Buuf

Ik liet laatst foto’s zien van de afvalberg bij de oude buurvrouw in de tuin, waardoor ik al het vermoeden kreeg dat ze zou gaan verhuizen.

Inmiddels weet ik iets meer, mijn oude buuf van een jaar of 83, is een tijdje terug opgenomen in een verpleeghuis. Ze heeft schijnbaar een hartinfarct gekregen en heeft twee dagen in de woning gelegen voordat ze gevonden werd. Tussen de troep en in haar eigen vuil. Is dat niet vreselijk? Ik schrok er heel erg van, ze zou geklopt hebben voor hulp maar ik heb echt helemaal niks gehoord en mijn andere buurvrouw ook niet.

De verantwoordelijkheid ligt natuurlijk in eerste instantie bij de familie, bij zo’n oud mensje bel je toch in ieder geval dagelijks even op om te checken of alles goed is? Daar snap ik echt helemaal niks van. Ik bel mijn ouders iedere dag, en als ik een paar keer geen gehoor zou krijgen dan sta ik direct voor de deur.

Met mijn buuf had ik niet zoveel contact, in de zomer wat meer dan in de winter omdat je dan vaker in de voortuin bezig bent. Ze was geen makkelijk mens en vrij bemoeizuchtig. Al zag ik haar niet vaak, ze hield wel alles in de gaten en wist precies wie er langskwam en hoe vaak. Lange tijd probeerde ze mij aan haar zoon te koppelen, later hoorde ik dat ze dit ook al deed bij de vorige buurvrouw en de buurvrouw naast mij die nota bene getrouwd was. Iedere keer als ik haar zag begon ze er weer over, waardoor je ook niet snel bij haar op de koffie zou gaan, ik ging haar eerder ontlopen.

Ze had al veel eerder naar een bejaardentehuis moeten gaan maar ze wilde niet en dan is het erg moeilijk denk ik. Vorig jaar kwam ze in aanmerking voor een bejaardenwoning, mooi huisje en alles gelijkvloers, maar dat vond ze niet goed genoeg. Ze had ook een appartement in de nieuwbouw naast dit huizenblok kunnen krijgen, maar toen ze hoorde dat ze buren boven zich zou krijgen wilde ze niet meer. Heel triest dat het nu zo gelopen is. Misschien moest het zelfs wel zover komen voordat de familie in kon grijpen omdat ze zelf niet wilde, ik weet het niet…

Ik weet dat het niet mijn verantwoordelijkheid was maar ik voel me er toch erg rot over. Natuurlijk was ik me bewust van het feit dat ze alleen woonde en dat haar iets zou kunnen overkomen, ik was dan ook alert op rare geluiden of hulpgeroep, maar ik hoorde helemaal niks… Als ik bedenk dat ze daar zo hulpeloos gelegen heeft voel ik me gewoon beroerd en ja toch schuldig…

Binnenkort eens afspreken met de andere buurvrouw om bij haar op visite te gaan in het verpleeghuis.

8 gedachten over “Buuf

  1. Hoi Marika, vervelend dat het zo gelopen is met je buurvrouw. En ik begrijp je gevoel wel, had het zelf waarschijnlijk ook gehad, maar je kunt jezelf niks kwalijk nemen hoor. Ik denk dat iedereen min of meer verantwoordelijk is voor de mensen om hem/haar heen, maar in eerste instantie is zo’n vrouwtje, de verantwoordelijkheid van de familie. En ik kan me voorstellen dat je er niet elke dag even heen gaat om te checken of alles goed gaat.
    Ga jezelf niet te schuldig voelen hoor.. niet nodig. Sterkte voor je buurvrouw

  2. O ja Marika, dat kan ik me héél goed voorstellen, daar zou ik me ook schuldig door voelen ook al wist ik dat het mijn verantwoordelijkheid eigenlijk niet is. Bwaaah twee dagen ook nog…je hoort altijd van die verhalen en dan denk je “hoe is het mogelijk”. Wanneer het dan naast je gebeurt is dat heel onwerkelijk.

  3. @Esther: Ik denk dat het nog voor de kerstdagen gebeurd is en toen was ik nogal druk en weinig thuis. Maar ja de avonden en vooral ’s nachts had ik toch iets moeten horen, ik ben nog wel eens laat naar bed.
    Zomaar even langsgaan deed ik niet zo snel want ik wist dat ze vaak lag te rusten en dan zou ze helemaal naar de deur moeten komen (ik had geen sleutel). Je kon ook niks zien want de wc deur in de gang stond steeds open precies voor de voordeur. En door de keukengordijnen kon je ook niks zien.
    @Emmelinda: Dat dacht ik ook gelijk, je hoort die verhalen wel eens en dan denk je hoe is het mogelijk. Maar ja…

  4. Wat een verhaal. Ik kan me voorstellen hoe je je voelt, zo zou ik me misschien ook gevoeld hebben maar ik denk niet dat het terrecht is dat je schuld op je neemt. Ze is niet jouw verantwoordelijkheid en je was alert maar het is menselijk dat je haar niet gehoord hebt, hoe erg het voor haar misschien is. Het is inderdaad een onwerkelijk verhaal. Sterkte voor je buurvrouw.

  5. Mensen die niet voor zichzelf kunnen zorgen,dienen verplicht naar een verpleegtehuis te gaan.Indien men niet wil,dan maar via een rechterlijke beslissing voor hun eigen bestwil.

  6. Ik ben misschien wat hard maar in jouw positie zou ik het weliswaar rot vinden voor haar maar mij daar geen moment schuldig over voelen. Jij hebt jouw leven en dat kost genoeg energie….

  7. Zat ik er met mijn -grappig bedoelde- opmerking of je zeker wist dat ze er niet tussenlag, toch in de goede richting.
    Kan me voorstellen dat je je wat rot voelt, maar eerlijk… wat had je kunnen doen?

  8. Misschien voelt buuv zich daar wel prettiger. Dat ze wat aanspraak heeft en zo. Oude mensen vereenzamen vaak zo. En het is niet iedereen gegeven om goede contacten te onderhouden. Misschien was ze eenzelvig en had ze haar karakter niet mee.
    Ik zou mezelf niets verwijten. Maar zo’n bezoek aan het verpleeghuis is erg leuk van je.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s