Herseninfarct

Mijn moeder is donderdagochtend opgenomen in het ziekenhuis met een herseninfarct. Ze kon niet meer praten, haar mond trok scheef en haar rechterarm werkte bijna niet. Het was eigenlijk al op woensdagavond gebeurd maar mijn vader had het niet door dat het zo ernstig was, de hele nacht is hij met haar bezig geweest. Vijf keer naar het toilet geholpen, en ze liet alles lopen, heeft hij ook nog allemaal schoon moeten maken. Ze viel een paar keer in de badkamer met haar hoofd tegen de muur, want hij kon haar niet houden. Gelukkig weet ze daar weinig meer van. Die ochtend heeft hij wel de huisarts gebeld en daarna mij, waarna ik nog een keer de huisarts gebeld heb om te roepen dat het spoed is, maar toen was de huisarts gelukkig toch al onderweg. Ze kon trouwens nog wel lopen, de ambulance broeders hebben haar lopend de trap af begeleid. Ik ben meegegaan met de ziekenwagen, mijn vader werd later gebracht door een buurvrouw.

Ze kon nog wel een paar woordjes zeggen en ze leek wel te begrijpen wat je zei maar ze kon niks uitleggen of vertellen. Ze hebben daar allerlei onderzoeken gedaan, hartfilmpjes, foto’s van hart en longen en van haar hoofd, daar was geen bloeding te zien. De uitslag krijgen we a.s. woensdag pas. Later is ze naar de afdeling Stroke Unit gebracht waar ze haar extra in de gaten konden houden, hartbewaking e.d. Die middag leek ze wat achteruit te gaan, ze kon steeds minder praten en leek ook minder te begrijpen, en ’s avonds leek ze heel apatisch en kon ze eigenlijk niet meer praten, alleen wat brabbelen. Wel leek ze ons nog te herkennen.

De volgende dag ging het gelukkig een stuk beter met haar, ze kon al beter praten en was redelijk goed bij en ook haar arm kon ze beter bewegen. Eten wilde ze niet goed, ze moesten haar onderhand dwingen om iets te eten en ze leek het niet te begrijpen. Ze kreeg toen ook alleen maar ingedikt spul zoals vla en pap en ingedikt appelsap, lijkt mij ook niet erg lekker. Dit natuurlijk omdat ze nog niet goed kon slikken. Op mijn aandringen hebben ze op vrijdagavond nog een sliktest gedaan (want het ging toen al zoveel beter met haar) en dat ging blijkbaar goed want dezelfde avond mocht ze al brood eten en ook weer water drinken. Ik had er op aangedrongen omdat de verpleging het al over sondevoeding had als ze niet snel ging eten. Tja dacht ik geef haar dan iets wat ze wel lust.

Ze ligt inmiddels ook op de gewone afdeling dus niet meer aan de apparatuur en kan zelf al naar het toilet lopen met rollator. Ook het praten gaat al heel goed, soms wil ze nog iets te snel en sommige woorden zijn wat lastig. Het korte termijngeheugen is ook nog niet zo goed maar dat lijkt me ook niet zo vreemd. Nieuwe dingen aanleren gaat ook nog niet zo goed, de knop indrukken om de zuster te roepen is bijvoorbeeld nog steeds heel moeilijk voor haar. Terwijl ze wel een telefoon kan bedienen en een nummer intikken. 😉

Gelukkig dus dat het vooruit gaat, had ik niet verwacht toen ik haar donderdag zag en vooral omdat ze ook nog achteruit ging in eerste instantie. Nu is het natuurlijk afwachten wat er precies aan de hand is, wel vervelend dat je zo lang moet wachten op uitslagen. Op woensdag zullen de artsen bij elkaar komen om alles te bespreken.
Vanmiddag heb ik een gesprek met een maatschappelijk werkster, er zal thuis ook het een en ander aangepast moeten worden, ik wil dat er een traplift komt en thuiszorg e.d.

11 gedachten over “Herseninfarct

  1. Poeh Marika, dat is schrikken!
    Fijn dat er in ieder geval weer wat verbetering in zit, jullie hebben nog wel een lange weg te gaan.
    Sterkte daarmee en beterschap voor je mam!!

    • Dank je wel. Ja het was behoorlijk schrikken, we zijn ook nog aardig van slag, je hele wereld staat ineens op z’n kop hè. Je moet zoveel regelen ineens, het is rennen en vliegen en nauwelijks tijd om even bij te komen, laat staan om het te verwerken.

  2. Zelf ‘senior’ zijnde schrik ik altijd weer van zo’n verhaal.
    Hoe oud was je moeder ook al weer? Zo te lezen komt het hopenlijk grotendeels en met hulp (thuiszorg etc.) wel weer een beetje goed.
    Ik wens je veel sterkte de komende tijd en we horen wel hoe het verder gaat! Zelf heb ik angst voor al die ‘enge’ onderzoeken maar als je in zo’n situatie zit denk en hoop ik dat het grotendeels langs je heen gaat.
    Met mijn claustrofobie krijg ik altijd pijn in mijn buik als ik een zo’n scanner zie waar je ingeschoven wordt. Voor die gevallen bestaan ook scanners waarin je kunt staan maar die zullen wel niet in alle ziekenhuizen aanwezig zijn. Nogmaals sterkte en aan jou hebben ze een goeie. Jij weet hoe je op je strepen moet staan. Is soms helaas hard nodig in de medische wereld..

    • Dank je. 🙂
      Mijn moeder wordt dit jaar 80.
      De meeste onderzoeken werden gedaan op de spoedeisende dienst, daar weet ze weinig meer van. Ze heeft geen MRI scan gehad (dan moet je in zo’n ‘tunnel’) wel een CT scan. En een echo van de aderen in de hals. Hart- en longfoto’s, hartfilmpjes etc etc. Die onderzoeken zijn niet eng hoor. Mijn moeder heeft trouwens ook last van claustrofobie dus die was vast blij dat ze niet in zo’n tunnel hoefde te liggen. 😉

      • Gelukkig zit ik nog wel een eindje van de 80 jaar vandaan!
        En ja, vanaf 80 krijg je de helaas een steeds grotere kans op zulke nare toestanden. Gelukkig dat de onderzoeken die je moeder heeft gehad niet ‘eng’ waren en dat ze er weinig weet van had. Daar hou ik me aan vast. Omdat ik alleen woon en ook astma heb draag ik altijd een alarmknop aan een armbandje om mijn pols. Paar jaar geleden voor eigen rekening aangevraagd via Evean. Moet je in een toestand als die van jouw moeder natuurlijk nog wel het benul hebben om op de knop te drukken. Via de meldkamer rukken ze dan uit, inclusief sinds 1 januari j.l., ook direct met een ambulance er achteraan (abt. is dus wel een stuk duurder geworden).
        Aangezien bij het alarmeren (af en toe testen) een oorverdovend lawaai losbarst via de telefoon zal ik ‘m ook meteen indrukken mocht er onverhoopt een inbreker naast mijn bed staan. Hoop dat dit lawaai de boef zo doet schrikken dat hij op de vlucht slaat. Meestal zie je oudere mensen zo’n knop om hun hals dragen maar dat vind ik zo oude damesachtig staan dus heb ik ‘m maar aan het bijgeleverde armbandje bevestigd. Na het alarmlawaai schalt er een stem van de meldkamer keihard door je hele huis en vraagt wat er aan de hand is. Kun je niet antwoorden dan komen ze gelijk kijken.
        Overigens ben ik voor mezelf niet zo voor reanimeren dus als ik al te ver heen ben grote kans dat ze dan toch te laat zijn en dat vind ik best. Hopenlijk ontfermen ze zich dan wel over de poes. Heb allemaal briefjes met instructies en telefoonnummers opgehangen!
        Hoe gaat het nu met je moeder? Veel sterkte met alle drukte en zorg!

  3. Wat verschrikkelijk, Marika!
    Deze keer lijkt ze er nog goed af te komen, maar jullie zijn vast erg bang voor een nieuwe beroerte.
    Ik wens jullie veel sterkte de komende tijd.
    Gelukkig dat het weer wat beter ging, heel begrijpelijk dat je flink van slag bent.

    Fijn dat je net zo doortastend handelt bij je moeder, als wij van je gewend waren bij Tootsie.
    Ze bekijken met jullie wat er allemaal nodig is he, thuiszorg, beugels in de douche, enz.
    Moeilijk voor je vader ook, ik hoop dat hij het redt.

  4. Wat een toestand, en wat erg voor je vader ook wat hij allemaal hoeft moeten doen. Gelukkig gaat het al beter en het is te hopen dat ze goed opknapt hiervan. Sterkte voor je ouders en jou!

  5. Een verschrikkelijk ervaring. Ik kan me voorstellen dat ook je vader helemaal van slag was. Op die leeftijd moet je zoveel onbekende dingen meemaken en om dan precies juist te kunnen reageren lijkt me erg moeilijk. Gelukkig heb jij je erg daadkrachtig getoond. Dat heb je goed gedaan denk ik. Veel en spoedige beterschap voor je moeder gewenst en ook sterkte voor je vader en voor jou en je broer.

  6. Wanneer ik dit lees is het herkenbaar. Niet heel bewust maar de verhalen die ik hoor van mijn vader die had het ook. nu kan die eigenlijk alles weer. Geheugen is alleen slecht en kan geen twee dingen tegelijk.,

    Maar zo te horen gaat het goed met je moeder, al is zo iets wel vreselijk om mee te maken. Heel veel sterkte de aankomende tijd.

    Liefs Elisabeth,
    Ps heb eigen domein nu.

  7. Tjee Marika, wat een nachtmerrie om zoiets mee te maken.
    Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte want het is een enorme impact op jullie leven.
    Hopelijk vallen de uitslagen mee en knapt ze nog verder op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s