Rollator race

 

rollatorrace

Afgelopen woensdag moest mijn moeder weer op controle in het ziekenhuis voor haar schildklier. Had ik net pasjes voor de regiotaxi geregeld en uitgezocht hoe en wat, roept mijn moeder ineens…”kunnen we niet gewoon met de bus gaan??” (ze heeft zeker al 15 jaar niet meer met de bus gereisd).

Sinds kort heeft ze een nieuwe lichtgewicht rollator en ook al wilde ze in het begin van geen rollator weten, nu is het haar beste vriend, en haar beste vriend ging dus mee op pad. Ik heb nog even staan oefenen hoe ik hem snel in- en uit moest klappen, niet dat je daar pas aan denkt als de bus al in aantocht is, want reken er maar op dat het dan niet lukt. Gelukkig was ik nu goed voorbereid.

De wandeling naar de bushalte ging heel vlot. We moesten nog een kleine 10 minuten wachten en geen bushokje te zien maar gelukkig kon moeder’s op haar beste vriend gaan zitten. De bus bleek een lage instap te hebben en een brede deur, dus voor niks staan oefenen. Snel gooide ik mijn moeder… ehh… de rollator naar binnen, parkeerde hem op de rolstoelplaats en haalde twee OV chipkaarten langs de scanner, terwijl ik mijn moeder vlug richting een lege stoel dirigeerde, voordat de chauffeur iets te snel het gaspedaal in zou trappen. Nu moesten we toch naar het ziekenhuis maar liever zonder breuken erbij….

Het was nog redelijk druk in de bus, daarom ging ik maar op de rollator zitten, die ondanks dat hij op de rem stond toch bij elke bocht heen en weer begon te hobbelen en ik hobbelde vrolijk mee. Gelukkig moest de man die naast mijn moeder zat er na enkele haltes al uit, zodat ik daar kon zitten.

Na 25 minuten waren we bij het ziekenhuis aangekomen en werd moeder + rollator uitgeladen. Daarna begon mijn moeder achter haar rollator aan te hollen richting ziekenhuis, ik zei nog dat we tijd genoeg hadden maar ze stapte nog steeds flink door. Dat de stoep nogal afliep voor het ziekenhuis, kan daar ook mee te maken hebben gehad. We waren in ieder geval ruim op tijd voor de afspraak bij de internist.

Dit ziekenhuis is heel groot en vrij modern, geen balie waar je je moet melden maar een apparaat waar je je pasje voor moet houden en dan rolt er een bon uit met een oproepnummer. Vervolgens zit je op de bank naar een scherm te turen tot jouw nummer verschijnt met bijbehorend kamernummer. Ik moet er nog erg aan wennen, toch wel wat onpersoonlijk allemaal. Mijn moeder kon het al helemaal niet volgen en vroeg zo’n beetje iedere minuut aan mij of we toch wel op de goede afdeling zaten. Bij elk nummer dat verscheen op het scherm, keek ze op de bon want nummer 78 bleek lastig te onthouden. “Wij hebben nummer 80 toch?” Gelukkig heb ik vrij veel geduld….

Om kwart voor 12 stond dan toch ons nummer op het scherm, een kwartier uitgelopen, dat viel mee. Mijn moeder luisterde geïnteresseerd naar de arts, al zou ze wat hij vertelde binnen 5 minuten weer vergeten zijn. Het was een kort bezoekje, de uitslag van het bloedonderzoek gaf aan dat de schildklierwaarde weer een stukje verbeterd was. De waarde moet nog verder omlaag dus ze mocht weer een pilletje extra nemen. De dosering wordt altijd heel langzaam opgebouwd. Over 2 maanden weer bloedprikken en dan bespreekt hij het via de telefoon met mij. Dan hoeven we niet weer helemaal naar het ziekenhuis.

Om 7 minuten voor 12 kwamen we de spreekkamer uit en om 12 uur zou de bus al komen, de volgende helaas pas na een half uur. “Zouden we die van 12 uur nog kunnen halen?” vroeg ik aan mijn moeder terwijl ik natuurlijk wel wist dat we dat nooit gingen halen. “Nou ik denk het wel” zei ze en ineens ging ze in de derde versnelling en legde de terugweg (al zigzaggend door de gangen) in een recordtijd af. Voor deze snelheid was de rollator duidelijk niet gemaakt.

De rolstoellift naast de roltrappen zou te lang duren, dus ik klapte de rollator in pakte hem onder mijn arm en we namen de roltrap naar beneden. Daar aangekomen weer vlug opengeklapt en karren maar het ziekenhuis uit, tegen de lichte helling omhoog naar de bushalte, waar de bus na 30 seconden al aan kwam rijden. We hadden het gehaald!

Ik vind wel dat ze nu een gouden plak heeft verdiend, snelste 80-jarige rollatorracer van Nederland. Die schildklier pilletjes werken blijkbaar best goed, ze loopt nu sneller dan 10 jaar geleden. 😉

Advertenties

17 thoughts on “Rollator race

  1. Zozo, je lag er duidelijk nog wakker van Marika! (3:10)
    Wat komt mij dit allemaal toch bekend voor, oudere mensen zijn geloof ik altijd bang om te laat te komen en zijn dan zo gejaagd als de pest, wat natuurlijk nogal eens verkeerd afloopt.
    Omdat jij er bij was ging het allemaal goed, maar zoiets is wel slopend hè? Pffffffff!
    Fijn dat je de volgende keer gewoon kunt bellen, dan kun je een busuitje voor iets leukers bewaren 😉

    • Ik was al blij dat er geen tijd bij mijn logjes staat, en bedankt hè 😛
      De stoep liep dus echt af naar het ziekenhuis toe, en dat is nog een aardig stukkie. Ik zei al tegen haar nou nou…wat een haast, maar ze kon niet langzamer hahaha, ik zei druk die handremmen dan in LOL Maar haar conditie was die dag best goed. De vorige keer liep ze in mijn arm en dat ging langzaam… en halverwege was ze al zo moe dat ik even bang was dat ik terug zou moeten voor een rolstoel. Daarom stond ik er nogal van te kijken. 😀

      • Graag gedaan hoor 😉

        Toch fijn dat ze zo’n lekkere pittige dag had, hopelijk volgen er nog meer!

  2. Whaahaa ik zie je al zitten hijgen in de bus na al dat rennen. Heerlijk he, dat jullie het gehaald hadden. Een half uurtje wachten is niets op een heel mensenleven maar pfff als je daar eenmaal zit, zo saai.

    Hahaha je lijkt mij wel, al dat voorbereiden. Niets aan het toeval overlaten. Ik vind dat fijn. En inderdaad, als je staat te stuntelen bij een overvolle bus voel je je helemaal opgelaten. Dat kun je maar beter voor zijn. Zo stond ik eens met twee kinderen onder de arm en een buggy die het vertikte om in te klappen. Niemand die een handje helpt en je wil niet dat die bus vertraging krijgt. Lekker gevoel. NOT. hahaha.

    Wat wel een lekker gevoel geeft is te lezen dat het met jouw mamsies schildklierwaarde de goede kant op gaat!

    Hahaha dat plaatje, hebben ze dat speciaal voor je log getekend? 😉

    • Ja ik ga ook altijd goed voorbereid op pad, ik had zelfs pakjes drinken bij me, omdat het die dag zo warm was. Na die race tegen de klok was ze erg blij met het pakje drinken dat ik uit mijn tas toverde.

      Ik moet trouwens zeggen dat iedereen wel behulpzaam was die we tegenkwamen. We kregen overal voorrang bij het oversteken, en met de terugweg maakte een jongen plaats voor ons, zodat we naast elkaar konden zitten. Oja en tijdens die rollatorrace probeerde ik mijn gsm te pakken in mijn tas, om te zien hoeveel tijd we nog hadden, had ik even niet in de gaten dat de rits in de omslag van de tas openstond en ik OV chipkaarten door de gang aan het strooien was. Er liep net een moeilijk lopende man langs die ze gelijk voor me opraapte, ik voelde me bijna schuldig, moest ie nog bukken ook met z’n manke poot hahaha.

      • Als ik met de fiets ergens heenga heb ik ook altijd vanalles bij me wat. Van die jeweetmaarnooitjes hihi. Moet men wel eens om lachen. Maar het komt wel vaak voor dat ze onderweg een handdoek vragen om het zadel droog te vegen of bandenplakspul blablabla. Heb ik ook in mijn tas. Nee geen bandenplak maar jeweetmaarnooitjes. In het klein dan he ;-).

        *Proest* Oh het is toch wat, ik zie het helemaal voor me. Maar goed dat ie het, buiten zijn manke poot, niet ook nog eens in zijn rug kreeg ;-).

  3. Tjee, hoe doet ze dat. Hier komen ook wel eens vrouwtjes voorbij met rollators, maar die gaan zo langzaam, je kunt rustig een omelet bakken en dan ben je nog vroeg genoeg om ze de hoek van de staat om te zien gaan.
    Gelukkig dat de pillen aanslaan. Na een tijdje zal er wel evenwicht zijn.
    Geweldig verhaal trouwens… ik zag hele series beeldjes voorbij komen, vooral toen jij je moe…. die rollator in de bus wierp.

    • Ze reed bijna iedereen van z’n sokken in dat ziekenhuis op weg naar de uitgang, ik denk dat we nog een tijdje nagestaard werden hahaha. Met een rollator de roltrap af hadden ze volgens mij ook nog niet eerder gezien.

  4. Whahaha, wat leuk verteld en zo beeldend geschreven. 🙂
    Fijn dat het zo goed gaat met je moeder, Marika.
    Zou ze in de toekomst zelfs zonder rollator kunnen of is ze daarvoor te wankel?
    Wat een willetje heeft ze! 🙂

    • Nee ze liep al jaren moeilijk, binnen loopt ze wel zelfstandig rond maar buiten liep ze altijd arm in arm omdat ze bang was te vallen. Ze heeft een jaar of 18 geleden haar onderbeen verbrijzeld en dat zit nog steeds vol platen en schroeven. Ze heeft toen 3 maanden niet op dat been mogen staan, dus eerst met krukken lopen en later met een stok. De chirurg had niet verwacht dat ze ooit nog zou lopen, dus dan valt het nog mee. En nu met de rollator loopt ze veel zelfverzekerder (en sneller lol). 🙂

      • 🙂
        Mijn moeder loopt nu binnen met een of twee krukken en als ze bij Truus logeert, buiten met een rollator.
        Thuis woont ze éénhoog en kan ze beneden geen rollator kwijt, daar loopt ze buiten kleine stukjes met de krukken. Ze kan nog geen lange stukken lopen.

  5. Ow, geweldig! Wat herkenbaar! Mijn moeder (81) is ook zo. Geniet er maar lekker van! Fijn dat de schildklierpilletjes werken!

  6. Owwww, wat een verhaal. Geweldig verteld Marika. Ik zag het zo voor me. 😉
    Fijn dat het beter gaat met je moeder. 🙂

Reacties zijn gesloten.