Rolstoel avonturen

rolstoelSinds we een rolstoel te leen hebben voor mijn moeder, voor de langere afstanden, rollen we wat af met dat ding. Nou ja ‘we’, meestal ben ik degene die mag duwen. Naar het winkelcentrum, naar het park, naar ‘de Action’, naar de dokter voor de griepspuit, naar mijn verjaardag laatst (oké toen heeft mijn vader geduwd). Het is toch wel handig, zo komt ze nog eens ergens.

Vorige maand moest ze foto’s laten maken in het ziekenhuis bij de optometrist. Al sinds een half jaar moet ik ook maandelijks met mijn vader naar de oogarts en dan gaan we met de bus, ik dacht zouden we niet gewoon ook met die rolstoel in de bus kunnen? Er is daar toch niet voor niks een rolstoelplaats. Er waren nog wat opties maar dat was of heel duur of erg tijdrovend (taxi/regiotaxi). Dus werd die bus toch nog aantrekkelijk…
De stadsbussen in mijn woonplaats zijn tegenwoordig allemaal verlaagd en het middenstuk is breed genoeg en geschikt voor rolstoelen en kinderwagens. Ze hebben een rolstoel standplaats en zelfs klapstoeltjes voor de begeleiders. Voor alles moest een eerste keer zijn dacht ik en riep heldhaftig “weet je wat, we doen het gewoon!”

Terwijl de bus aan kwam rijden probeerde ik de instaphoogte in te schatten, ach zoiets als een hoge stoeprand. Je wipt die rolstoel gewoon omhoog en hup je duwt hem zo naar binnen. Nou dat bleek toch niet helemaal in een wip en een hup gedaan. Ik wipte wat af maar kreeg die voorste kleinere wielen de bus niet in. Uit de bus kwamen ineens 3 jonge kerels aansnellen (die waarschijnlijk hun trein wilden halen) om de rolstoel naar binnen te trekken.  Ondanks al die mankracht, trekkend, duwend en tillend, leek het haast alsof ze een olifant moesten liften, het lukte maar niet en zo zwaar is mijn moeder toch echt niet. Wij lagen inmiddels blauw van het lachen (wè voorschut war) door al dat geklungel, terwijl achter de bus zich een steeds langere file vormde.  Mijn nog steeds lachende moeder werd voor de veiligheid toch maar even uit de stoel gehaald en daarna zagen ze pas dat de kleine wielen onder de rand van de bus haakten, vandaar dat het zo moeizaam ging.

In de bus moeders weer in de stoel gezet en op de rolstoelplaats geparkeerd, je rijdt dan achteruit maar ach… als je maar zit toch? Snel de remmen erop zodat hij niet zou verschuiven. Ik kon mezelf nog net op een klapstoeltje werpen toen de chauffeur flink gas gaf. Die had nu wat in te halen natuurlijk.  En elke keer als hij gas gaf, schokte de rolstoel met moeder en al een stukje naar voren. Misschien hadden we hem toch aan die autogordel moeten vastzetten, die ergens op een onhandige en vrijwel onbereikbare plaats hing te bungelen. “Waar gingen we ook alweer naartoe?” vroeg mijn moeder om de 5 minuten. Na ruim 20 minuten waren we heelhuids bij het ziekenhuis aangekomen. De chauffeur bleef gewoon zitten maar een vrouw met haar zoontje schoten ons te hulp bij het uitstappen. Het jongetje toverde een oprijplaat uit de vloer (Eureka!) en we reden zo naar buiten.

Bij de optometrist moest mijn moeder de letters oplezen van het bekende bord in de verte. “Nou… daar zie ik helemaal niks van hoor!” en vervolgens las ze de hele rij foutloos op. Ik zag de optometrist en assistente verbaasd kijken. “Oké en deze?” “Nou ik zie er echt niks van” begon ze weer, “effe wachten hoor… ehh… ehm…”. Weer las ze alles in 1 keer goed op.  “Ja ik gok maar wat hoor”,  giechelde ze. “Nou als dat gokken was dan zou ik eens naar het casino gaan”, grapte de optometrist. Tijdens allerlei onderzoeken, waar zij ons een beetje vergat en ze alleen oog had voor de assistente, waaraan van alles werd uitgelegd in medische termen, bleek mijn moeder toch wel staar te hebben. Tja lijkt me niet zo vreemd als je 84 bent maar ze wist zich nog steeds goed te redden met leesbril en loep.
Natuurlijk begon men direct over een staaroperatie en terwijl ik mijn moeder alweer in verwarring zag raken, gaf ik snel aan waarom dat nu even niet zo’n goed idee was.  Ze waren het ermee eens dat het niet op korte termijn hoefde, dit kon altijd nog als ze slechter ging zien. Mijn moeder was weer gerustgesteld.

Er zou ook nog even een oogarts komen kijken, na een telefoontje verscheen meneer de oogarts in de kamer. Handenwrijvend en met een grijns van oor tot oor kwam hij binnen. intern-grab“Goedemiddag dames”, zei hij wat gemaakt vrolijk. Mijn moeder kreeg een hand, ik werd volledig genegeerd. Ook hij moest nog even naar mijn moeder’s staar kijken.
“Ja ja ja ik zie het al… ja… u gaat er wel héél erg op vooruit hoor met een staaroperatie!”.
“Dat moeten we toch maar doen hè?!”, vervolgde hij, helemaal overtuigd van zichzelf, terwijl hij mijn moeder grijnzend en knikkend bleef aanstaren alsof er geen weg meer terug was. De dollartekens stonden vast al in zijn ogen. En bij mijn moeder grote vraagtekens.
Snel gaf ik aan dat we net al hadden besloten om het nog even aan te kijken, ze vond zelf dat ze nog goed genoeg zag, dat het later altijd nog kon. De oogarts was hier niet blij mee maar droop uiteindelijk af, op weg naar de deur nog steeds op mijn moeder inpratend… “niet te lang mee wachten hoor, gewoon snel een afspraak maken hè…” grijnslachte hij nog steeds, als een boer met kiespijn.
….
Even was het stil in de kamer.
“Zo… die had zeker iets te verkopen?!?” zei ik verbouwereerd.
De optometrist en assistente proestten het tegelijk uit van het lachen. Volgens mij dachten zij hetzelfde.

Op de terugreis had ik nu zelf de oprijplaat uitgeklapt in de bus, toch wel een stuk handiger zo. Wel even veel werk om in je eentje te doen, dat ding uitklappen, rolstoel naar binnen duwen, twee OV-chipkaarten inchecken, luik weer dichtmaken, rolstoel op rolstoelplek zetten… maar ojee daar stond nu ineens een kinderwagen!  “Wilt u hier staan?” vroeg de vrouw die ernaast stond, al kon zij ook geen kant op. Ik zag dat de chauffeur al ging vertrekken dus plaatste ik de rolstoel toch maar tegenover de kinderwagen. Ik bleef ernaast staan om de stoel in bedwang te houden. Nu was het net andersom, niet bij het gas geven maar bij het remmen schoot mijn moeder telkens een stuk naar voren, ondanks dat de stoel op de rem stond. Ik dacht nog een paar keer op de rem en dan ligt ze zometeen in die kinderwagen.

Een paar haltes verder ging de kinderwagen de bus uit, snel mijn moeder omgedraaid en op de juiste plek gezet, toch iets veiliger zo. Net toen ik eindelijk weer kon gaan zitten op het klapstoeltje naast de rolstoel, kwam er een oude taart met rollator de bus ingekropen die precies daar wilde gaan zitten, op haar rollator. Ondanks dat er genoeg plaats elders in de bus was. Ik verbeet mijn pijn maar weer en kon de rest van de terugreis blijven staan, want ik kon niet bij de rolstoel weg. Later werd het bij elke halte drukker in de bus, bepakt met allerlei soorten mensen én twee honden tuften we op huis aan. Ik dacht hoe komen we straks die bus uit met al dat volk.

Onze halte kwam in zicht, gelukkig was de bus toen al een stuk leger. Daar ging ik weer. Uitchecken, het luik opentrekken, de rijplank uitgooien, die met een oorverdovende klap op de stoep stuiterde. *Oeps*. Snel moeder naar buiten gerold, dat ding weer ingeklapt terwijl ik “sorry voor de herrie!!” riep richting de passagiers.
“Mama… die wielen vasthouden!” riep ik verschrikt richting mijn moeder die langzaam weg begon te rollen op de stoep. Ik kwam handen en ogen tekort. Het laatste stuk naar huis heb ik de stoel min of meer met mijn onderarmen vooruit moeten duwen vanwege een zeer pijnlijk verkrampte hand, mijn lijf had er echt geen zin meer in. Kortom het was weer een heel avontuur, mijn moeder vond het allemaal wel grappig. Nou ja het was wel leerzaam zullen we maar zeggen.

Volgende week mag ik weer naar de oogarts, met mijn vader deze keer, heb er nu al zin in. Wel zonder rolstoel gelukkig… 😉

Advertenties

13 thoughts on “Rolstoel avonturen

  1. Dat is toch echt geen doen zo, Marika. Handig dat de rolstoel mee kan met de bus maar niet heus.
    Nu wordt het busje wel aantrekkelijker. Mijn moeder gaat altijd met zo’n busje, van Connexxion. Ze betaalt per keer een eigen bijdrage en jij kan ook mee. Telefonisch bestellen en ja, vaak erg tijdrovend.
    Die oogarts wil maar een ding, geen wonder dat de zorg zo duur wordt. 😉
    Geweldig geschreven, Marika. Jij maakt een treurig verhaal nog hilarisch. 🙂

    • Het was niet bedoeld als een treurig verhaal hoor, we hebben best veel lol gehad. 😉 En het was toch best te doen hoor, ik weet nu hoe het werkt. 🙂 Maar vermoeiend was het zeker, vooral omdat ik twee dagen daarvoor ook al met mijn vader naar de oogarts was geweest.
      De regiotaxi kan natuurlijk ook maar levert je gerust een uur te vroeg af bij het ziekenhuis, en als je vooraf nog geen ophaaltijd kunt afspreken, komt er nog wel een uur wachttijd bij. Gewone taxi kost zo’n 40 euro retour. We hebben zelf geen auto en buren moeten vaak werken overdag zoals de meeste mensen, en vrienden moeten van ver komen. Die wil je daar dan ook liever niet mee belasten. Het is ook wel eens fijn om niet afhankelijk te zijn van anderen voor vervoer, dan desnoods maar met de stadsbus. 🙂

      • Dat jullie ook lol hadden is wel overgekomen, hoor. 😉

        Nou, ik vind het stoer van je, sterkte bij de volgende keren !

  2. Wat een lang, interessant,zwaar maar toch ook weer hilarisch verhaal. Volgende keer toch wel met de medische taxi, of niet? Het is zo voor jou toch veel te zwaar zo te lezen. Knap dat je het toch gedaan hebt.

    • Ze voldoet niet aan de eisen voor een medische taxi. Is niet rolstoelgebonden, ze kan zelf nog lopen en ook met rollator. Tegenwoordig wordt de regiotaxi daar meestal voor gebruikt, maar ja met een beetje pech zit je een uur te vroeg in het ziekenhuis en mag je nog een uur extra lang blijven voordat je een taxi terug hebt. Je bent gewoon een halve dag kwijt.

      • Ja, zo gaat het ook met mijn moeder. Ook zij kan nog kleine stukjes zelf lopen, verder rollator.
        De taxi neemt ook nog andere bejaarden mee, ze heeft al heel wat extra kilometers omgereden, gratis sightseeing. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s