Lieve Bibi

IMG_20181227_172852
Bibi 27 dec

Gisteren heb ik volkomen onverwachts afscheid moeten nemen van Bibi, ze had acuut nierfalen. Bibi is 11 jaar oud geworden, in mei zou ze 12 worden.

Nog maar 5 weken geleden dat ik Sammie van mijn ouders in moest laten slapen en nu stond ik daar weer, alleen was het nu mijn eigen lieve Bibi. Wat een vreselijk begin van het jaar.

Vorige week leek ze minder te eten dan normaal en vrijdag wilde ze vrijwel niks eten en zag ik dat ze weer een zweer achterop de tong had, dit heeft ze vaker gehad als haar allergie weer opspeelde. Vanwege de allergie (atopie) kreeg ze om de dag een tabletje dexamethason, dit hielp ook voor haar astma.  Niks doen was geen optie want ze krabde dan heel haar snuit en buik open, zo’n middel geeft wel kans op bijwerkingen maar ja je moet wat. Haar suiker hield ik zelf altijd in de gaten, want ze kunnen suikerziekte krijgen hierdoor, maar was altijd een nette waarde. Dit ging 7 jaar lang goed.

Maar vorige week dus at ze slecht, ze probeerde wel te eten maar stopte snel na een paar happen, ik dacht dat is duidelijk door de pijn. Ik heb haar toen pijnstilling gegeven en ben haar gaan ‘dwangvoeren’ met speciaal natvoer van de dierenarts, steeds kleine beetjes op de tong gedaan en dan at ze het op. Dit ging redelijk, ik merkte ook dat de pijnstilling wel wat deed, want na ongeveer een uur na het toedienen zag je haar ontspannen en relaxed gaan liggen.

Op maandag oudejaarsdag had ik met haar naar de dierenarts willen gaan, maar die ochtend at ze uit zichzelf weer wat brokjes. Ik dacht dan wacht ik toch nog maar even, ze waren al flink vuurwerk aan het afsteken buiten en als je er dan doorheen moet met de fietskar, dat is geen pretje. Helaas op dinsdag wilde ze helemaal geen eten, en gaf ze gelijk over als ik haar iets aanbood, de kliniek was toen gesloten dus de dag erna gelijk een afspraak gemaakt.

Dat was dus gisteren. Ik dacht ze zullen de dexamethason wel tijdelijk verhogen en misschien antibiotica erbij geven, net als een paar jaar geleden toen ze dit ook had.
De dierenarts deed een lichamelijk onderzoek en voelde de buik lang na, ze zei nog niks, wel dat ze twijfelde of het wel door die zweer kwam dat slechte eten. Ze wilde direct een bloedonderzoek doen. Na een half uur kreeg ik de uitslag. Het was heel slecht nieuws, ze bleek acuut nierfalen te hebben. Dat kwam als een mokerslag aan, hoezo dan, ze heeft geen symptomen van nierfalen op het niet eten na dan, haar vacht zag er ook mooi uit. Terwijl ik normaal altijd het ergste denk, dacht ik nu echt dat er niks bijzonders uit het bloedonderzoek zou komen.
De waardes waren extreem hoog, toen vertelde de dierenarts dat ze al gevoeld had dat de nieren vergroot waren en onregelmatig aanvoelden.
Maar wat nu dan?? vroeg ik in shock. We kunnen niks meer doen zei de dierenarts. Ik heb haar daarna tot mijn grote verdriet in moeten laten slapen. Weer meenemen naar huis terwijl ze alsmaar zieker werd wilde ik haar niet aandoen.

Je gaat toch denken hoe dan, waardoor? Dat moest dan ergens vorige week gebeurd zijn, ze had niks aparts gegeten of gedaan. Op mijn vragen of het dan van de dexamethason kon komen, vertelde ze dat de nierfunctie soms slechter wordt daardoor maar dat je dan een geleidelijke achteruitgang krijgt, dus niet zo acuut. Meestal kom je niet achter de oorzaak, vervolgde ze. Ze had het natuurlijk al voordat ik de pijnstilling ging geven, al zal dat niet gunstig zijn geweest voor de nierwaardes. Toch verzekerde de dierenarts mij dat dit niet veel uitgemaakt heeft. Ze heeft in ieder geval daardoor geen pijn gehad.

En dan kom je thuis en is het allemaal zo onwerkelijk, zo onverwachts in 1 keer weg, vorige week sprong ze nog vrolijk bij mij op schoot. Zij was de jongste en mankeerde eigenlijk het minst als je het vergelijkt met Tootsie. En hij leeft al een poosje in reservetijd, dus hoe lang voordat ook hij…

Ik liep langs de kattenbak en zag de afdrukken van haar kattenpootjes nog in het grit. Haar speelgoed overal en haar favoriete mandje en speelhuisje. Steeds denk je dat ze zo om de hoek komt gelopen, maar dat gebeurt niet en ’s avonds geen Bibi bij me op schoot. Want dat was vaste prik. Bibi was vrij eenkennig maar bij mij was ze een knuffel, lag het liefst de hele dag bij me. Pootjes uitgestrekt naar boven tot in je hals en dan kon ze je zo aankijken met die mooie ogen van ‘wat hebben we het toch goed hè?’ Ze was ontzettend lief, schattig en ook grappig met vaak de meest uiteenlopende uitdrukkingen op haar koppie, ze kon echt verontwaardigd en ook zielig kijken maar ook heel tevreden met een big smile.

Aan Tootsie merk ik nog niks, hij doet gewoon als altijd, heeft niet lopen zoeken of zo, gelukkig maar, want dat zou ik toch ook wel erg zielig vinden. Wel slaapt hij veel…

Ik mis haar nu al heel erg, dit zal echt moeten slijten. Bij de meeste dieren die ik moest laten gaan, had ik er ondanks het verdriet op zich wel vrede mee, maar dat gevoel heb ik nu niet, ik was er niet op voorbereid. Het voelt alleen maar heel oneerlijk, te vroeg, te onverwacht. 😦

Hieronder nog  een aantal foto’s van Bibi.

17 gedachten over “Lieve Bibi

  1. Zo’n mokerslag, ik weet precies hoe dat voelt, die dreunt nog heel lang na 😦
    Hopelijk gaat Tootsie niet alsnog lopen zoeken naar Bibi.
    Heel veel sterkte Marika, geef Tootsie een extra knuffel en weet dat je de juiste beslissing
    genomen hebt, ook al voelt dat niet zo en gaat het ook nooit zo voelen.

    • Wat erg voor de kat maar ook voor jou.
      Ik wens je heel veel sterkte.Ik weet wat het is als je een dier moet laten gaan!!

    • @Marian: Ja jij hebt ook het nodige meegemaakt, het nadeel van huisdieren dat je ze ooit af moet geven. 😦
      Tootsie zal zich afvragen wie hij nu moet pesten. Echt spelen deden ze niet samen, Tootsie vond het vooral leuk om Bibi zo nu en dan op te jagen, dan ging ze grommen en dat vond hij dan nóg leuker. 🙂

  2. Echt een dreun heb je gehad, bij ‘gewoon’ nierfalen zoals bij Mickey, zie je het nog aankomen.
    Ze was veel te jong, en het was veel te onverwachts.
    Ik vind het zo triest dat het juist jou, die zo geweldig met haar dieren omgaat, moest overkomen.
    Hoe je handelde tussen de Kerst en je bezoek aan de dierenarts, is heel begrijpelijk, dit kon je niet weten.
    Heel frustrerend dat je er nooit achter komt waar dat nierfalen door komt.

    Er staan voor mij herkenbare stukjes in je verhaal, Bibi is er niet meer, maar haar ziel is overal in huis.
    Ik heb Mickey uit laten strooien op een crematieveld (groepscrematie), maar thuis ‘voelde’ ik hem, niet daar.
    De foto’s zijn ineens heel dierbare foto’s voor je, gelukkig heb je er heel veel mooie.

    • Dankjewel.
      Bij mijn hond Bonnie zag ik het ook aankomen, die had chronisch nierfalen, blijft ook heel moeilijk, vooral omdat ze haar de laatste dagen hadden opgenomen om te spoelen met infuus enzo, spijt van gehad want had niks geholpen. Denk ook niet dat ik dit nog met Bibi had laten doen als ze wel hadden willen spoelen. Haar laatste dagen angstig in een hokje daar, moet er niet aan denken.

      Toen ik op de uitslag zat te wachten in de wachtruimte, belde ik mijn moeder dat het even langer ging duren omdat ik op de uitslag moest wachten. Maar je brengt haar toch wel mee terug hoop ik? vroeg ze.. Ja natuurlijk! zei ik, is alleen even om andere dingen uit te sluiten. En dan krijg je die uitslag pfff…
      Er was een kreatinine waarde die niet boven de 160 of zo mocht zijn, die was over de 900 en ureum die niet boven de 12 mocht zijn was 70, daarnaast ook veel te hoog fosfaat.

      • Ja, ik weet alles van die creatinine, bij Mickey werd het geleidelijk hoger, bij Bonnie ook, neem ik aan.
        Dat spoelen is vaak niet het juiste om te doen, jammer dat ze het bij Bonnie wel deden. Mickey ging in het weekend ineens zo hard achteruit, dat er maandag nog maar een ding overbleef.
        Voor jouw telefoontje nog zo positief, en dan die dreun. Ook moeilijk om het er met je ouders over te hebben, denk ik.

  3. Ik las het al op Facebook. Wat verschrikkelijk, Marika. Ik weet hoeveel jij van je dieren houdt dus dit is écht een klap. Zeker zo onverwachts. Neem je tijd en huil goed uit. Houd in gedachten dat Bibi in het beste mandje terecht gekomen is dat ze zich had kunnen wensen. Je hebt zo goed voor haar gezorgd en zoveel van haar gehouden. Ze heeft een veel te kort maar wel een goed leven gehad. Heel veel sterkte. x

  4. Het is verschrikkelijk om zo’n lief vriendje te moeten verliezen. En zo plotseling dat je er door wordt overvallen is helemaal erg. Maar je hebt er echt alles aan gedaan om Bibi te behouden. Dit blogje is een mooi eerbetoon met werkelijk prachtige foto’s.
    Tja, het doet me denken aan Tommie die ook al een tijdje op pijnstillers leeft. Hij is 17,5. Ik reken maar nergens op. Maar het zal ooit ook hier stil in huis worden en ik zal ook die pootjes tot onder mijn kin gaan missen.
    Sterkte Mariek. Koester de fijne herinneringen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s