Weer thuis!

Gisteren heb ik Sammie op mogen halen. Eindelijk naar huis na 9 lange dagen!

De rekening werd ook overhandigd en die viel heel erg mee. De 9 dagen opname, röntgenfoto, medicijnen, infusen, het eten etc. is allemaal niet in rekening gebracht, alleen de operatie zelf, dit was iets van 200 euro. Het overige werd niet in rekening gebracht omdat de eerste behandeling (en opname van 4 dagen) niet succesvol was geweest, dit had ook al zo’n 350 euro gekost. Heel netjes van de dierenkliniek dat ze dit zo afgehandeld hebben! Wij hadden een rekening van minstens 600 euro verwacht.

Sammie kwam luid miauwend thuis toen hij mijn ouders weer zag, zo blij was hij. De eerste uren was hij nog erg onrustig, veel rondlopen en rondkijken, dan dook hij weer met zijn kop in een bak eten of drinken en hup daar ging hij weer. Om de paar minuten ging hij op de bak om steeds een klein beetje te plassen. Op een gegeven moment zag ik dat het rood druppelde en zag ik dat er ook wat bloed aan de binnenkant van zijn achterpoten zat. Dat was even schrikken, toch maar de dierenarts gebeld, die vertelde dat dit vaker voorkomt. Bij sommige katten kon dat wel 2 weken duren. Maar ‘s middags leek hij al geen bloed meer te verliezen en ging hij ook minder vaak plassen.

Sammie moet weer tien dagen lang twee keer per dag een pilletje innemen om de blaas te ontspannen, dit werkt ook pijnstillend. Daarnaast ook nog twee keer per dag een halve pil antibiotica. Tot nu toe gaat het toedienen met een pillenschieter vrij goed, mijn moeder houdt hem vast en ik dien hem de medicijnen toe. Hij gromt wel en vindt het niet leuk maar het is te doen. Met de pillenschieter kun je ook wat water opzuigen, zodat je dat water gelijk achter die pil aan kunt spuiten. De grotere pil haal ik eerst even door de mousse voordat ik hem in de pillenschieter plaats. Als beloning krijgt hij daarna nog wat extra mousse na.

Sammie is vooral erg lief naar mijn ouders toe nu. Gisterenavond kwam hij spontaan naast mijn moeder op de bank liggen, iets wat hij normaal nooit doet. Hij ligt ook graag op het tafelkleed in de keuken, hij mag nu natuurlijk alles dat snap je! Hij voelt zich weer helemaal thuis.

Mij begroet hij meestal weer met gegrom en geblaas, dus hij voelt zich weer een hele kerel. Volgende week vrijdag moet hij terug voor controle, tot die tijd zal hij de kap om moeten houden. Ergens wel zielig maar voor ons wel handiger om hem onder controle te houden bij het toedienen van de pillen!

Filmpje Sammie in de kliniek

Vandaag ben ik weer bij Sammie op bezoek geweest, meer dan een uur lang. Hij was nog steeds erg rustig, er is zelfs nog geen valium aan te pas gekomen gedurende deze opname in de kliniek. Misschien hebben ze hem getemd? Eten wilde hij nog niet daarom zijn ze zaterdag begonnen met dwangvoeden, dat laat hij heel goed toe en slikt het netjes door. Vanmiddag tijdens mijn bezoek leefde hij echt op en wilde zelfs uit mijn handen eten! De mousse van Hills ging het makkelijkst naar binnen en ik heb hem een heel blikje leeg laten eten.

De catheter heb ik nu ook kunnen zien, het steekt een paar cm uit. Over een paar dagen mag dit eruit en dan moet de nieuwe plasopening, die nu om de catheter heen gevormd wordt, klaar zijn voor gebruik. Als hij zelf kan plassen dan mag hij misschien vrijdag naar huis.

Morgen ga ik natuurlijk weer bij hem langs, kijken of ik hem opnieuw aan het eten krijg.

Update:
Donderdag 18 februari

Gisteren is de catheter verwijderd, dit is vrij makkelijk gegaan dus geen narcose o.i.d. nodig. Hij plast nu zelf op de bak, eet ook goed dus het gaat de goede kant op met hem. Vandaag zouden ze hem nog een dagje houden ter observatie en als het goed blijft gaan dan mag hij morgen naar huis. Hij is dan in totaal 9 dagen opgenomen geweest.
De pilletjes om de blaas te ontspannen zal hij nog even in moeten blijven nemen, ik heb vanmiddag alvast een pillenschieter gehaald bij de dierenwinkel. Hopelijk gaat het hier beter mee.

Van de Hill’s mousse die hij in het filmpje zo lekker vindt, heb ik 2 blikjes gekocht. Ik snap nu waarom hij dit zo lekker vindt, het is een soort astronautenvoer rijk aan eitwit en calorieën, speciaal om herstel en genezing te versnellen (zo zal hij z’n pens wel houden) Twee blikjes van 156 gram kosten samen ‘slechts’ € 5,20!  Na die blikjes moet hij dus maar snel weer over op de zakjes van Royal Canin en zijn brokjes. Misschien is die mousse ook handig om pilletjes in te verstoppen… tja je blijft hopen hè?

Morgenvroeg mag ik bellen of hij naar huis mag en ik hoop dat ik hem dan tegen de middag op kan halen.

Opname

Sammie is vanmiddag weer opgenomen in de dierenkliniek. Het leek zo goed te gaan, hij at namelijk weer goed, we hadden zakjes natvoer van Royal Canin gegeven die hij erg lekker vond. Plassen deed hij gisteren ook nog goed. Maar vanmorgen begon de ellende weer, steeds terug naar de bak voor een klein beetje, soms kwam er ook helemaal niks.

Hij kan vrijdag pas geopereerd worden, omdat er dan pas een dierenarts aanwezig is die deze operatie kan uitvoeren. Tot die tijd zal hij waarschijnlijk een catheter krijgen, ze proberen eerst nog of hij weer kan plassen als ze een blaasontspanner toedienen. Na de operatie krijgt hij nog 5 dagen een catheter in, dus zo lang moet hij daar in ieder geval blijven, als hij daarna zelf kan plassen mag hij weer naar huis.

Sammie update

6 februari 15:05

Na
de paar brokjes van gisteren lijkt hij weinig meer gegeten te hebben,
al dacht ik dat er wel iets uit het tweede bakje uit was. Ik heb nu in
elk bakje precies 30 brokjes gedaan, zodat we kunnen natellen of er
iets van gegeten wordt.
Omdat hij zo weinig eetlust heeft had ik het
vermoeden dat hij nog ergens pijn heeft, ik heb de dierenarts gebeld en
mocht vloeibare pijnstiller komen halen. Dat heb ik hem vanmorgen
gegeven via een spuitje in de bek, wat nog steeds een heel gevecht is.

Een
uur later heb ik een beetje gourmet mousse op de grond gelegd voor hem
en hij at het op. Daarna nog een paar keer en iedere keer at hij het
op. Zodra je het hele bordje voor hem zette wilde hij niet meer, alleen
met kleine beetjes tegelijk. Vanwege de aanleg voor blaasgruis mag hij
dit voer eigenlijk niet hebben, maar nu denk ik als er maar wat ingaat!
Vanmiddag heb ik hem nog wat van die mousse laten eten en toen wisselde
ik met de mousse van de dierenarts maar nee hoor dat wilde hij niet.
Vanavond wil ik proberen het pilletje fijn te maken en door de mousse
te doen, dat zou een hoop stress schelen, maar ja als hij er iets
vreemds aan ruikt wil hij meestal niet meer.

Sammie thuis

We hebben Sammie gisteren opgehaald, onderweg had hij flink in de
vervoersbox geplast, dus plassen kan hij in ieder geval weer. Zijn poten en staart helemaal nat en stinken… pfff. Ik heb hem geprobeerd wat schoon te maken met een natte handdoek, maar erg fris ruikt hij nog niet. Hij leek
wel behoorlijk getraumatiseerd, constant op zoek naar een uitweg, hij
kroop overal tussen en achter en liep nog wat wiebelig, ook liep hij
steeds te hijgen na een wandeling. Hij is erg vaak op de bak geweest
en plast echt grote hoeveelheden, ze hebben hem behoorlijk vol met
vocht gespoten daar.

Hij eet en drinkt helaas nog niet. Vandaag lijkt het wel iets beter met hem
te gaan, hij is minder angstig, loopt iets beter en kijkt wat
helderder uit zijn ogen, ging zelfs al achter een laserlampje aanlopen. Ook heeft hij
al een paar keer aan zijn voer staan snuffelen. Hij moet 10 dagen lang
2x per dag een pilletje toegediend krijgen, dat werkt als een
blaasontspanner. Dat mag ik natuurlijk weer doen dus ik heb het
voorlopig druk, twee keer per dag naar mijn ouders toe om met Sammie te vechten.

Gisteren kon Sammie nog niet goed tegenstribbelen omdat hij nog een
beetje suf was door de valium, maar nu het uitgewerkt is… ai. Omdat
hij nog niet zelf eet moet ik het pilletje fijngemaakt met wat water
via een spuitje in zijn bek geven. Ik dacht als ik dan toch bezig ben,
kan ik ook nog proberen om wat mousse te verdunnen en dit met een
garneerspuit in zijn bek te krijgen. Nou.. dat vindt hij dus al
helemaal niet leuk en het wordt steeds moeilijker om hem iets toe te
dienen, hij is al een stuk sterker dan gisteren en gromt en blaast als
een wilde kat. Een van de kleinere spuitjes had hij tussen zijn kiezen
geklemd en liet het niet meer los, het tuitje helemaal plat en er half
afgescheurd, het zou je vinger maar geweest zijn. Maar ik heb wel al twee keer wat mousse bij hem naar binnen gekregen en daarna leek hij al wel iets meer interesse te hebben voor zijn brokjes, hij rook er een paar keer aan. Een kat die niet eet moet je soms dwangvoederen om weer aan het eten te krijgen.

Als hij na het weekend nog niet zelf eet moet ik de dierenarts weer bellen. Laten we hopen dat dit niet nodig is.

En terwijl ik dit typ krijg ik net een telefoontje dat hij een paar brokjes gegeten heeft! Yes!!! Gelukkig het begin is er!

Op bezoek

Vanmiddag weer op bezoek geweest bij Sammie in de dierenkliniek en een normaal formaat kattenbak meegenomen voor hem. Hij was er zo blij mee dat hij er zelfs in ging liggen. Hij wilde (of kon) niet op het kleine vierkante bakje wat er gisteren stond, dus het plassen heeft hij vannacht en vanmorgen op zijn kleedje van thuis gedaan en op een handdoek. Het kleed zat vanmiddag al in de wasmachine.

Hij had flink geplast volgens de assistente, wat een goed teken is maar ik zag vanmiddag dat hij nog steeds aandrang heeft en regelmatig terug gaat naar de bak voor steeds een paar druppels. Volgens de dierenarts komt dit waarschijnlijk omdat alles nog zo gevoelig is. Hij krijgt om de paar uur extra vocht toegediend via een infuus. Eten wil hij nog niet echt, ze hebben nu 3 varianten blaasgruisdieet neergezet. Als een kat pijn heeft stopt hij vaak met eten, ik vraag me af of hij wel iets van pijnstilling krijgt. Hij krijgt wel iedere dag een rustgevend middel toegediend omdat hij anders niet te hanteren is.

Dat hij een beetje stoned is blijkt wel uit het feit dat hij niet in de lengte van de bak ging zitten maar in de breedte, wat natuurlijk veel smaller is.

Update:
4 februari 12:00
We gaan Sammie zometeen ophalen, hij had vanmorgen normaal geplast maar nog steeds niet gegeten. Hopelijk gaat hij straks thuis wel weer aan het eten!

Spoedgeval

Vanmorgen heb ik Sammie, de kat van mijn ouders, met spoed naar de dierenarts moeten brengen. Sammie plaste niet op de bak, was erg ongedurig en duidelijk niet blij, dan gaan bij mij alle alarmbellen rinkelen. Ik dacht aan blaasgruis en dat kan levensgevaarlijk zijn indien het de urineleider blokkeert. Na onderzoek door de dierenarts werd ons vermoeden bevestigd. De blaas voelde overvol en er werd gelijk een bloedonderzoek gedaan om te zien of hij al nierbeschadiging had opgelopen. Dit was gelukkig niet het geval maar als we een dag langer hadden gewacht, zou hij het waarschijnlijk niet hebben overleefd.

De dierenarts heeft hem onder narcose gebracht en de urineleider gruisvrij gemaakt en de blaas doorgespoeld, ze zei dat ze er vrij lang mee bezig was geweest omdat het erg moeizaam ging, maar uiteindelijk wel gelukt. Nu is het afwachten, hij moet 3 dagen in de kliniek blijven, als hij weer zelf kan plassen dan mag hij woensdag naar huis, kan hij dit niet dan wordt hij geopereerd (penis amputatie). Dan maken ze een vrouwtje van hem. Dit heeft als voordeel dat het gruis makkelijker uitgeplast kan worden.

Arme Sammie, morgen gaan we zijn lievelingsdeken brengen zodat hij iets van thuis heeft in zijn bench. En nu maar duimen dat hij snel weer normaal kan plassen…

Mooi hè Sam?

Sammie haat mij…

Het is weer even geleden dat ik het over Sammie had, de kat van mijn ouders. Sammie moest eigenlijk in september zijn jaarlijkse inenting gaan halen maar dat is nog steeds niet gelukt. We krijgen hem namelijk niet gevangen.

Het probleem is dat Sammie geen makkelijke kat is, het is geen schootkat en hij wil ook niet opgetild worden, hij is altijd een beetje wild gebleven. Vorig jaar was Sammie ineens ziek en moest hij dagelijks een pijnstiller toegediend krijgen via een spuitje in de bek. Dat mocht ik doen want niemand durfde het aan. Een ellende was het, voordat we hem te pakken hadden… en dan moest mijn vader hem in de houdgreep nemen zodat ik hem dat spul in de bek kon geven.

Sammie heeft een goed geheugen wat dat betreft, want mij mag hij sindsdien niet meer. Als ik bij mijn ouders binnenstap is Sammie al gevlucht, meestal zoekt hij zijn heil achter de bank. Soms blijft hij wel in de buurt maar gaat me dan dreigend aankijken gevolgd door gegrom en geblaas, dat ik vooral niet dichterbij kom.

Van borstelen moet hij ook niks hebben, inmiddels heeft hij achteraan op zijn rug een paar klitten ontwikkeld. Een afspraak plannen bij de dierenarts is erg lastig met zo’n kat, we weten namelijk niet of we hem voor die tijd in de vervoersbox krijgen. Bij de laatste poging ging Sammie mij bijna te lijf, grommen, blazen, met zijn nagels uithalen naar mij. Dat ging me toch te ver, hij reageerde net als een wild dier, maar ik had helaas geen verdovingsgeweer.

Mijn ouders hebben nu een paar dagen geoefend om Sammie ‘s morgens in de vervoersbox te lokken met snoepjes. Dit ging steeds goed tot vanmorgen, toen wilde hij er ineens niet meer in, alsof hij het aanvoelt dat het morgen D-Day is.

Ik heb afgesproken met de dierenartsassistente dat we hem morgenvroeg voor 10 uur mogen brengen, dan hebben we een paar uur de tijd om hem te vangen. Normaal moet je hem om 8 uur brengen want hij krijgt een roesje voor de behandeling. Even inenten, ontwormen, ontklitten, nagels knippen en olie verversen.

Hij mag mij niet zien voordat hij in de vervoersbox zit, anders kunnen we het wel vergeten. Als mijn ouders hem gevangen hebben, krijg ik een telefoontje en kom ik snel met de fietskar naar hen toe om Sammie mee te nemen.

Duimen jullie mee dat Sammie morgen vrijwillig in de vervoersbox stapt?

---

Update
Sammie is ‘s morgens altijd blij als hij mijn ouders weer ziet, dus pa heeft hem snel opgepakt en in de vervoersbox gepropt, voordat hij de kans kreeg boos te worden. Rond half 9 heb ik hem naar de dierenarts gebracht, we mogen hem om 3 uur weer ophalen. Hij is inmiddels ‘behandeld’ en ligt zijn roes uit te slapen.

Ik had hem nog even snel gewogen bij de dierenarts, ze hebben daar een grote weegschaal in de wachtkamer, even met vervoersbox en al erop gezet. Hij weegt 10 kilo(!) en daar is het gewicht van de vervoersbox al vanaf getrokken. Misschien toch maar eens een proefzakje dieetbrokjes meenemen voor obesitas katten.

Update 2
Om 3 uur hebben we Sammie weer opgehaald. De assistente vertelde dat Sammie het op een lopen had gezet en de hele tent was doorgerend, het was net Speedy Gonzales. En ook dat ze erachter kwamen dat hij niet zo lief was. *whahaha* Ik zag het helemaal voor me, Sammie op de vlucht met al die assistentes achter hem aan.

Hij kwam ook nog te vroeg bij van de narcose, ze hadden rondom de staart de boel kort willen scheren zodat het beter schoon te houden is voor hem, maar Sammie had daar vast geen zin in en vond dat het tijd werd om wakker te worden. Hij was zeker bang dat ze op die gevaarlijke plek uit zouden schieten, is vast vergeten dat hij al het een en ander kwijt was.
Om een gevecht te voorkomen (of een nieuwe achtervolging) hebben ze hem maar snel teruggezet in de vervoersbox. Ik vond er maar een raar luchtje vanaf komen, heb de indruk dat Sammie misschien in de vervoersbox geplast heeft, al was het niet nat van binnen, wel was het handdoekje weg dat erin had gelegen.

Het eerste wat hij deed toen hij thuiskwam was naar mijn moeder gaan voor een aai over zijn koppie. Daarna ging hij nog wat zitten suffen, veilig achter de bank. We hebben het gelukkig weer achter de rug.

Sammie 3 jaar!

Ja mensen… ikke (Sammie) neem het hier maar even over want ze heeft het veel te weinig meer over mij! Je weet het misschien nog wel, ik ben de erg knappe kat van Marika’s ouders.

Vandaag ben ik 3 jaar oud en dat moet gevierd worden, al ben ik daar eigenlijk te lui voor. Maar goed, ik hoef natuurlijk ook niet moe te worden op mijn verjaardag, daar heb ik mijn personeel voor.

Mijn wilde haren lijk ik een beetje kwijt te raken, ze vinden dat ik liever wordt. Ze mogen mij zelfs vaker aanhalen dan normaal zonder dat ik liefdevol mijn tanden in een arm of been zet. Eigenlijk is dat een hint dat ik meer voer in mijn bakje wil, maar ja… ik laat ze maar zo wijs…