De gevallen vrouw

Mijn moeder is vrij klein van stuk en dat is maar goed ook, dan is ze sneller beneden. Ze heeft namelijk de neiging om overal languit te gaan. Dit doet ze op een speciale manier, ze heeft nogal de ruimte nodig om te vallen. Voordat ze eindelijk tegen de grond gaat heeft ze al struikelend vele meters afgelegd en is haar snelheid verdrievoudigd.

Toch kan ze het ook zonder aanloop. Jaren geleden liepen wij al kletsend van de Chinees terug naar huis met tassen vol vreet. Opeens merkte ik dat mijn moeder wel erg stil was, ze had al even niks meer teruggezegd. Ik keek opzij… ik keek achter mij… en daar in de verte lag moeders languit met de tassen Chinees, waar de saus al uit begon te lopen. Ik kreeg bij de aanblik van dit schouwspel spontaan de slappe lach. “Raap die Chinees op!” riep mijn moeder mij toe, die blijkbaar meer begaan was met het eten dan met haar eigen leed.

Een paar jaar geleden op mijn verjaardag wilde ze even helpen in de keuken. Ze pakte een doos toastjes, maakte ineens een rare beweging en met een prachtige pirouette belandde ze achterover in de hondenmand. De toastjes vlogen in het rond waardoor de hond een onverwachts feestmaal kreeg.

Daar lag ze dan met haar benen in de lucht. De halve familie kwam kijken wat ze nu weer gedaan had. Ze moest zo lachen dat ze op eigen kracht niet meer uit de mand kon komen. “Help me dan!”, riep ze terwijl ze tevergeefs probeerde zichzelf uit haar benarde positie te bevrijden. Haar broer kwam de situatie bekijken en vond dat we maar een takelbedrijf moesten bellen. Gelukkig was dit niet nodig en kregen we haar met een paar man uit de mand getrokken.

Laatst was het ook weer raak, na de begrafenis van Ome Jan. De hele tijd liepen wij stevig gearmd, slechts enkele seconden liet ik haar los op weg naar de parkeerplaats en “PLOF” hoorde ik achter mij. Daar lag ze weer languit… Toen ik geschrokken over haar heenboog om te zien hoe erg de schade was, hoorde ik haar lachen. “Wè voorschut… oohooh wè voorschut … whoe hoe haha”, ging het. Het leek dus wel mee te vallen. Mijn vader, een toevallige voorbijganger en ik hebben haar weer rechtop gekregen.

Hier hield mijn vader trouwens een peesontsteking aan over in zijn schouder, ik een pijnlijke linkerarm en mijn moeder… die had alleen wat blauwe plekken. Mijn opmerking om voortaan met de rollator van Ome Jan te gaan lopen, viel niet in goede aarde. “Je denkt toch niet dat ik met zo’n ding ga lopen?!? Ik ben niet oud!”. Oké… (ze is 75) ik hield verder wijselijk mijn mond.



Wat mij inspireerde tot het schrijven van dit logje was het volgende verhaaltje, dat mijn vader eind jaren 70 schreef over een van haar valpartijen.

Vallen en Opstaan

Het volgende verhaal is echt gebeurd. Het was een druilerige dag in augustus. Het was juist deze week Bossche kermis, en we hadden het plan opgevat om gezellig naar de markt te gaan, maar de markt werd nu op de parade gehouden. Wij dus met gezwinde pas naar de parade. Het was ontzettend druk en er was van alles te koop.

Mijn vrouw deed haar inkopen op de afdeling fruit. Het waren werkelijk prachtige pruimen die er lagen te blinken. Ze kocht een kilo van die dingen en betaalde. Daarna gingen we flink gearmd in stevige pas richting huis. Maar dat ging toch niet zo vlot als we dachten: plotseling trok mijn vrouw zich van me los en verhoogde het tempo. Als een komeet vloog ze me voorbij. Vijfentwintig meter verder lag ze in volle lengte op d’ r buik de parade te bekijken met haar pruimen, ze was toch nog gevallen. Al die jonge pruimpjes gegroepeerd rond hun moederpruim.

Toen ik het jonge gerei had opgeraapt keek ik nog even naar moeder. Die lag nog steeds tussen de marktbezoekers, maar niemand die klapte, al had ze dat best verdiend. Pas toen we thuis waren hebben we d’ r benen bekeken. Het was blauw-blauw.

Frans Spijkers

22 gedachten over “De gevallen vrouw

  1. Oh wat leuk. De hele familie Spijkers doet mee. Maar Marika, hoe komt dat nou, dat je moeder zo spontaan neer smakt? Waarom ging ze plotseling harder lopen (verhaal van pa Spijkers)? Weet ze dat zelf?
    Interessante familie. Heb jij nou VEEL van je moeders eigenschappen geërfd, Mariek? Want dan kom ik een keertje met je wandelen :-).

  2. @Plato: Mijn moeder raakt snel uit haar evenwicht, dit had ze als kind al. Toen liep ze al regelmatig rond met blauwe knieën.
    Mijn moeder ging harder lopen om op de been te blijven, als je strompelt dan denk je nog overeind te kunnen blijven als je genoeg vaart maakt.
    Een paar jaar geleden deed ik iets soortgelijks. Ik ben niet gewend om te wandelen in heuvelachtig gebied. Normaal val ik eigenlijk nooit. Maar in een park in Arnhem struikelde ik over de wortel van een boom die ik niet gezien had, en nam ik een sprint het pad af naar beneden, helaas ging ik toch nog tegen de vlakte. Eigenlijk kun je net zo goed gelijk gaan liggen want je valt er alleen maar harder door.
    Maar ja dat instinct hè, toch proberen niet te vallen en het is ook zo genant, dat wil je echt zien te voorkomen. Ik viel tegen de grond vlak voor een bankje waar twee mensen mij vreemd aanstaarden. En wat je tijdens het vallen allemaal nog kunt bedenken, de tijd gaat ineens heel langzaam. Goh je zou bijna denken dat ik aan het vallen ben… nee joh… ikke vallen, dat kan toch niet? Nou… die grond komt toch wel erg dichtbij nu. En dan denk je nog even dat het niet gebeurd is, want dat kan niet. En toch kijkt iedereen naar je… :-/

  3. Nee J Mulder,vroeger zat ik al twee keer in een week bij de dokter met kapotte knieen.Ik hoef maar tegen een ongelijke steen te stoten en ik lig al.Dit zijn echt geen epileptische aanvallen, maar gewoon lompigheid (denk ik).Groetjes Jo Spijkers.

  4. Ai, wat herkenbaar. Ook bij ons, zo moeder, zo dochter. Er hoeft maar een tegel scheef te liggen. En het ergste is….die slappe lach. Heel genant, maar niet te voorkomen

  5. Leuk om te lezen, minder leuk om mee te maken denk ik.
    Ik ben zelf jaren keeper geweest en heb daarbij een goede valtechniek geleerd. Als ik onderuit dreig te gaan, ga ik niet rennen, maar juist zo snel als mogelijk liggen op de plek die mij het beste uitkomt.

  6. Terwijl u voor de rest toch verre van lomp bent, mevrouw Spijkers. U maakt mooie dingen, u bent de moeder van een creatieve dochter. Daar hoort dat struikelen helemaal niet bij.
    Misschien bent u tijdens het wandelen in gedachten met heel andere dingen bezig dan met het lopen.

  7. Plato,ik ben echt niet met andere gedachten bezig, moet veel te veel opletten met waar ik loop.Toen de kinderen nog klein waren, riep ons Marika,doet mama nou? Frank daarentegen mompelde zoiets van ,we veur schut !!!!!!!Maar lachen moesten we ondanks alles toch, vooral ons Mariek en ik.De gevallen vrouw. Jo.

  8. Haha ik moet er stiekem wel een beetje om lachen, gelukkig is het nooit echt ernstig geweest (toch?).
    Ik voel me ook wel een beetje verbonden met je moeder. Ik heb hetzelfde maar dan met de fiets. Hoe vaak ik al ben gevallen….
    En elke keer denk ik: niet weeeer….

  9. OT: bedankt voor je berichtje over Sjoukje, gelijk even daar een reactie gaan zetten!
    On topic:
    *verbergt die hele big smile* Soms hebben mensen inderdaad de neiging van vallen en ergens is het nog wel grappig ook.. Zolang het goed gaat!

  10. Wat heb je een leuke manier van schrijven, ik zie het voor me! Ik hoop dat je moeder zich niet al te erg had bezeerd.
    OT: Dank je wel voor het berichtje over Sjoukje.
    Groetjes Mar

  11. “Dat is iets voor oude mensen”, zei mijn opa van toen 85, toen iemand hem suggereerde dat het misschien wel handig zou zijn om een stok bij het lopen te gebruiken…

  12. Bedankt voor het bericht over Sjoukje, Marika.
    dat is wel even flink schrikken.
    Rare reactie van die dokter, naar die familie naasten toe.
    Zo van…Als het mis gaat, ligt het aan jullie.
    Het is jullie verantwoordelijkheid. ed.
    Maar als het goed gaat zal het wel heten,
    dat het aan die dokter en medisch team, zelf lag.
    We moeten er het beste van hopen Marieka.
    Knf. van Lady Troy

  13. Mooi geschreven, zowel door jou als door je vader. En ik herken het ook wel.. misschien ben ik nog niet zo vaak gevallen, maar ik ben dan ook nog geen 75. Maar ik val ook wel.. en dan liefst op plaatsen waar heel veel mensen zijn, zo genant hahaha. En helaas voor hem heeft mijn zoon mijn onhandigheid geërfd. Alleen is het bij hem nog een tikkie erger dan bij mij, hij breekt, kneust en bezeert zich veel meer dan ik, maar vallen kunnen wij ook als de beste. Heel veel sterkte met de slappe lach en het vallen. Hopelijk zal het nooit te pijnlijk zijn.

  14. Hallo Marika, wat heb je dat weer beeldend beschreven! Ik zie het zo voor me, het doet me ook denken aan de “Comedy Capers” van vroeger. Ik vind het best lachwekkend om te lezen, tenminste, zolang ze er niets ernstigs aan overhoudt!

  15. Oh, mijn god toch, ik lig dus helemaal in een stuip bij dit verhaal.
    En wat leuk dat je moeder zelf ook zo in een deuk ligt.
    Ik herken dat versnellen van een keertje in Casablanca. Onder het vallen bleef ik maar denken dat ik het nog ging redden maar ik ging toch echt neer. Al die marokannen schrokken zich een hoedje maar mijn twee collega’s hingen slap tegen de muur van het lachen en hebben het de hele dag over die rare val van mij gehad. En maar lachen……om mij

  16. Hoi Marieke. Ik log helaas nooit in het weekend dus kwam ik er heel laat achter wat er met Sjoukje gebeurd is. Ik dank je ieder geval voor je waarschuwing!
    Ik kan me wel voorstellen trouwens dat je moest lachen dat je moeder zo op straat zat. Zou ik denk ik ook gedaan hebben 😉

  17. @allemaal: Wat leuk zoveel reacties!
    Bij de meeste valpartijen van mijn moeder bleef de schade beperkt tot blauwe plekken. Helaas liep het ook wel eens minder goed af, zo heeft ze een keer haar pols gebroken toen ze over de tas van mijn broer struikelde en haar onderbeen verbrijzeld toen ze van de vensterbank viel tijdens het ramenzemen.
    Dat was trouwens wel heftig hoor, haar been zit van binnen vol platen en schroeven. Ze heeft 3 maanden niet op dat been mogen lopen en lang moeten revalideren. Mijn moeder heeft er nog altijd last van bij het lopen, waardoor ze nog sneller uit balans raakt.

  18. Wat mal, dat je moeder zo snel valt. Gelukkig kan ze er – zo te lezen – meestal wel om lachen.
    Nog bedankt voor je stem bij Plato trouwens!

  19. Nou Mevrouw Spijkers, dan wens ik u sterkte in de toekomst. Val zacht…en denk er om….een echte spijker laat zich niet op de kop slaan maar slaan hun nagels uit om zich staande te houden.
    Deze doortimmerde wens wordt u gezonden door Plato.

  20. Plato,zacht vallen kon ik wel toen ik jong was, maar nu ik bij de grijze golf hoor kwak ik zomaar ergens neer!!!!!Je ziet en voelt dan wel waar je neerkomt. Maar we blijven overeind.(althans dat proberen we) Groetjes Jo.

  21. “Al die jonge pruimpjes gegroepeerd rond hun moederpruim.”
    Hier moest ik zo verschrikkelijk om lachen
    Gelukkig blijft de schade meestal beperkt, maar zo te lezen is de dokterspost ook al aardig bekend met moeders.
    In plaats van een rollater dan maar knie- en polsbeschermers dragen????

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s