Fobietje

Bonnie is altijd een apart geval geweest. Niet bepaald een Golden Retriever karakter volgens de raskenmerken. Wel de lieve en altijd vrolijke kant maar niet het evenwichtige en zelfverzekerde. Mijn vorige golden had dit wel, die was zelfs verwaand te noemen. Bella keerde regelmatig honden die zij niet interessant vond de rug toe. Bonnie niet, zij vindt iedereen leuk en aardig.

Ze heeft het niet zo op vuurwerk en onweer, daar kan ze helemaal panisch van worden. Bella trok hooguit een wenkbrauw op en ging verder slapen maar Bonnie moesten we onder de kalmerende pilletjes stoppen, waarna ze het toch nog voor elkaar kreeg de bank op te klimmen. Die pilletjes mag ze inmiddels al lang niet meer vanwege haar epilepsie, dus is het iedere keer feest bij onweer of vuurwerk.

Ze weet ook nogal goed verband te leggen tussen gebeurtenissen. Zoals bij hevige regenval -> kans op onweer. Waardoor ze al zit te bibberen als het een keer flink regent. Soms heeft ze ook angsten die ik niet helemaal kan peilen. Dan wil ze niet alleen gelaten worden, terwijl ze normaal heel goed alleen kan zijn. Gisterenavond was het weer zover.

Ik maakte aanstalten om naar boven te vertrekken en deed de lampen uit, liep naar de gang en wie stond me daar op te wachten…Bonnie. Dat doet ze wel vaker, dan gaat ze in de gang staan zodat ik de deur niet dicht kan doen van de woonkamer, heel irritant. Ze stond wat te dribbelen en ik ging haar nog maar een keer uitlaten want ik vertrouwde het niet zo. Het was inmiddels 2 uur ’s nachts en ik had knallende koppijn. Ze nam alle tijd en leek helemaal geen hoge nood meer te hebben. "Doe dan wat!" fluisterde ik haar streng toe en wees richting gras. Uiteindelijk een plasje en dat was het. Ik kwam weer binnen, zette Bonnie in de woonkamer en deed vlug de deur dicht voordat ze weer achter me zou staan.

Hè hè eindelijk kan ik slapen dacht ik terwijl ik de trap beklom. Even later kom ik uit de badkamer en hoor ik haar janken beneden. Ik heb het een tijdje aan staan horen in de hoop dat ze het op zou geven, maar helaas. Verdorie, zou ze dan toch nog iets anders moeten doen? Weer naar beneden, het was inmiddels half 3 ’s nachts. Deze keer ging ik achterom met Bonnie. Nog net op tijd griste ik een zaklamp mee voor eventuele vervelende verrassingen onderweg. Opvallend schoon was mijn tuinpad.

Bij de poort sta ik wat onhandig te doen en mijn lampje schijnt ineens naar links. Nu weet ik gelijk dat naaktslakken ook kunnen klimmen, precies in de lichtbundel zat een grote naaktslak op mijn schuurdeur te glibberen. Dat kon er ook nog wel bij! Mijn hoofdpijn werd van schrik nog een graadje erger. Snel de poort van slot en Bonnie uitgelaten. Ze deed uiteraard weer niks en zuchtend slofte ik terug naar huis. Dit zou een lange nacht worden.

Ik ging maar weer een lampje aanmaken en plofte in mijn bureaustoel om te wachten tot Bonnie zou slapen. Al snel werd ze rustig en ging ze liggen. Zolang ik bij haar in de buurt zat was het goed. Ik keek de bank eens aan, maar die ligt niet echt geweldig en zou me alleen nog maar meer koppijn opleveren. Verheugd hoorde ik Bonnie na een tijdje een snurkend geluid maken, dit was mijn kans om weg te komen! Helaas had ik de verkeerde stoel uitgekozen, dit was de kraakstoel. Heel voorzichtig probeerde ik op te staan, maar iedere beweging die ik maakte zorgde voor een oorverdovend gekraak. Dat moest dus hééééél langzaam. Eindelijk stond ik naast mijn stoel, trots op mijn bijna geruisloze slow-motion moves, keek ik triomfantelijk naar Bonnie die dit niet gehoord kon hebben. Bonnie staarde terug met een blik van "waar gaan wij naartoe?!?". Aááárg….!!

Uiteindelijk kon ik rond half 4 toch ongezien wegsluipen en mocht ik eindelijk gaan slapen.

5 gedachten over “Fobietje

  1. och meis wat een verschrikking… heel vervelend voor jou maar dat angstige ook voor bonnie..
    maar wat een supoerfoto! lieffffffffffffffffffff 😀

  2. Wij laten onze hond inmiddels maar op de slaapkamer slapen. Heel vroeg wakker gemaakt worden door jankerig gepiep uit de huiskamer is ook niet echt tof. Het voordeel is dat de poezen ’s nachts meer rust krijgen. Dat ze door de huiskamer kunnen darren zonder de kans te lopen achterna gezeten te worden door een hond die ook mee wil spelen, maar die dat wat ruw doet voor de peozen.

  3. @Daantje: Ik ben er wel aan gewend na 11 jaar. 😕 Ik was allang blij dat ik er ’s morgens niet extra vroeg uit zou hoeven, kun je ook nog treffen. 😮
    Die foto heb ik een paar maanden geleden gemaakt. 🙂
    @PeterS: Soms zou je inderdaad willen dat ze konden praten, maar aan de andere kant…wel lekker rustig zo. 😛
    @coração: Da’s hier niet echt een optie aangezien ze dan eerst een trap op moet. Gelukkig slaapt ze de meeste nachten wel gewoon door zonder gejank. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s