt zijn die ruim 14 jaar ontzettend snel gegaan Marika, heerlijke foto’s!

  2. Robbie Williams zingt het zo mooi:
    “There’s a hole in my soul
    you can see it in my face
    it’s a real big place.”
    Heel veel sterkte met je gemis ♥

  3. Och wat verdrietig dat je Tootsie hebt moeten laten gaan. Een goed en dapper besluit hem zijn rust te gunnen. Koester alle mooie herinneringen. Sterkte met t gemis, altijd bij je in je hart.

  4. Je blog is een heel mooi eerbetoon aan Tootsie.
    Ik kreeg wel even een brok in mijn keel toen ik de foto’s zag, het is een hele mooie selectie.
    Nogmaals sterkte met het gemis van je trouwe metgezel, Marika,
    Dag lieve zonaanbidder.

  5. Ach, Marika. Ik vind het toch zo verdrietig. Tootsie was een beetje speciaal voor mij omdat hij zoveel op onze Spike leek. Ik heb veel aan Tootsie gedacht de afgelopen dagen. Ik vind het zo gek dat hij er niet meer is. Voor jou is het 10000x erger. Troost je met de gedachte dat Tootsie dankzij jouw liefdevolle verzorging een prachtig leven heeft gehad. Veel sterkte met het gemis.

    • Dank je. Het thuiskomen in een leeg huis is nog steeds het moeilijkste. Ik heb de afgelopen 28 jaar altijd of honden of katten gehad en nu ineens niks meer. Wil wel ooit weer een kat, maar nu nog even niet. En die wil ik dan ook laten verzekeren, want zonder durf ik dat niet meer aan.

    • Dankjewel. Het was financieel ook nogal zwaar, meer dan 100 euro p.m. aan medicijnen, supplementen e.d.. alleen al voor Tootsie. Alles ging naar de verzorging van de katten. Maar dat heb ik er graag voor over gehad, hij was het waard en Bibi ook. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s