Poppen

Het loopt weer tegen Sinterklaas dus de ene stapel reclame na de andere valt op de mat. Behalve als je zo’n anti reclame sticker op de deur hebt, ik heb dat niet want ik vind het veel te leuk om die folders door te bladeren. Vooral de speelgoedfolders blijf ik leuk vinden om door te kijken. Laatst bladerde ik weer eens door zo’n folder en dwaalden mijn gedachten af naar mijn speelgoed van vroeger. Ook al hadden we het niet al te breed, er was altijd meer dan genoeg speelgoed.

Ik was aangekomen bij de poppenafdeling in de folder, met enige verbazing las ik wat ze tegenwoordig allemaal kunnen. Al had ik vroeger ook een pop die echt kon eten, dat was in die tijd heel bijzonder. De mond ging open en dicht als je er een lepeltje instak, trouwens ook als je er je pink instak en dan merkte je dat die pop de kaken had van een Terminator *auw*.

Al bladerend viel mijn oog op een pop die echt kon lopen, ik had vroeger ook een looppop, die was bijna zo groot als ik zelf was. Een hoogwaardig stukje techniek, je moest erachter blijven lopen om die poppenbenen vooruit te schoppen. Het is duidelijk dat de techniek inmiddels een stuk verbeterd is.

Ik had allerlei soorten poppen maar toch was ik niet echt een ‘poppenmoedertje’, tutten met poppen was niks voor mij. Mijn poppen beleefden allerlei spannende avonturen.

Het liefst speelde ik met poppen zoals Sindy. Barbie had ik ook maar kon ik niet zo goed uitstaan, met haar arrogante kop en stijve benen en haar voorkeur voor ‘kiespijn roze’…blèh. Het meest speelde ik dus met Sindy, een donkerharige ballerina versie want die kon alles bewegen. Hele films werden nagespeeld, zo was ze ooit prinses Leia uit Star Wars die gevangen zat bij Jabba de Hutt en schitterde ze ook als Jane uit Tarzan, waarvoor ik mijn kamertje van 2 x 2 m had omgebouwd tot jungle met lianen en een heuse zelfgebouwde kabelbaan.

Naast de meisjespoppen had ik ook een jongenspop, vermoedelijk bekend van een of andere Amerikaanse tv serie waar wij nog nooit van gehoord hadden. Een typische Amerikaanse tiener met Macleans smile, werd geleverd met plastic hamburger en zwabberbenen. Ik mag hopen dat ‘de echte’ die zwabberbenen niet heeft. Deze pop was dus erg losjes in de heupen en dat was in dit geval geen pluspunt. Dat moest dan ook nog doorgaan voor Luke Skywalker, steeds als hij een lichtsabel gevecht aanging, zakte de held grijnslachend door de knieën.

De echte jongenspoppen waren ook niet veilig bij mij, dus mijn broer was zijn poppen regelmatig kwijt. Big Jim was favoriet want dat was een held met flinke spierballen, je kon zijn rug indrukken en dan sloeg hij je op je oog, tenminste als je niet genoeg afstand bewaarde.

Dan had je ook nog ‘De man van 6 miljoen’, je weet wel van de gelijknamige tv serie, gespeeld door Lee Majors in de jaren zeventig. In de serie heeft zijn lijf allerlei bionische aanpassingen ondergaan, waaronder een oog waar hij heel ver mee kon kijken. In de poppenversie was dit erg subtiel verwerkt tot een gapend gat dat een bionisch oog voor moest stellen, via het achterhoofd kon je er doorheen kijken en zag je alles verkleind. De pop had op armen en benen blokjes elektronica die er om het hondsgezeik uitvielen. Het geheel had meer iets weg van een man van 6 knaken dan 6 miljoen. Beetje gammel gedoe… ‘De Bionische vrouw’ had hier ook al last van, uiteindelijk werden de blokjes met plakband vastgezet.

De grote vijand van deze twee was Maskatron. Die vond ik geweldig, een robot met verwisselbare maskers waaronder die van het gezicht van ‘de man van 6 miljoen’. Dat gammele zat waarschijnlijk in de hele serie poppen, Maskatron spande namelijk de kroon qua gammelheid. Hij had verwisselbare armen en benen die je met een schuifje vast kon klikken. Als Maskatron hevig onder vuur lag kon je met een druk op de knop al zijn ledematen tegelijk lanceren. Bij deze pop gebeurde het echter ook op momenten dat het niet de bedoeling was. Probeerde hij zich stiekem voor te doen als de man van 6 miljoen, werd zijn hoofd ineens een meter de lucht in geschoten. Dat heb ik hem in de serie nooit zien doen!

Ik heb nog lang met poppen gespeeld, toen ik een jaar of 13 was en naar de middelbare school ging, vertelde ik enthousiast over de nieuwe Sindy pop die ik had gekregen met Sinterklaas. Er werden wat wenkbrauwen opgetrokken en hier en daar hoorde je iemand proesten, kortom het werd me snel duidelijk dat het tijd werd om mijn poppen gedag te zeggen.

Toch is het nooit helemaal overgegaan want vanaf mijn 19e ging ik zelf poppen boetseren, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan hè? 😉

25 gedachten over “Poppen

  1. Ik had niet zulke luxe poppen als jij. Die van mij konden niet eten en niet lopen. Ik had echt een grote hekel aan Barbie-poppen en vind daar nog steeds niks aan. Mijn HollieHobbie pop heb ik wel nog steeds :-))

  2. Ha Marieke,
    Speelgoed is allemaal zowat op batterijen, daarom vind ik knex en lego beter speelgoed, daar kunnen ze de fantasie goed in kwijt. oma

  3. Hoi Marika,
    Ik kom net thuis van een dagje Tilburg. Bekaf want totaal 7.5 uur in de trein gezeten door een ontsporing bij Amsterdam. Dus een beetje van diezelfde slappe benen als de man van 6 miljoen :-). En dan kijk ik hier en lees dat stukje…..hè dan is mijn hele avond weer goed. Het hoogtepunt was toch wel het lanceren van alle ledematen op een moment dat het niet de bedoeling was. Daarvan gaan al mijn lachspieren zo kriebelen dat ik haast niet meer kan tikken. ’t Gaat al weer!!
    Tijdens het lezen ook nog een uitdrukking geleerd. “Om het hondsgezeik” kende ik nog niet. Gek genoeg snap ik het wel meteen 🙂
    Enne…heb je nog foto’s van dat kamertje van 2 x 2 met die lianen? Dat lijkt me wel leuk om eens te zien.
    Kortom….bedankt voor dit leuke logje. Je verhaal heeft deze hele f*****g rot dag weer goed gemaakt.

  4. De latere poppen herken ik als de poppen waar mijn kinderen mee speelden. Ik heb het dan over Big Jim en Barbie. Wat mij altijd nog bij staat is die pop, die lopen kon. Jij hebt het erover en als kind zag ik zo’n pop. Een hele grote, die kon lopen. De man van de poppenwinkel liep er ook naast en het verkeer stond stil, want het trok veel bekijks. Dit gebeurde allemala in de jaren vijftig. De speelgoedwinkel was naast de Passage in Den Haag aan de kant van het Spui, tegenover het Binnenhof. Over dit vorval heeft zelfs een stukje in de krant gestaan, weet ik van mijn vader, die het voorlas. Ik zei toen, dat ik het had gezien. Ik heb later eigenlijk nooit gehoord, dat kinderen zo’n pop hadden. Jij bent de eerste, die ik over “die” pop iets hoor zeggen.

  5. Ik herken het verhaal van de man van 6 miljoen.Heel lang geleden heb ik de man van 6 miljoen gekocht voor een van mijn zonen.

  6. hmmm de enige poppen waar ik mee speelde waren die kleine soldaatjes van een paar cenitmeter hoog en waar heel wat oorlogen mee zijn gewonnen
    de serie van de man van 6 miljoen heb ik toendertijd wel gevolgd maar nooit de behoefte gehad die pop te willen hebben. charlie angels daarentegen
    maarja dat was toen.

  7. @Yvette: Niet eens een plaspop? Die eetpop heb ik nog ergens op zolder liggen, als ik haar tegenkom zal ik er eens een foto van maken. Ik had ook nog zo’n voor die tijd levensechte babypop, die waren best duur. De pop rook naar roosjes en kon gewoon echte babykleertjes aan. Er waren op een gegeven moment geruchten dat die babypoppen kankerverwekkende stoffen zouden bevatten. Toen moest mijn babypop in een afgesloten vuilniszak in de schuur verblijven, gelukkig bleek er later niks aan de hand te zijn.

    @oma: Och er is genoeg speelgoed zonder batterijen, en de meeste poppen zijn ook zonder batterijen.

    @Plato: De zwabberbenen hoorden bij die Amerikaanse highschool pop met Macleans smile. De man van 6 miljoen was dan wel gammel maar hij stond wel stevig op zijn benen.
    “Om het hondsgezeik” (voortdurend) is hier een vrij bekend gezegde, de Vlamingen gebruiken het ook wel eens zag ik toen ik op dit woord googelde.
    Foto’s van mijn 2 x 2 jungle heb ik niet, helaas!

    @Vedat: Die pop heb ik begin jaren 70 van een tante gehad. Er hangt me iets van bij dat je er naast moest blijven lopen en de arm vasthouden. Maar er hangt me ook nog iets van bij dat dit niet echt goed ging, oftewel het kreng liep zelf voor geen meter, ik moest al het werk doen. Ik vraag me af waar die pop gebleven is. Misschien weggelopen, tja het blijft een looppop hè?

    @J.E. Mulder: Hey wat leuk, en vielen bij die pop de blokjes er ook steeds uit?

    @Remco: Er waren nog wel meer soorten poppen waar ik mee speelde. Kleine actie figuren bijvoorbeeld. Ik weet nog dat ze bij Brons (Zeeman-achtige winkel van vroeger) poppetjes verkochten van 1 gulden per doosje, die waren zoooo leuk. Die kon je ook helemaal bewegen. En Playmobil daar was ik ook gek op.

    @Margriet: Wat leuk dat hij je die pop gaf, is wel heel attent die heeft echt naar je geluisterd.
    Er komen trouwens steeds meer herinneringen bovendrijven. Ik had ook een pop die kon zingen, je moest er kleine zwarte schijfjes (leken wel mini LP-tjes) indoen en dan hoorde je allerlei kinderliedjes. Zoals… “Toen onze mop een mopje was”, “Boer wat zeg je van mijn kippen”, “Daar was laatst een meisje loos”, “Ik stond laatst voor een poppenkraam” etc…

  8. Mijn babypop was er nog een zonder haar en dat vond ik zo jammer, dat ik van alles in elkaar fabriekte om toch iets te krijgen, wat op een pruik leek. Blijkbaar had ik het daar nog wel eens over toen ik al lang en breed verkering had met mijn huidige man. En zo kwam hij op een dag met een grote doos bij me waar een prachtige pop in zat met de prachtigeste haardos die ik ooit gezien had en daar ben ik nog veel mee aan het kapselen geweest ook. Wat leuk, deze herinneringen

  9. Geweldig stukje!
    Mijn nichtje had ook de man van 6 miljoen…Enig!
    Ik had Barbie…en dan lieten we ze samen trouwen hahaha Toen kon ook alles al.
    Liefs: Wilma.

  10. Haha, die looppop viel alleen maar om… Ik was ook geen poppenmamma hoor, wel Barbie’s, die vond ik super. Maar Lego en zo, en buitenspelen natuurlijk, waren veel leuker. Hier ook geen poppen (meer) in huis. Danique vond er ook niets aan….

  11. Ohw geweldig Marika ik lig hier dubbel van het lachen.
    Die man van 6 miljoen hadden wij ook en ik had een plaspop (Brian) die nu ruim dertig jaar later nog steeds familiebezit is.
    (Ehm ik weet niet of Lee al die jaren heeft overleefd..)

  12. Ik had allemaal barbies met heel kort haar. Zodra ik een barbie kreeg, knipte ik het haar af en gaf er een leuk kleurtje aan. Lekker tegendraads, nooit meer over gegaan 😉

  13. @Jolanda: Wij hadden geen katten, anders had ik dat vast ook gedaan.

    @Aline: Vijf Barbie’s nog wel! Ik had er twee, eentje met hele rechte benen van hard plastic en eentje met iets lichtgebogen benen. Ze konden nog niet eens behoorlijk achter het stuur zitten van de Barbie camper. Mijn Sindy’s hadden dus de camper gekaapt.

    @Wilma: De man van 6 miljoen laten trouwen met Barbie? Tjee wat zou de bionische vrouw daar van vinden…

    @Miriam: Ah had jij ook een looppop? Ik was inderdaad niet echt een poppenmama maar de realistische babypop sleepte ik overal mee naartoe, daar was ik gek op.

    @Min: Whahaha arme Lee, wij moeten hem nog ergens hebben liggen. Er is wel veel speelgoed weggegaan maar de poppen hadden we bewaard. Nu nog herinneren waar…

    @Female: Oeps dat zal pijn doen bij Barbie liefhebbers LOL Jij was al op jonge leeftijd creatief dus.

    @Leo: Te macho tsss… Wat dacht je dan van stoere zwaardgevechten en veldslagen met soldaatjes enzo, jij speelde alleen met autootjes zeker?
    Ik heb de bionische vrouw voor je gevonden, alsjeblieft.

  14. IK was niet van de poppen, te macho voor dat soort zaken. Maar begrijp wel de essentie van wat je schrijft. IK wacht nog op de bionische vrouw….om mee te spelen, dat spreekt!

  15. Wat een superleuk logje Marika. 🙂 Flauw hoor, dat dat groepje je maar raar vond met je mooie nieuwe pop. 😦 Zelf heb ik nauwelijks poppen gehad en zeer zeker geen grote! Ik denk dat ik meer met mijn oudere broers en zussen gespeeld heb dan met speelgoed. O ja, wij hadden Bambino, lijkt wel op lego maar dan van wat zachter plastic.

  16. Wij speelden niet met poppen maar kregen stoere brandweerauto’s. Toch heeft moeder een keer een pop voor ons gemaakt. Van een geitenwollen sok maakte ze een eend met een geel snaveltje, ogen en twee gele bungelpootjes.
    Omdat ik de hele dag op mijn duim zuigend door het huis banjerde werd ze dat een keer zo zat dat ze de eend in de kachel gooide. Ik schijn zo verschrikkelijk hard gehuild te hebben, dat ze die nacht nog een nieuwe eend maakte. Ik herinner me dat ik wel blij was maar dat het toch niet echt dezelfde eend was. Hij is een zachte dood in een donkere kast gestorven.
    De eenden heetten geen barbie, ken of lee, maar gewoon eend.

  17. Leuk nostalgisch logje, Marika. Ik was echt een poppenmoedertje ook al had ik maar 2 poppen, een plaspop en een donkere pop. Ik was altijd met die poppen aan het spelen en sliep er ook mee. Helaas hadden mijn poppen geen haar en ik wilde dolgraag zo`n babypop met kambaar haar hebben. Dus heb ik die toendertijd aan Sinterklaas gevraagd, ik kreeg een pop maar wat een teleurstelling toen ik de doos open maakte. In die doos zat de lelijkste pop die ik ooit had gezien, hij was van steen en had van dat geplakte haar wat je niet kon kammen, ook had het helemaal geen lief gezichtje. Met die pop heb ik dus nooit gespeeld, ik had er helemaal niets mee. Als ik hieraan terug denk dan voel ik nog steeds de teleurstelling die ik toen als kind had, ik was toen 6 jaar.

  18. @Truus: Over dat groepje, tja kinderen zijn keihard hè?
    Bambino ken ik niet maar als het op Lego lijkt dan was het vast leuk. Met Lego heb ik ook veel gespeeld, ik vond het leuk om huisjes te bouwen met echte raampjes en deurtjes.
    @Plato: Gebruikte je die eend als een soort tutlapje dan? Anders begrijp ik de actie niet helemaal dat die eend in het vuur ging. Ook niet als het wel om een tutlapje ging trouwens, wat zielig…..
    Ik heb ook met sokpoppen gespeeld, paar knopen erop als ogen en karton in de ‘mond’ waar je een tong op kon tekenen. Er komen allerlei herinneringen boven nu.
    @Sjoukje: Wat een triest verhaal eigenlijk. Misschien waren er in die tijd nog niet veel poppen met haar? En die waren dan misschien wel heel erg duur.
    @Leo: Vliegtuigjes… jaa daar heb ik ook mee gespeeld. Wij kregen wel eens zo’n vliegtuig pakketje van lichtgewicht piepschuim-achtig materiaal, die kon je een heel eind laten zweven. Mijn broer had ook nog een verzameling plastic vliegtuig modellen aan het plafond hangen die hij in elkaar had gezet.

  19. Marika, is een tutlapje zoiets als: duim in je mond en dan het lapje, popje tegen je neus geklemd of zoiets. Want zoiets deed ik en mijn moeder maar roepen dat het niet mocht. Op een keer werd ze er zo nerveus van dat ze dat ding in een reflex in de kachel wierp. Maar kennelijk had ze meteen alweer spijt want ik zie haar nog tot ‘-avonds laat naaien en knopen. Staat me nog allemaal bij. En hoe oud zal ik geweest zijn? Jaar of 5 a 6 misschien?

  20. @Plato: Ja dat bedoelde ik met een tutlapje. Wat een trauma zeg voor zo’n manneke, zijn eend in de kachel…. Wat zal je moeder zich schuldig gevoeld hebben.

  21. Maar ik heb er wel een aardige herinnering aan over gehouden :-).
    Ik vind het trouwens heel leuk om die jeugdfoto’s van je te zien. Dat lachje heb je nog steeds.

  22. Haha heel leuk logje, heb helemaal dubbel gelegen! Ik had een hele lange reactie getypt, tot ik bedacht dat ik er beter een eigen logje van kon maken. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s