VR

vr-brilVirtual Reality, dat leek me zo interessant. Ik loop een beetje achter nu maar een paar jaar geleden was het een hele hype. Toen ook de supermarkten er op inspeelden met speciale VR apps en VR brillen waarmee je o.a. dinosaurussen kon zien in een 3D wereld, ging ik toch eens kijken wat je daar nou voor nodig had. Het bleek dat je hier een best wel dure telefoon voor nodig had die de meeste kinderen blijkbaar wel hadden en ik niet, die van mij was daarvoor te oud. Helaas…

Maar sinds een maand of 5 heb ik eindelijk een nieuwe telefoon, het is een budget telefoon maar wel een hele goede en die kan dat VR gebeuren ook helemaal aan. Vorige week de stoute schoenen aangetrokken en eindelijk zo’n VR bril gekocht. Je hebt ze al voor een paar euro, maar dan zijn de lenzen niet zo’n beste kwaliteit. Die van mij was bijna 40 euro maar dan heb je er wel een die je kunt verstellen zoals de afstand tussen de lenzen en focussen. Daarnaast heeft hij extra grote glazen en een blauwfilter, zodat je ogen iets minder snel verpest worden. Een handig klepje met magneetsluiting om je telefoon in te klemmen, zodat je snel iets kunt opzoeken op je telefoon en weer verder kunt kijken.

De spelletjes zijn nog niet zo heel interessant op dit vlak (is niet te vergelijken met de PlayStation VR die mijn broer heeft) maar de VR 360 graden video’s zijn erg mooi om te zien. Je waant je in een andere wereld, waar je helemaal om je heen kunt kijken alsof je daar daadwerkelijk staat. Oké het is natuurlijk niet zo scherp als op tv maar dat wist ik van tevoren, het viel me eigenlijk erg mee qua beeld.

Mijn ouders vonden het ook geweldig. Mijn moeder zat tussen de puppy’s in virtual reality, ze begon zelfs tegen ze te praten. Ook nog mooie natuurbeelden laten zien, waar je dus helemaal om je heen kunt kijken alsof je daar bent. Mijn moeder keek naar beneden en riep verrast, “ooh ik zie vissen!”
In een bootje gevaren in Venetië. Parijs bezocht en over de Victoria watervallen gevlogen. Van een waterglijbaan gesjeesd en een achtbaan. “Onvoorstelbaar hoe dat kan” zei mijn vader, “zo kom je nog eens ergens!”

Eigenlijk zouden ze dit veel vaker moeten gebruiken in de zorg en bijvoorbeeld bij mensen met dementie, die haast nergens meer komen. Al is het maar om de zee weer eens te zien of naar een mooie zonsondergang te kijken.

Je kunt zelfs je eigen 360 graden foto’s maken met een gratis app en die bekijken in zo’n bril. Laatst een gemaakt in de tuin. Hij nam het geluid ook op. Dus ik kon mijn eigen tuin bekijken via dat ding terwijl ik de vogeltjes hoorde fluiten, echt heel apart. 🙂

Nu ga ik zo naar mijn ouders toe, ook vanwege moederdag, heb al een leuke video voor mijn moeder waar ze tussen de katten kan zitten. Benieuwd hoe ze dat vindt. 😉

vr1vr2

Nieuwe potloden

Eindelijk eens behoorlijke grafietpotloden gekocht, ik had alleen nog maar een paar Bruna potloden en 2 vulpotloden. Ik miste wat zachtere potloden (B) om meer contrast aan te brengen dus kocht ik deze set van Faber-Castell voor een euro of 15.

potloden1potloden

Dat moest natuurlijk uitgeprobeerd worden en heb er dit oog mee getekend, ik ben er erg blij mee, is echt een heel verschil.

IMG_20190208_135829

Koude voeten

img_20190122_152140Code geel voor 3 cm sneeuw was misschien wat overdreven, maar toch viel er hier gisteren in zo’n 5 uur tijd een aardig laagje, toch wel iets meer dan 3 cm. 
Ik wilde eropuit met de camera maar het bleef maar sneeuwen, dan maar tijdens de sneeuwbui er doorheen. Camera in de tas, telefoon in jaszak, muts op én capuchon en daar ging ik. Anderhalf uur later kwam ik redelijk verkleumd en ingesneeuwd terug, maar ik had wel wat foto’s kunnen maken.

Ook in de avond zag de besneeuwde tuin er sprookjesachtig uit dus ook dat moest vastgelegd worden. Vandaag opnieuw koude voeten, want toen ging ik weer een uurtje wandelen in het park. Zo vaak ligt er geen sneeuw dus nog even van genieten. Maar morgen mag het wel weg zijn want dan moet ik er op de fiets doorheen. 😉

Reclamevrij

Mijn weblog gaat er wat anders uitzien, ik ben gestopt met het betaalde custom design abonnement, daar kon ik mijn weblog wat extra mee stylen, maar ik vond het geen 30 euro per jaar meer waard. Dus terug naar een gratis design en daarvoor in de plaats mijn weblog reclamevrij gemaakt door een standaard betaald abonnement te nemen.

Zelf zie ik geen reclame als ik ingelogd ben bij WordPress maar als ik kijk via mijn tablet of telefoon dan zie ik hoe de bezoekers het zien, dat was even schrikken zoveel reclames. Zelfs tussen de reacties… wel duur om van de reclame af te komen, maar ja als je 4 euro per maand rekent lijkt het minder erg. 😉

Nu nog een beetje zoeken naar een redelijk design en de kopfoto aanpassen en zo.

Lieve Bibi

IMG_20181227_172852
Bibi 27 dec

Gisteren heb ik volkomen onverwachts afscheid moeten nemen van Bibi, ze had acuut nierfalen. Bibi is 11 jaar oud geworden, in mei zou ze 12 worden.

Nog maar 5 weken geleden dat ik Sammie van mijn ouders in moest laten slapen en nu stond ik daar weer, alleen was het nu mijn eigen lieve Bibi. Wat een vreselijk begin van het jaar.

Vorige week leek ze minder te eten dan normaal en vrijdag wilde ze vrijwel niks eten en zag ik dat ze weer een zweer achterop de tong had, dit heeft ze vaker gehad als haar allergie weer opspeelde. Vanwege de allergie (atopie) kreeg ze om de dag een tabletje dexamethason, dit hielp ook voor haar astma.  Niks doen was geen optie want ze krabde dan heel haar snuit en buik open, zo’n middel geeft wel kans op bijwerkingen maar ja je moet wat. Haar suiker hield ik zelf altijd in de gaten, want ze kunnen suikerziekte krijgen hierdoor, maar was altijd een nette waarde. Dit ging 7 jaar lang goed.

Maar vorige week dus at ze slecht, ze probeerde wel te eten maar stopte snel na een paar happen, ik dacht dat is duidelijk door de pijn. Ik heb haar toen pijnstilling gegeven en ben haar gaan ‘dwangvoeren’ met speciaal natvoer van de dierenarts, steeds kleine beetjes op de tong gedaan en dan at ze het op. Dit ging redelijk, ik merkte ook dat de pijnstilling wel wat deed, want na ongeveer een uur na het toedienen zag je haar ontspannen en relaxed gaan liggen.

Op maandag oudejaarsdag had ik met haar naar de dierenarts willen gaan, maar die ochtend at ze uit zichzelf weer wat brokjes. Ik dacht dan wacht ik toch nog maar even, ze waren al flink vuurwerk aan het afsteken buiten en als je er dan doorheen moet met de fietskar, dat is geen pretje. Helaas op dinsdag wilde ze helemaal geen eten, en gaf ze gelijk over als ik haar iets aanbood, de kliniek was toen gesloten dus de dag erna gelijk een afspraak gemaakt.

Dat was dus gisteren. Ik dacht ze zullen de dexamethason wel tijdelijk verhogen en misschien antibiotica erbij geven, net als een paar jaar geleden toen ze dit ook had.
De dierenarts deed een lichamelijk onderzoek en voelde de buik lang na, ze zei nog niks, wel dat ze twijfelde of het wel door die zweer kwam dat slechte eten. Ze wilde direct een bloedonderzoek doen. Na een half uur kreeg ik de uitslag. Het was heel slecht nieuws, ze bleek acuut nierfalen te hebben. Dat kwam als een mokerslag aan, hoezo dan, ze heeft geen symptomen van nierfalen op het niet eten na dan, haar vacht zag er ook mooi uit. Terwijl ik normaal altijd het ergste denk, dacht ik nu echt dat er niks bijzonders uit het bloedonderzoek zou komen.
De waardes waren extreem hoog, toen vertelde de dierenarts dat ze al gevoeld had dat de nieren vergroot waren en onregelmatig aanvoelden.
Maar wat nu dan?? vroeg ik in shock. We kunnen niks meer doen zei de dierenarts. Ik heb haar daarna tot mijn grote verdriet in moeten laten slapen. Weer meenemen naar huis terwijl ze alsmaar zieker werd wilde ik haar niet aandoen.

Je gaat toch denken hoe dan, waardoor? Dat moest dan ergens vorige week gebeurd zijn, ze had niks aparts gegeten of gedaan. Op mijn vragen of het dan van de dexamethason kon komen, vertelde ze dat de nierfunctie soms slechter wordt daardoor maar dat je dan een geleidelijke achteruitgang krijgt, dus niet zo acuut. Meestal kom je niet achter de oorzaak, vervolgde ze. Ze had het natuurlijk al voordat ik de pijnstilling ging geven, al zal dat niet gunstig zijn geweest voor de nierwaardes. Toch verzekerde de dierenarts mij dat dit niet veel uitgemaakt heeft. Ze heeft in ieder geval daardoor geen pijn gehad.

En dan kom je thuis en is het allemaal zo onwerkelijk, zo onverwachts in 1 keer weg, vorige week sprong ze nog vrolijk bij mij op schoot. Zij was de jongste en mankeerde eigenlijk het minst als je het vergelijkt met Tootsie. En hij leeft al een poosje in reservetijd, dus hoe lang voordat ook hij…

Ik liep langs de kattenbak en zag de afdrukken van haar kattenpootjes nog in het grit. Haar speelgoed overal en haar favoriete mandje en speelhuisje. Steeds denk je dat ze zo om de hoek komt gelopen, maar dat gebeurt niet en ’s avonds geen Bibi bij me op schoot. Want dat was vaste prik. Bibi was vrij eenkennig maar bij mij was ze een knuffel, lag het liefst de hele dag bij me. Pootjes uitgestrekt naar boven tot in je hals en dan kon ze je zo aankijken met die mooie ogen van ‘wat hebben we het toch goed hè?’ Ze was ontzettend lief, schattig en ook grappig met vaak de meest uiteenlopende uitdrukkingen op haar koppie, ze kon echt verontwaardigd en ook zielig kijken maar ook heel tevreden met een big smile.

Aan Tootsie merk ik nog niks, hij doet gewoon als altijd, heeft niet lopen zoeken of zo, gelukkig maar, want dat zou ik toch ook wel erg zielig vinden. Wel slaapt hij veel…

Ik mis haar nu al heel erg, dit zal echt moeten slijten. Bij de meeste dieren die ik moest laten gaan, had ik er ondanks het verdriet op zich wel vrede mee, maar dat gevoel heb ik nu niet, ik was er niet op voorbereid. Het voelt alleen maar heel oneerlijk, te vroeg, te onverwacht. 😦

Hieronder nog  een aantal foto’s van Bibi.

Sammie

Op 26 november heb ik Sammie, de kat van mijn ouders, in moeten laten slapen. Hij is 13 jaar oud geworden.

Hij was al langere tijd ziek, vermoedelijk suikerziekte en artrose in zijn voorpoot. De laatste maanden is hij enorm afgevallen, hij had zwaar overgewicht. Een kat die zich helaas nooit liet behandelen, hij vloog je aan als je ook maar iets probeerde en dan was het gelijk goed raak. Hij beet niet 1 keer en weer los… nee je had dan gelijk je hele arm rondom vol bijtwonden en krabben. Diverse keren met mijn ouders naar de huisarts geweest vanwege bijt- en krabwonden. Als hij een kat zag in de tuin, raakte hij zo opgefokt dat hij de eerste de beste die hij zag aanviel. Afgeleide agressie noemen ze het ook wel.

Toen iedereen riep ‘afmaken dat beest’ omdat het niet meer verantwoord was bij twee oude mensen, hebben we toch besloten om hem te houden, ze hielden ondanks zijn kuren veel van hem. Ik had de ramen afgeplakt met folie zodat Sammie geen katten meer kon zien, daarna heeft hij hen niet meer ‘zomaar’ aangevallen.
Hij had ook een lievere kant, het was alleen geen knuffelkat en aaien was oké maar niet te lang. Ik mocht hem de laatste tijd zelfs af en toe voorzichtig borstelen, wel soms nog even een uithaal voor de show als ik weer wegliep, want je moet wel laten zien wie er de baas in huis is natuurlijk. 😉

Ik gaf hem voor de artrose een paar keer per week pijnstilling door wat mousse, het enige wat je bij hem naar binnen kreeg qua meds. En voor de zekerheid op diabetesvoer overgezet. Maar je kunt niet oneindig rekken als je hem niet kunt behandelen dus die bewuste dag was het genoeg geweest. Hij kon ineens zijn pootje niet neerzetten van de pijn en wilde niet meer eten. Mijn ouders zagen nu ook in dat het zo niet langer kon.
Eerst pijnstilling gegeven en toen dat begon te werken was ik een paar uur later met hem bij de dierenarts.

Ik heb laatst deze tekening gemaakt met grafietpotlood van een foto van Sammie en voor hen ingelijst, ze waren er heel blij mee. De tekening is op A5 formaat, de lijst A4. We zullen hem missen die vurige rooie.

Dementie agenda app

In oktober 2016 had ik het er al over op Facebook, het wordt tijd dat ik hier ook over schrijf op mijn blog. Het is nog te onbekend bij velen merk ik, ook bij zorgverleners en mantelzorgers. En dat is jammer want het is voor ons een onmisbaar hulpmiddel geworden.

Inmiddels dus alweer twee jaar geleden was ik op zoek naar een hulpmiddel zoals Dayclock of Clockaid voor mijn ouders, om hen aan van alles te helpen herinneren. Zodat ik niet meer zoveel keer per dag hoefde te bellen.

Nu zijn dat vrij dure opties. Die Dayclock kost meer dan 200 euro (incl. tablet) en wil je alle functies dan heb je ook een abonnement nodig. Gelukkig kwam ik de app “Dementia Diary” tegen in de Play store (ook verkrijgbaar voor iOS). Helemaal gratis! Met een duidelijke dagaanduiding met datum en tijd en de mogelijkheid om meldingen te laten verschijnen, het werkt namelijk met de google kalender/agenda. Het is ook nog in het Nederlands, alleen het menu is in het Engels.

Mijn ouders hadden nog een 7 inch Android tablet liggen en daar heb ik het op geïnstalleerd. Ik log gewoon op mijn pc, tablet of telefoon in op het google account van die tablet, kan dan afspraken erin zetten en aanpassen en die verschijnen vervolgens vanzelf bij hen op het scherm. De tablet staat nu op een tafeltje naast de bank waar mijn moeder altijd zit. Hangt constant aan de (originele veilige) oplader en de app ‘Screen on’ zorgt ervoor dat het scherm niet uitgeschakeld wordt. Het scherm is ook beveiligd (‘locked’) zodat er niks kan gebeuren als ze het scherm per ongeluk aanraken.

Het hele weekmenu staat er in, zodat ze elke dag kunnen kijken wat ze ook alweer zouden eten. Om 12.30 en 19.30 krijgt mijn moeder elke dag de melding dat ze haar extra drinkvoeding moet nemen, met een geluidssignaal erbij zodat ze gewaarschuwd wordt, na een kwartier nog een keer. Bij een herinnering met alarm verschijnt er een rode balk achter de tekst zodat het extra opvalt, ook de tekst is dan groter. Wanneer de thuiszorg komt, wanneer de containers naar buiten moeten, verjaardagen, ook dat staat er inmiddels allemaal op.

Je kunt van alles aanpassen in het menu, de kleuren, het lettertype, de indeling, digitale of analoge klok, ook kun je er foto’s op laten zien, of een fotoachtergrond gebruiken, zelfs een verbinding maken met Skype (maar dat heb ik niet geprobeerd).
Ik heb gekozen voor een prikkelarme versie, achtergrond zwart met witte letters, zo overzichtelijk mogelijk. Dit verbruikt ook minder stroom omdat je de helderheid van het scherm terug kunt draaien, terwijl het toch goed leesbaar blijft.

Bij een herinnering met alarm kun je een geluidssignaal laten horen, maar als je ‘Speech enabled’ aanvinkt in het menu wordt de activiteit/afspraak zelfs voor je opgelezen. Dit is wel afhankelijk van je tablet en welke Android versie erop staat.  Bij de oudere tablet van mijn ouders werkt dit helaas niet, bij mijn nieuwere tablet met Android 7 wel. Wel even schrikken als je tablet plotseling begint te praten. 😂

De interface is even wennen, want je moet op bepaalde delen van het scherm drukken, voordat je een optie kunt aanpassen, zoals de kleuren van de achtergrond. Ook het ‘locken’ gaat op die manier, door een aantal keer achter elkaar op een bepaald punt op het scherm te tikken. En om in het menu te komen, moet je bijvoorbeeld het scherm links bovenaan een seconde lang aanraken.

Je hoeft niet heel veel aan te passen in het menu. Bij ‘Night’ heb ik ’00’ ingevuld zodat de nacht om 12 uur ’s nachts ingaat. Verder heb ik ’12/24 hour mode’ aangevinkt en ‘Display Event Time’, ‘Display Calendar Year’, ‘Enable Alarm notification’, ‘Enable soon override’ en ‘Use all calendars’.

Het is in het begin een beetje uitproberen welke opties wat doen in het menu. Verder is het belangrijk om op de tablet waar deze app wordt geïnstalleerd, de alarm notificatie aan te passen in de kalender, dit moet veranderd worden in ‘statusbalkmelding’. Zo komt er geen alarmscherm over het dementie diary scherm heen bij een herinnering.
Nu twee jaar later is het een onmisbaar hulpmiddel geworden voor met name mijn moeder. Haar geheugen is erg slecht waardoor ze vaak hetzelfde vraagt, de tablet geeft haar meer houvast en neemt veel onrust weg. We zijn er erg blij mee!

Kip krokant schnitzel

Ik bel ’s middags naar mijn moeder om te vragen of mijn vader kip krokant schnitzels meegebracht heeft voor ’s avonds. Dat stond namelijk op het menu dat op haar tablet verschijnt, maar dat betekent niet altijd dat het dan ook daadwerkelijk gekocht is. Mijn vader kijkt namelijk niet altijd op de tablet voordat hij boodschappen gaat doen.

“Ik ga wel even kijken” zegt mijn moeder en ik hoor wat gesteun en gekraak door de telefoon als ze overeind komt van de bank.
“Ik ben onderweg hoor” zegt ze terwijl ze richting de keuken hobbelt.
In de keuken aangekomen was het even stil.
“Wat ging ik hier ook alweer doen?”
“Kijken of er kip krokant schnitzels in de koelkast liggen!”
“Oh ja…”
Ik hoor het openen van de koelkastdeur.
“Even wachten hoor ik leg jou even hier neer, heb twee handen nodig”.
Ik lig nu waarschijnlijk op het aanrecht en denk als dat maar goed gaat.

Na wat gerommel en geritsel hoor ik haar uit de verte zeggen dat ze inderdaad in de koelkast liggen.
“Dus die kan ik dan vanavond bakken?” “Hee waar ben je nou?”
Ze klinkt steeds verder weg, tja ik was al bang dat ze de telefoon zou vergeten. Ineens hoor ik haar in lachen uitbarsten toen ze erachter kwam dat ze de kip krokant schnitzels aan haar oor hield. 😀

Zomer in beeld

Goh we zijn alweer 5 maanden verder. Kort samengevat, de zomer begon vroeg en was droog, lang en heet. Voor mijn gevoel was het 1 lange hittegolf, twee maanden lang afzien. Boven de 30 graden trek ik niet zo goed en zeker geen weken achter elkaar. Gelukkig was het erg droge lucht dus werd het niet drukkend benauwd. Maar ja 27 graden op de slaapkamer ’s nachts was nog steeds geen pretje. Alle airco’s in heel Nederland in een mum van tijd uitverkocht.

Het was al druk maar door die hitte moest er nog een tandje bij en ‘mantelzorgde’ ik me suf, dus vrijwel dagelijks op het heetst van de dag op het fietske erdoor. Elke avond zeulen met zware gieters om de tuin te redden. Ik had geen fitness nodig. Nederland begon niet alleen qua temperatuur maar ook qua landschap op Spanje te lijken, alles droog en dor. Toch ging er hier tijdens de hitte een overijverige man het hooi op de groenstroken maaien, hij verdween compleet in een stofwolk.

Het voorjaar was erg mooi met veel jonge vogeltjes in mijn magnolia, die daar gevoerd werden. Zo leuk om te zien. Door de droogte kwamen er ook allerlei vogels drinken bij mijn fontein. Zelfs een kraai kwam bijna dagelijks even drinken of badderen.

Hierbij een aantal zonnige foto’s van afgelopen maanden.
De foto’s zijn aan te klikken voor een uitvergroting.