Snieklaas stress

De laatste tijd staat het Sinterklaasfeest steeds vaker ter discussie, vanwege de dubieuze rol van ‘zwarte Piet’. Ik vind het een beetje jammer. Het Sinterklaasfeest hoort gewoon bij Nederland en er is in de loop der jaren al veel veranderd aan de rol van Piet. Er is geen kind dat zwarte Piet als een ‘slaaf’ van Sint ziet toch? De Pieten zijn gewoon onmisbare vrolijke helpers van de Sint. Het gaat om de kinderen, die zien geen problemen, waarom dit feest voor hen verpesten. Als ze later wat ouder zijn kun je altijd nog het verhaal achter de traditie wat beter uitleggen.

Zwarte Piet is gelukkig ook met de tijd meegegaan. In mijn jeugd (begin jaren zeventig) was het toch wel iemand waar je een beetje bang voor was, met een roe in de hand en een jute zak waar je in gestopt kon worden als je niet lief was geweest. Ik weet wel dat ik als kind echt niet nadacht over de afkomst van zwarte Piet, hij was gewoon zwart door roet van de schoorstenen. Voor mij waren de Pieten een soort magische wezens, ze waren acrobatisch, snel en konden goed klimmen en over daken lopen. Ik keek dan altijd vol verwachting en een beetje angstig naar de daken of ik er een kon betrappen. Nooit gelukt trouwens, ook niet door heel lang wakker te blijven om mijn schoenen in de gaten te houden. Dat was ook iets magisch… je zag ze nooit maar ze waren toch geweest!

Pepernoten die uit het plafond kwamen was nog zo’n wereldwonder. Samen met de buurjongen onder zijn tafel Sinterklaasliedjes aan het zingen, en al vrij snel kwam het strooigoed uit de lucht vallen. Het bekende roffelende geluid tegen het plafond en over het tafelblad. Eenmaal bijgekomen van de schrik gingen we achter Piet aan die niet ver weg kon zijn, we zagen een open raam en toen wisten wij het… ooooh dus zo is Zwarte Piet naar binnen gekomen! Snel stoven wij de trap af naar beneden om dit in geuren en kleuren aan de ouders te vertellen, die waarschijnlijk nog nahijgend in een stoel hingen bij te komen. Ook bij ons thuis kwam dit wereldwonder regelmatig voor, je moest er wel hard voor zingen maar dan kwam er ook wat naar beneden hoor, zelfs de dure bordjes aan de muur (met dank aan buurvrouw Piet).

Op school was het ook altijd gezellig tijdens het Sinterklaasfeest in de aula, Sinterklaas op gympen was best hip voor die tijd. Alle kinderen werden nerveus als Sinterklaas door het grote boek bladerde, waren we wel lief genoeg geweest voor een cadeautje? Mijn vader hielp vaak met klusjes op school, zoals met stencilen, want toen hadden we nog geen kopieermachine hè. Omdat mijn vader zo goed kon stencilen wilde Sinterklaas hem meenemen naar Spanje, want zo iemand konden ze daar goed gebruiken en zwarte Piet begon hem al in een jute zak te stoppen. De kinderen moesten roepen of ze het daar mee eens waren en die riepen gelukkig voor mijn vader allemaal heel hard nee. Ik riep het hardst nee terwijl ik bijna een jeugdtrauma ontwikkelde , ik zag mijn vader al afgevoerd worden in de zak naar Spanje. Als kind geloof je dat hè en Spanje was minstens helemaal aan de andere kant van de wereld, ik dacht die zie ik nooit meer terug.

Met pakjesavond had ik vaak buikpijn van de zenuwen, zouden we Piet of Sinterklaas zien, zou er aan de deur geklopt worden… hard geklopt zacht geklopt? Wat zouden we krijgen? De spanning was voor mij vaak niet te harden. Later toen ik ouder was en ik wist waar Sinterklaas zijn pakjes haalde, werd pakjesavond een stuk relaxter en nog leuker met zelfgemaakte surprises en gedichtjes. Met veel plezier kijk ik terug op die tijd, dat had ik niet willen missen, zelfs niet het beetje enge van het hele gebeuren, ook dat hoorde erbij en maakte het alleen maar extra leuk en spannend.

Voor iedereen die het gaat vieren vanavond, fijne pakjesavond!

Muizenstad

Iets langer dan een maand geleden was het weer Bossche kermis in de binnenstad. Dit jaar was het nog groter opgezet dan voorgaande jaren. Het begint een beetje traditie te worden dat mijn vader en ik dan een wandeling maken over de kermis om even de sfeer te proeven. Het was een mooie warme zomerdag dus wij hadden veel geluk (gezien de rest van de zomer). Ik had de videocamera meegenomen om wat opnames te maken.

Na het op veilige afstand aanschouwen van allerlei gruwelijke attracties, kregen wij het zo warm dat we bij De IJsvogel binnenvielen en daar een gigantische sorbet achterover sloegen. Daarna konden we weer enigszins opgefrist de rest van de kermis bekijken.

Het viel op dat naast alle heftige spectaculaire attracties er ook plaats was voor nostalgie. Zo zag ik oude draaimolens, een miniscooter baan en de glazen doolhof! Er kwam een oude jeugdherinnering boven van blauwe plekken en bulten op het hoofd omdat ik me steeds te pletter liep op die verdomde glazen wanden. Steeds als je dacht ‘nu ben ik er bijna let op hier komt mijn eindsprint’… dan stuiterde je ineens keihard achterover, stond er toch nog zo’n glaswand de weg te versperren! Toch was het wel leuk om de doolhof weer te zien, alleen al voor de herinneringen.

Even verderop zag ik nog iets uit vroeger tijden, de Muizenstad. Aan de wand hingen foto’s en oude krantenknipsels van een man met een berg muizen op zijn hoofd. Ik keek eens naar pa… ‘zullen we hier eens een kijkje nemen?’ Eindelijk een attractie waar ik in durf. Bij de kassa zag ik al 2 muizen lopen, eentje in een molentje en eentje die ik ineens in mijn hand geduwd kreeg. AAAAH ahhaha ehm lief muisje hoor… aai aai… gelukkig ben ik niet bang voor muizen. Hij zou dat maar doen bij iemand die de muis van schrik de halve kermis over laat vliegen.

Pa betaalde voor twee kaartjes en vol verwachting slopen wij naar binnen, daar zagen we een grote tafel vol huisjes met muisjes. Overal in en op en aan, klimmend in een touw en rennend in een reuzenrad, ze hadden de grootste lol, eindelijk een stad waar ze niet uitgeroeid werden. De muizenman vertelde dat de Muizenstad al 60 jaar oud was (firma Kroon), dat was ook wel te ruiken maar oké toch wel leuk dat het nog bestaat na al die jaren.  En natuurlijk een mooi onderwerp om te filmen.

In het volgende filmpje een compilatie van de beelden van de Bossche kermis 2011 met o.a. de Muizenstad.

Slaapgebrek

De kerstboom is gisteren weer opgeruimd, eindelijk weer eens normaal slapen. Ik kon de katten natuurlijk niet alleen laten met de kerstboom ’s nachts, waardoor ik hen de afgelopen 3 weken steeds mee naar boven moest nemen. Dat betekent altijd na de feestdagen een chronisch slaapgebrek, ik heb echt 8 uur slaap per nacht nodig, de katten duidelijk niet.

Voordat je eindelijk slaapt lig je al onhandig met twee katten op het voeteneind, een daarvan gaat graag over je benen hangen zodat je constant tegen spierkramp aanzit, de ander ziet je voeten als de leukste prooi ooit, dus ook die kun je maar beter stilhouden. Het grootste deel van de nacht houden zij zich rustig, althans dat neem ik aan want dan slaap ik hè? Maar dan begint het….

Lichtgevende smurf

Vroeg in de avond wordt er aangebeld, ik loop naar de voordeur en zie iets kleins en fel van kleur door het glas heen. Ik maak de deur open en kijk naar beneden, een lichtgevende smurf aan de deur. Toen ik beter keek las ik de naam ‘Nederlandse Energie Maatschappij’ op zijn oranje fluorescerende jas. Nee hè? "Geleur aan de deur".

Sinds de anti-colportage sticker van Tros Radar heb ik nooit meer verkopers aan de deur gekregen, bijna twee jaar lang hebben alle bedrijven het netjes gerespecteerd tot gisteren… De Nederlandse Energie Maatschappij heeft er blijkbaar als enige lak aan. Dat zegt eigenlijk al genoeg.

Het was dan wel een smurf maar wel een van de agressieve verkoop soort, misschien ter compensatie van zijn geringe lengte. "Oh ik zie het al" zei ik direct, "geen interesse… ik blijf bij Essent". De smurf trok toch zijn mond open en begon een vurig betoog over hoe goedkoop de NEM wel niet was en hoe slecht Essent. "Maar weet je wel hoe duur dat wordt bij Essent nu ze samengaan met RWE en al die dubbele rekeningen en ze zijn zo slecht voor het milieu… en wij leveren echte groene energie en we zijn een Nederlandse maatschappij dus ook nog goed voor de economie!" blahdiblah….

Extra Fit

Ik heb het niet zo vaak meer over mijn train en afval poging, nu denken jullie misschien dat ik het bijltje erbij neergegooid heb maar niets is minder waar. Ik houd het nog steeds vol en ben al 6 kilo kwijt, oké de eerste 3 kilo was ik al kwijt voordat ik met de Wii ging trainen maar daarna zijn er toch ook nog 3 vanaf gegaan.

Sinds mijn verjaardag heb ik er Wii fit met het Balance Board bij en dat is toch wel erg leuk. Nou ja het begin was minder leuk toen bleek dat ik op dat board 2,5 kilo zwaarder was dan op mijn oude weegschaal! Ik had even het gevoel weer terug bij af te zijn, wat natuurlijk niet zo is want die eerdere kilo’s was ik natuurlijk wel echt kwijt, alleen moest er meer vanaf dan ik in eerste instantie dacht.

Zumba hey… Zumba ho… Zumba auwa

Terwijl mijn ingewanden net de ene kant opgeslingerd worden, hadden ze eigenlijk alweer aan de andere kant moeten zijn. Oooh wat gaat dit snel. Mijn heupen weten niet wat hen overkomt, mijn darmen ook niet en ik had al spijt van de Joppiesaus van de dag ervoor, het begon nu te werken zullen we maar zeggen. Bij iedere sprong had ik ineens straalaandrijving, het is maar goed dat ik hier alleen stond te springen.

Langzaam worden de pasjes en bewegingen voorgedaan en dan wordt de snelheid ineens opgevoerd tot je denkt… is dit anatomisch gezien nog wel mogelijk? Bij hen blijkbaar wel, bij mij duidelijk niet. "Yeah you’re doing great!" roept men mij toe, "ech nie!!" roep ik terug. Maar ze gaan gewoon door dus ik moet ook door.

Het lijkt zo makkelijk zoals de instructrices lichtvoetig over mijn monitor huppelen. Zij hebben ergens ingebouwde vering onder de voeten vermoed ik, vergeleken met hen voel ik me net een logge olifant. Zelfs de meest simpele bewegingen zien er bij mij niet uit, ik kan mezelf zien klungelen via de spiegel van de vitrine, nou ja het spoort in ieder geval wel aan om het beter te doen.

Het is ook niet eerlijk, de instructrices zijn qua bouw natuurlijk perfect in elkaar gezet, het (geringe) gewicht netjes over het hele lichaam verdeeld. Volgens mij heb ik het gewicht van 2 van die grieten alleen al aan mijn benen hangen. Probeer dan maar eens lichtvoetig te doen.

Ineens moest ik naar rechts uitstappen en een draaibeweging maken met mijn voet, mijn been deed enthousiast mee, mijn voet helaas niet… auw.
Oké, mijn schoenen blijken dus niet zo geschikt voor draaibewegingen. Nu doe ik Zumba op mijn sloffen, letterlijk dus op mijn sloffen, die draaien een stuk beter!

Wiiiiiiiii!

Hoe krijg je een luie gamer aan het bewegen? Koop een (tweedehands) Wii spelcomputer! Sinds een week ben ik ineens heel sportief geworden. Tennissen, bowlen, honkballen, boksen en golfen… ik draai er mijn hand niet voor om. Wie had dat gedacht dat bewegen ook leuk kon zijn. Niet meer onderuitgezakt achter de pc met een gamepad maar echte slagen maken met de Wii-mote tijdens een van de sportspellen van Wii sports.

Binnen een kwartier was ik al behoorlijk uitgeput en brak het zweet me uit. Vooral het boksen bleek erg vermoeiend, maar ook erg leuk dus je gaat maar door. De dag erna deed alles zeer. Met spierpijn en al weer aan de gang maar al dat geweld vergde wel zijn tol, aangezien ik wakker werd met megakoppijn. Gelukkig herstelde ik snel en kon ik de dag erna verder ‘sporten’.

Sinds gisteren heb ik er EA Sports Active bij, dat is wel gelijk een stuk serieuzer. Een fitness programma waarmee je allerlei trainingen kunt doen voor spieren waarvan je niet eens wist dat je ze had. Inclusief personal slavendrijver die zorgt dat je de oefeningen goed uitvoert.  Nou dat heb ik ge(z)weten! 

Het spel wordt geleverd met een speciale beenband met vakje voor de nunchuck controller. Deze registreert de beenbewegingen, smokkelen is er niet meer bij. Een meegeleverde weerstandsband met handvatten zorgt ervoor dat je spierversterkende oefeningen kunt doen. Alles wordt bijgehouden in een dagboek, je vorderingen, calorieverbruik, hoe lang je gesport hebt etc. Ter motivatie kun je allerlei trofeeën winnen als je goed je best doet.

Ik dacht laat ik maar voorzichtig beginnen met de makkelijke versie van de 20 minuten training. Na 12 minuten was ik eigenlijk al dood, maar de trainer vond dat ik toch maar door moest zetten. In het echt kwam ik geen meter vooruit maar mijn pupke op tv gelukkig wel. Wat is dat een eind zo’n sintelbaan, het kwam aardig overeen met de lengte van een echte sintelbaan waar ik vroeger bij atletiek al moeite mee had.

Het rennen viel me zwaar vooral toen ik ook nog kick-ups naar achteren moest doen tijdens het rennen, dan schop je bijna tegen je kont. Ik kon mezelf dus bijna vooruit schoppen. Die ronde heb ik helaas toch niet helemaal op die manier af kunnen leggen. Oei wat genant… wat een afgang, ik zat echt naar adem te happen… die conditie moet echt beter!

Gelukkig ging het rennen vandaag al ietsje beter, dus we houden de moed erin. Niet alle oefeningen zijn even zwaar. Het tennissen, cardio dansen, boksen, basketballen, honkballen en volleyballen vond ik vrij makkelijk. Het is echt alleen training, je speelt tennis bijvoorbeeld (helaas) niet tegen andere spelers. Maar goed daar heb je weer genoeg andere games voor zoals o.a. Wii Sports, Sports Resort of Grand Slam Tennis.

Ik vermaak me voorlopig wel en de kans is vrij groot dat ik zelfs wat overtollige kilo’s ga kwijtraken. Er was trouwens al 3 kg af in de afgelopen weken dus ik was al op de goede weg.

Eens zien wanneer ik de 30 dagen uitdaging aandurf, dan krijg je een afwisselend  trainingsprogramma voorgeschoteld van 30 dagen lang. Gelukkig zijn er wel 10 rustdagen ingepland. Hmz.. eerst nog even een paar dagen oefenen en hopelijk loop ik dan tegen die tijd minder kreupel.

Een review (filmpje) van EA Active Sports vind je hier.

Poppen

Het loopt weer tegen Sinterklaas dus de ene stapel reclame na de andere valt op de mat. Behalve als je zo’n anti reclame sticker op de deur hebt, ik heb dat niet want ik vind het veel te leuk om die folders door te bladeren. Vooral de speelgoedfolders blijf ik leuk vinden om door te kijken. Laatst bladerde ik weer eens door zo’n folder en dwaalden mijn gedachten af naar mijn speelgoed van vroeger. Ook al hadden we het niet al te breed, er was altijd meer dan genoeg speelgoed.

Ik was aangekomen bij de poppenafdeling in de folder, met enige verbazing las ik wat ze tegenwoordig allemaal kunnen. Al had ik vroeger ook een pop die echt kon eten, dat was in die tijd heel bijzonder. De mond ging open en dicht als je er een lepeltje instak, trouwens ook als je er je pink instak en dan merkte je dat die pop de kaken had van een Terminator *auw*.

Al bladerend viel mijn oog op een pop die echt kon lopen, ik had vroeger ook een looppop, die was bijna zo groot als ik zelf was. Een hoogwaardig stukje techniek, je moest erachter blijven lopen om die poppenbenen vooruit te schoppen. Het is duidelijk dat de techniek inmiddels een stuk verbeterd is.

Ik had allerlei soorten poppen maar toch was ik niet echt een ‘poppenmoedertje’, tutten met poppen was niks voor mij. Mijn poppen beleefden allerlei spannende avonturen.

Vlerkje

Vlerkje, zo heette ze, en wat een fijn leven had ze samen met haar vriendjes en vriendinnetjes in de grote kooi. Vrolijk kwetterend vloog ze naar de hoogste tak, om daarna met een duikvlucht weer naar beneden te sjezen. Het leven was goed vond Vlerkje, ze kende toen nog geen gevaar.

De volièreman boog zich over de kooi met zebravinkjes heen, zijn strenge keurende blik ging van vogeltje naar vogeltje tot zijn blik op Vlerkje bleef rusten. Er verscheen een frons in het voorhoofd van de volièreman en hij greep het vogeltje uit de kooi voor nadere inspectie. Misprijzend bekeek hij de gekruiste snavel van het zebravink popje. "Wat moet ik hier nu mee", dacht hij, "niet geschikt om mee te kweken… weg ermee". Hij opende de zware poort achter zijn tuin en met een onverschillige zwier gooide hij Vlerkje de straat op.

Made in China

Gisteren heb ik de sluitingsceremonie van de Olympische Spelen gekeken, de opening had ik grotendeels gemist dus deze keer wilde ik het toch wel zien.

Het zag er prachtig uit, wat een show! Erg spectaculair en zo gestructureerd en perfect uitgevoerd, met zo’n overweldigend aantal mensen, dat ik er een raar gevoel bij kreeg. Iets te perfect en synchroon misschien, alsof het geen individuen meer zijn maar een massa. Allen verbonden met één meesterbrein. De gedachte aan een mierenkolonie of een school vissen kwam bij me op. Ik dacht aan onmenselijk lange zware trainingen om dit te leren.

Het viel me op dat we erg mooie en vooral slanke Chinezen te zien kregen, die overigens erg op elkaar leken, opmerkelijk… alsof ze zo uit een fabriek waren gerold (Made in China). Misschien zijn ze in China al veel verder gekomen dan het schaap Dolly, je weet het niet… Waar waren de normale en dus minder ‘mooie’ mensen, mochten die niet meedoen?

Tegen het eind van de show kwamen er een aantal vrijwilligers binnen, elk met een (uiteraard) mooi kindje aan de hand in vrolijke kleertjes. Ieder kind druk zwaaiend met een krampachtig verwrongen smile op het gezichtje, met ogen die niks uitstraalden. Slachtoffers van The Joker, daar leken ze op. Ik kreeg haast medelijden met ze, waar zouden ze mee bedreigd zijn, als ze niet constant uitbundig zouden lachen? Het was zo ‘uitbundig’ dat het pijn moest doen.

Ach nou ja dat gevoel kreeg ik erbij, hopelijk heb ik het mis. Het doet allemaal wat kunstmatig aan, waar is de humor de spontaniteit?

Ja toch… even zag ik iemand het protocol doorbreken. Hij dook uit een perfecte rij, achter de bal aan die Beckham zijn kant op schopte en vergat daarbij alle opgelegde regels. Ik las oprecht plezier in zijn ogen.

Gelukkig toch nog een mens ontdekt in de massa.